Door: Miriam Leunig

Jarenlang heb ik mezelf (en anderen mij ook) gezien als dat rare zieke mens wat altijd alleen maar hardloopt en een eetstoornis heeft. Wat ik me nooit gerealiseerd heb is dat ik mezelf daarmee als "ziek zijn" heb bestempeld. Dat had er ook mee te maken omdat ik geen hoop en geloof in mijn eigen herstel had. Ik "was" tenslotte de eetstoornis "geworden"??

Dit ging zo door totdat een ervaringsdeskundig therapeut mij eindelijk na 25 jaar ggz cliënt ervaring haar eigen herstel verhaal vertelde. Er ontstond hoop en geloof in mijn eigen herstel. Wat ik in mezelf ervoer vroeger was heel veel boosheid: vooral naar de buitenwereld, de ander, en ook mijzelf. De boosheid naar de ander ging vooral over dat ik me niet begrepen en gestigmatiseerd voelde, met het etiket eetstoornis, terwijl ik nog zoveel meer andere rollen had.

Slachtoffer rol 

Wat ik nu weet is dat ik in de slachtoffer rol was beland, en alle verantwoordelijkheid buiten mezelf plaatste. Maar daarmee kwam ik natuurlijk geen stap verder.

Toen ik in Portugal na een jaar individuele behandeling bij Human Concern een maand klinisch ging, ben ik op zoek en ontdekkingstocht gegaan naar wie ik werkelijk was en waar mijn hart, talenten, passie kwaliteiten en eigen aandeel in mijn proces lagen.

Kracht

Toen gebeurde er iets wonderbaarlijks: Ik verliet mijn slachtoffers positie door mijn verleden achter me te laten en te helen in de stukken die nog onder mijn eetstoornis lagen. Maar bovenal: ik ontmoette mijn kracht: mijn zelf!

'Ik ontmoette mijn kracht: mijn zelf!'

Beetje bij beetje heb ik mezelf leren kennen en ontmoet ik mezelf steeds meer en meer. En dan gebeurt er opnieuw iets interessants: doordat ik in mijn kracht sta stigmatiseer ik mezelf niet meer en maak daarmee ruimte om mezelf ook niet meer te laten stigmatiseren.

Spiegelbeeld

Kortom: de omgeving, naasten, betrokkenen en geliefden zijn feitelijk mijn spiegelbeeld. Als ik zelf ervaar dat men "iets van mij vindt" dan: "vind ik eigenlijk iets van mezelf". Dan heb ik met mezelf iets te observeren en daar iets "te doen".

'Begin bij jezelf.'

Feit blijft dat stigmatisering ook binnen onze maatschappij een groot herstel belemmerende factor is waar we met zijn allen de uitdagende taak en verantwoordelijkheden hebben om het te doen afvloeien.

Maar mijn boodschap zou ik willen vertalen voor dit moment in: begin bij jezelf, wees vriendelijk en zonder oordeel naar jezelf. Heb lief.

Door: Miriam Leunig

Jarenlang heb ik mezelf (en anderen mij ook) gezien als dat rare zieke mens wat altijd alleen maar hardloopt en een eetstoornis heeft. Wat ik me nooit gerealiseerd heb is dat ik mezelf daarmee als “ziek zijn” heb bestempeld. Dat had er ook mee te maken omdat ik geen hoop en geloof in mijn eigen herstel had. Ik “was” tenslotte de eetstoornis “geworden”??

Dit ging zo door totdat een ervaringsdeskundig therapeut mij eindelijk na 25 jaar ggz cliënt ervaring haar eigen herstel verhaal vertelde. Er ontstond hoop en geloof in mijn eigen herstel. Wat ik in mezelf ervoer vroeger was heel veel boosheid: vooral naar de buitenwereld, de ander, en ook mijzelf. De boosheid naar de ander ging vooral over dat ik me niet begrepen en gestigmatiseerd voelde, met het etiket eetstoornis, terwijl ik nog zoveel meer andere rollen had.

Slachtoffer rol 

Wat ik nu weet is dat ik in de slachtoffer rol was beland, en alle verantwoordelijkheid buiten mezelf plaatste. Maar daarmee kwam ik natuurlijk geen stap verder.

Toen ik in Portugal na een jaar individuele behandeling bij Human Concern een maand klinisch ging, ben ik op zoek en ontdekkingstocht gegaan naar wie ik werkelijk was en waar mijn hart, talenten, passie kwaliteiten en eigen aandeel in mijn proces lagen.

Kracht

Toen gebeurde er iets wonderbaarlijks: Ik verliet mijn slachtoffers positie door mijn verleden achter me te laten en te helen in de stukken die nog onder mijn eetstoornis lagen. Maar bovenal: ik ontmoette mijn kracht: mijn zelf!

‘Ik ontmoette mijn kracht: mijn zelf!’

Beetje bij beetje heb ik mezelf leren kennen en ontmoet ik mezelf steeds meer en meer. En dan gebeurt er opnieuw iets interessants: doordat ik in mijn kracht sta stigmatiseer ik mezelf niet meer en maak daarmee ruimte om mezelf ook niet meer te laten stigmatiseren.

Spiegelbeeld

Kortom: de omgeving, naasten, betrokkenen en geliefden zijn feitelijk mijn spiegelbeeld. Als ik zelf ervaar dat men “iets van mij vindt” dan: “vind ik eigenlijk iets van mezelf”. Dan heb ik met mezelf iets te observeren en daar iets “te doen”.

‘Begin bij jezelf.’

Feit blijft dat stigmatisering ook binnen onze maatschappij een groot herstel belemmerende factor is waar we met zijn allen de uitdagende taak en verantwoordelijkheden hebben om het te doen afvloeien.

Maar mijn boodschap zou ik willen vertalen voor dit moment in: begin bij jezelf, wees vriendelijk en zonder oordeel naar jezelf. Heb lief.