Samen Sterk-ambassadeur Carry zwerft twee maanden door Nederland en schrijft over haar ontmoetingen. Zo logeert ze nu bij Conny, die spontaan een logeerplekje aanbod na het lezen van Carry’s blog.

Het is dag 6, en ik heb een rustdag. Ik ben bij Conny, die zich heel spontaan meldde toen ze mijn blog las. Zonder dat ze mij verder kende. Ik mag hier twee nachten blijven.

​We hebben zitten praten tot in de nacht gisteren. Zoveel uit te wisselen over ziek worden en hoe te herstellen, al dan niet met hulp. Haar weg was er één met veel hulp, mijn weg was een eenzame. Maar beide hebben we de meeste heil gevonden in handvatten die buiten de reguliere zorg vielen.

​Gisteren heb ik de langste afstand gelopen tot nu toe: 23,5 km. In totaal nu in die 5 dagen 97,9. Mijn rug protesteert tegen het schrap zetten voor het gewicht van de rugzak. Blij dus dat ik een rustdag heb. Ook even wat wassen en de boel laten bezinken. Want ik krijg een heleboel informatie.

​Ik schrik wel eigenlijk van de verhalen die ik hoor. Bij Wilma veel gesproken over de reguliere zorg rondom psychische kwetsbaarheid, vooroordelen en stigmatisering. Ook met haar andere gasten, die er toevallig waren, gingen we als vanzelf meteen de diepte in. Nu met Conny nog meer.

Wat ik hoor, doet me nog sterker staan in mijn besluit een ander geluid te willen laten horen.

​Wat ik hoor, doet me nog sterker staan in mijn besluit een ander geluid te willen laten horen. Na mijn therapie heb ik de psychiatrie de rug toegekeerd. Niet omdat ik per se slechte ervaringen had, maar wel heb ik de echte handvatten heel ergens anders gekregen.

​Het beeld wat ik nu langzamerhand krijg is dat van instandhouding van patiënten. Niet per se bewust of opzettelijk, maar toch. Misdiagnoses. Waar ik zelf ook ervaring mee heb. Mensen die het niet in hun eentje redden wel zorg aanbieden, maar niet genoeg of niet passend om ze zelfredzaamheid aan te leren. Waardoor ze chronisch patiënt worden. Dat kan allemaal niet de bedoeling zijn. Vind ik.

​Er zit ergens een vreemde kronkel is ons systeem die over verantwoordelijkheden gaat. Ik probeer dat nog wat helderder in beeld te krijgen komende tijd.

​Gisteren liep ik over een dijk en kwam langs oude bunkers uit oorlogstijd. Ik heb ze gefotografeerd, want er kwamen direct allerlei associaties op. Moest ook denken aan een boekje wat ik ooit las van Jan Foudraine: Bunkerbouwers, ontmoetingen met afgeslotenen. Hij heeft zich fel afgezet tegen de traditionele psychiatrie, en ik kon mij destijds vinden in zijn gezichtspunt.

​Ook ik ben een bunkerbouwer geweest, tegen wil en dank. Want ik wilde eigenlijk alleen maar dolgraag verbinding. Echte verbinding. Van mens tot mens, inclusief hartepijnen en zieleroerselen.

​Dat mijn roerselen ingewikkelder of intenser of dieper zijn dan die van de meesten om me heen waren, doet niks af aan de wens. Die feitelijk een primaire levensbehoefte is, zo komt me voor. Want hoeveel mensen worden in hun bunker eigenlijk echt gelukkig? Volgens mij word je in je bunker uiteindelijk alleen maar gek. Gaan de hersenen op tilt. Bij gebrek aan zinvolle uitwisseling. Omdat we daar gewoonweg niet op gebouwd zijn.

​Als ik de verhalen hoor, dan raak ik daar steeds sterker van overtuigd.

Het gaat beter met mij dan ik me kan heugen.

Ik hoor mezelf steeds meer zeggen hoe goed het met me gaat. Het gaat beter met mij dan ik me kan heugen. Dan ooit. Lang geleden, de eerste tijd na therapie 23 jaar geleden, had ik een tijd waarin ik mezelf gelukkig noemde.

​Ik was aardig opgeknapt na therapie. Niet dat ik eigenlijk precies wist wat ik nou had gehad, behalve dat ik depressief was, en ook niet dat ik wist wat ik moest doen als de boel zich zou herhalen. Maar ik voelde me beter dan daarvoor.

​Er hoefde echter maar iets te gebeuren en ik zakte opnieuw weg. Verder dan ik ooit was weggezakt.

​Nu besef ik dat mijn huidige groeiende intense vreugde zit in het genieten van alles, ínclusief wat ik moeilijk vind.

​Nu besef ik dat mijn huidige groeiende intense vreugde zit in het genieten van alles, ínclusief wat ik moeilijk vind. Van het delen van mijn geworstel en er achter komen dat veel mensen daar dan blij van worden. Want zo kunnen zij ook tevoorschijn komen met hun geworstel.

Daarvoor moest ik echter wel handvatten hebben om de boel in goede banen te kunnen leiden. Nu ik mijn gebruiksaanwijzing steeds beter ken, kan ik die uitleggen aan anderen en dat is wel erg helpend. Weten wat je kunt doen als je het moeilijk hebt ergens mee. Angsten kunnen facen, óf uit kunnen reiken naar anderen als je dat nodig hebt. Mensen kunnen bereiken. Weten hoe je dat kunt doen. Ze ook vinden. En je laten vinden. Uit de bunker te voorschijn komen dus.

​Daar is de ruimte. Voor verbinding.

Meer lezen? Je vindt alle blogs van Carry op haar eigen website.

Posted in Ambassadeurs

1 reactie ““Ook ik ben een bunkerbouwer geweest”

  1. Genau darum geht es ganz oft in meinen psychologischen Onlineberatungen. Eine sehr schöne einfache Übung für den Alltag um das mit dem Abstand kriegen etwas besser hinzukriegen ist das Verankern im Hier und Jetzt. Wenn das Gedankenkarussel besonders stark ist, sich einfach mal ganz gezielt und bewusst im Raum umschauen (oder wo man auch immer gerade ist) und die Dinge die man sieht bewusst wahrnehmen, benennen, beobachten etc. Man kann das auch mit verschiedenen Sinnen machen, z.B. 5 verschiedene Geräusche wahrnehmen etc. Immer wieder spannend, wie sehr so ein kleiner Trick dabei helfen kann, Abstand zu gewinnen und die Dinge mit einem etwas anderen Blick zu betrachten! viele Grüße aus Frankreich, Sonia

Je kunt niet meer reageren.