Door: Sanne Linders via haar blog AutiNurs

Ik ben per 1 februari jl. begonnen als ervaringsdeskundige op de afdeling psychiatrie en juist dit onderwerp komt vaak langs in gesprekken met patiënten. Soms is het al genoeg om een luisterend oor te bieden of er gewoon voor iemand te zijn. Een wandeling, een lach, aandacht of de vraag “Wat kan ik voor je doen?”

Ik ben bij vrienden, familie en collega’s vanaf het begin open geweest over mijn diagnose autisme. Wat dit precies inhoudt, blijft vaak wat vaag. Mensen reageren toch wat ongemakkelijk of weten niet wat ze moeten zeggen als ik vertel waar ik last van heb. Ook wel herkenbaar en invoelend, maar het maakt het vragen om hulp soms lastig.

Wie bel je om 1 uur 's nachts?

Het is bijvoorbeeld niet echt makkelijk om te vertellen aan iemand dat ik midden in de nacht af en toe wakker word met een paniekaanval waar ik niet zelf uit kan komen. Soms kan ik het voorspellen als ik een volle vermoeiende dag heb gehad, maar daarmee kan ik het niet voorkomen. Het contact hebben met iemand telefonisch is altijd genoeg om door de paniek te breken en mijn hoofd op orde te krijgen. Maar wie bel je om 1 uur ‘s nachts?

'Zij vindt het geen probleem als ik bel, vind het niet raar en blijft zelf rustig.'

Gelukkig heb ik een goede vriendin, die toevallig vanuit haar werk zeer betrokken en ervaren is met autisme, en die een straat achter mij woont. Zij vindt het geen probleem als ik bel, vind het niet raar en blijft zelf rustig. Als ze ’s nachts de telefoon opneemt vraagt ze: “Wat kan ik voor je doen?”

Kwetsbaar opstellen

Het is voor mij heel belangrijk om mensen om mij heen te hebben op wie ik af en toe een beroep kan doen. Dat betekent dat ik me kwetsbaar moet opstellen en moet aangeven wat iemand voor mij kan doen. Gelukkig lukt dat meestal ondanks de ongemakkelijkheid van beide kanten. Deze hulp maakt dat ik betekenisvol mee kan blijven doen, en mijn ervaringsdeskundigheid op de afdeling psychiatrie kan inzetten. Super belangrijk!

Door: Sanne Linders via haar blog AutiNurs

Ik ben per 1 februari jl. begonnen als ervaringsdeskundige op de afdeling psychiatrie en juist dit onderwerp komt vaak langs in gesprekken met patiënten. Soms is het al genoeg om een luisterend oor te bieden of er gewoon voor iemand te zijn. Een wandeling, een lach, aandacht of de vraag “Wat kan ik voor je doen?”

Ik ben bij vrienden, familie en collega’s vanaf het begin open geweest over mijn diagnose autisme. Wat dit precies inhoudt, blijft vaak wat vaag. Mensen reageren toch wat ongemakkelijk of weten niet wat ze moeten zeggen als ik vertel waar ik last van heb. Ook wel herkenbaar en invoelend, maar het maakt het vragen om hulp soms lastig.

Wie bel je om 1 uur ’s nachts?

Het is bijvoorbeeld niet echt makkelijk om te vertellen aan iemand dat ik midden in de nacht af en toe wakker word met een paniekaanval waar ik niet zelf uit kan komen. Soms kan ik het voorspellen als ik een volle vermoeiende dag heb gehad, maar daarmee kan ik het niet voorkomen. Het contact hebben met iemand telefonisch is altijd genoeg om door de paniek te breken en mijn hoofd op orde te krijgen. Maar wie bel je om 1 uur ‘s nachts?

‘Zij vindt het geen probleem als ik bel, vind het niet raar en blijft zelf rustig.’

Gelukkig heb ik een goede vriendin, die toevallig vanuit haar werk zeer betrokken en ervaren is met autisme, en die een straat achter mij woont. Zij vindt het geen probleem als ik bel, vind het niet raar en blijft zelf rustig. Als ze ’s nachts de telefoon opneemt vraagt ze: “Wat kan ik voor je doen?”

Kwetsbaar opstellen

Het is voor mij heel belangrijk om mensen om mij heen te hebben op wie ik af en toe een beroep kan doen. Dat betekent dat ik me kwetsbaar moet opstellen en moet aangeven wat iemand voor mij kan doen. Gelukkig lukt dat meestal ondanks de ongemakkelijkheid van beide kanten. Deze hulp maakt dat ik betekenisvol mee kan blijven doen, en mijn ervaringsdeskundigheid op de afdeling psychiatrie kan inzetten. Super belangrijk!