cornelieJAN

In 2012 onderging ik voor de vijfde keer een zware depressie. Ik begreep er niets van. Ik slik mijn medicatie, weet hoe ik stress moet vermijden, ben tevreden met mezelf, woon in een prachtige omgeving, ben hoog opgeleid, heb een leuke man en drie heerlijke kinderen. Maar achter de schermen heb ik geworsteld. Geprobeerd het draaglijk te maken. En ik kwam erachter: als ik mijn verhaal deel, dan wordt het dragelijk. Dus heb ik ervoor gekozen om het van de daken te schreeuwen, liever dan van het dak te springen. Ik heb een bipolaire stoornis. Ik kies voor openheid en dit is mijn verhaal.

Stigma van de buitenwereld

Stigma is vooral onwetendheid. Onbegrip en niet zozeer onwil. Mensen die nooit te maken hebben gehad met een bipolaire stoornis, weten niet wat het is. De meest gehoorde – overigens goedbedoelde – reactie is: “geniet vooral van alles wat je wél hebt”. Dat maakt me boos, want bij mentale stoornissen wíl je wel genieten, maar het kan simpelweg niet altijd. Er is kortsluiting in je hoofd.

‘Stigma is vooral onwetendheid. Onbegrip en niet zozeer onwil.’

Erover praten helpt, uitleg geven en vragen beantwoorden. Je zult zien, langzaam gaan de mensen het snappen. Durf je nog niet helemaal naar buiten te treden, zoek dan iemand die je verhaal aanhoort. Iemand die luistert. Voel je gesteund. Dat helpt je de klappen van het stigma van de buitenwereld op te vangen.

Zelfstigma

Het stigma waar ik het meest last van heb, is zelfstigmatisering. Lange tijd heb ik mezelf verweten dat ik ben zoals ik ben. Ik heb me intens geschaamd en me schuldig gevoeld voor de depressieve buien. Het gevolg was eenzaamheid, weinig zelfvertrouwen en een beperkte sociale kring.

Eindelijk, begrip en respect

Het keerpunt kwam toen ik besloot openheid van zaken te geven op Facebook. Ik wilde het van me af schrijven, niet alleen de mooie momenten delen maar ook de minder mooie. De reacties waren overweldigend. Begrip, herkenning, respect en waardering.

En het mooiste: het heeft me nieuw inzicht gegeven over de ziekte die ik heb. Ik ben niet depressief, ik ben manisch-depressief. Dat motiveerde me in mijn zoektocht naar een passende behandeling. Ik kwam in contact met een nieuw behandelcentrum, kreeg een andere diagnose en aangepaste medicatie. Ik heb geleerd dat iemand met een mentale stoornis niet zwak is, maar ziek. En met de juiste medicatie en respectvolle behandeling, functioneer ik prima.

Mijn leven heeft een positieve wending gekregen. Dat heb ik te danken aan mijn eigen openheid en mijn lef om in het voetlicht te treden.

Cornelie treedt regelmatig op in de media:

  • Tv  optreden in Tijd voor Max van 5 januari 2016 (fragment begint bij minuut 14.31 – 24.40)
  • Interview  in Adrem van januari 2016
  • Artikel in JAN van september 2015