Door Hooijer

Deze blog is geschreven door Door Hooijer, zij is onder andere projectmedwerkers bij de Stigmatour en Stichting de Bagagedrager. Deze projecten zetten stigma op de kaart en stimuleren en openheid en bespreekbaarheid.

Op één van de kaartjes van het thema ‘hulp’ van het spel ‘Een steekje los?’ staat de stelling: Als je hulp zoekt ben je zwak.
Ben jij het eens of oneens met deze stelling?
Veel mensen zeggen dat ze het er niet mee eens zijn. Nee, het is juist goed om hulp te vragen!

Maar hoe doe je dat zelf?
Vraag jij (als hulpverlener, begeleider, psychiater, therapeut) snel om hulp of voel je je dan toch wel een beetje zwak? En hoe praat je over ‘jouw cliënten’ of ‘jouw patiënten’? Je vind ze vaak behoorlijk zielig. “Goh wat ellendig voor die mensen, dat ze het zo moeilijk hebben, wat vervelend toch. Als ze nou maar wat minder zouden drinken of als ze nu maar gewoon hun therapie volgen, dan komt het wel goed.”
Maar wat komt er dan eigenlijk goed en voor wie is het goed?

Nog dieper in de put
Ik heb zelf mogen ervaren hoe het is om als patiënt behandeld te worden. Ik kreeg het gevoel dat ik eigenlijk niets meer goed deed en dat ik eerst nog dieper die put in gegooid werd. Nee, niet door mijn familie, vrienden en kennissen maar door de behandelaars! Zij wisten wel wat goed voor mij was, althans dat zeiden ze. Al mijn hoop was op hen gevestigd en natuurlijk wilde ik dat het weer beter met me zou gaan. Ik kwam in een soort afhankelijke positie van mijn behandelaars.

De kracht van mijn kwetsbaarheid
Gelukkig zaten er ook een paar bij die mij juist konden wijzen op mijn eigen-wijs-heid, mijn enthousiasme, mijn optimisme en de kracht van mijn kwetsbaarheid. Zij behandelden mij als mens en niet als patiënt.

Overleven
Tijdens mijn opleiding tot psychodynamisch therapeut heb ik geleerd hoe het is om de verantwoordelijkheid bij de cliënt te laten. Ik geef ze al snel het gevoel dat ze veel meer kunnen dan ze (lange tijd) gedacht hadden. Zij hebben hun eigenheid ontwikkeld door diverse overlevingsstrategieën in te zetten, dat gebeurde bij mij ook automatisch. Tot het moment dat ik dacht dat ik geen mogelijkheden meer had en liever dood wilde zijn.

Liever dood
Veel behandelaars vinden het moeilijk om te horen dat je niet meer verder wilt leven, dat begrijp ik wel. Vandaag zei iemand tegen me: “Als je er zelf niet geweest bent, kun je een ander op dat punt niet verder helpen.” Een cliënt voelt feilloos aan of een behandelaar het zelf ‘beleefd’ heeft of dat hij ‘uit de boeken’ geleerd heeft hoe om te gaan met bepaalde problemen.

Is er nog iets mogelijk?
In mijn praktijk komen mensen die op het punt staan van: zal ik er een einde aan maken of is er nog iets mogelijk? Ik kan er soms heel luchtig over doen en zeg vaak: eruit stappen kan altijd nog, laten we eerst iets anders proberen.

Meer blogs van Door Hooijer

Door Hooijer

Deze blog is geschreven door Door Hooijer, zij is onder andere projectmedwerkers bij de Stigmatour en Stichting de Bagagedrager. Deze projecten zetten stigma op de kaart en stimuleren en openheid en bespreekbaarheid.

Op één van de kaartjes van het thema ‘hulp’ van het spel ‘Een steekje los?’ staat de stelling: Als je hulp zoekt ben je zwak.
Ben jij het eens of oneens met deze stelling?
Veel mensen zeggen dat ze het er niet mee eens zijn. Nee, het is juist goed om hulp te vragen!

Maar hoe doe je dat zelf?
Vraag jij (als hulpverlener, begeleider, psychiater, therapeut) snel om hulp of voel je je dan toch wel een beetje zwak? En hoe praat je over ‘jouw cliënten’ of ‘jouw patiënten’? Je vind ze vaak behoorlijk zielig. “Goh wat ellendig voor die mensen, dat ze het zo moeilijk hebben, wat vervelend toch. Als ze nou maar wat minder zouden drinken of als ze nu maar gewoon hun therapie volgen, dan komt het wel goed.”
Maar wat komt er dan eigenlijk goed en voor wie is het goed?

Nog dieper in de put
Ik heb zelf mogen ervaren hoe het is om als patiënt behandeld te worden. Ik kreeg het gevoel dat ik eigenlijk niets meer goed deed en dat ik eerst nog dieper die put in gegooid werd. Nee, niet door mijn familie, vrienden en kennissen maar door de behandelaars! Zij wisten wel wat goed voor mij was, althans dat zeiden ze. Al mijn hoop was op hen gevestigd en natuurlijk wilde ik dat het weer beter met me zou gaan. Ik kwam in een soort afhankelijke positie van mijn behandelaars.

De kracht van mijn kwetsbaarheid
Gelukkig zaten er ook een paar bij die mij juist konden wijzen op mijn eigen-wijs-heid, mijn enthousiasme, mijn optimisme en de kracht van mijn kwetsbaarheid. Zij behandelden mij als mens en niet als patiënt.

Overleven
Tijdens mijn opleiding tot psychodynamisch therapeut heb ik geleerd hoe het is om de verantwoordelijkheid bij de cliënt te laten. Ik geef ze al snel het gevoel dat ze veel meer kunnen dan ze (lange tijd) gedacht hadden. Zij hebben hun eigenheid ontwikkeld door diverse overlevingsstrategieën in te zetten, dat gebeurde bij mij ook automatisch. Tot het moment dat ik dacht dat ik geen mogelijkheden meer had en liever dood wilde zijn.

Liever dood
Veel behandelaars vinden het moeilijk om te horen dat je niet meer verder wilt leven, dat begrijp ik wel. Vandaag zei iemand tegen me: “Als je er zelf niet geweest bent, kun je een ander op dat punt niet verder helpen.” Een cliënt voelt feilloos aan of een behandelaar het zelf ‘beleefd’ heeft of dat hij ‘uit de boeken’ geleerd heeft hoe om te gaan met bepaalde problemen.

Is er nog iets mogelijk?
In mijn praktijk komen mensen die op het punt staan van: zal ik er een einde aan maken of is er nog iets mogelijk? Ik kan er soms heel luchtig over doen en zeg vaak: eruit stappen kan altijd nog, laten we eerst iets anders proberen.

Meer blogs van Door Hooijer