Heen en weer wiegend in haar schommelstoel, keek ze genietend naar de tuin om zich heen. Wie had ooit kunnen denken dat ik mij zo goed zou voelen in mijn vierde tuin, mijmerde ze. Deze tuin voelde aan als een compleet, zelf gecreëerd paradijsje op aarde.

Ambassadeur Arina schreef dit sprookje voor de eerste editie van Tzitzo magazine, het inspirerende tijdschrift dat psychische kwetsbaarheid bespreekbaar maakt.

Lang geleden was ze als klein zaadje, onaangekondigd en ongewenst, in haar ouderlijke tuin gewaaid. Als kleine zaailing voelde ze de wind van onrust vaak rond haar hoofdje waaien. De wind fluisterde in haar oor dat de ruzies tussen de beide tuinlieden allemaal haar schuld waren. Door haar waren de tuinlieden immers bij elkaar.

Gelukkig waaide er na een paar jaar een nieuw zaadje in de tuin. Eindelijk kwam er wat rust in de borders. De tuinlieden schoffelden en wiedden en de bloemen in en om de tuin bloeiden op. De twee zaailingen mochten in alle vrijheid opgroeien. Ze speelden en gingen op ontdekkingsreis in de eindeloze maar ook vaak grenzeloze omgeving.

onrust in de tuin

Er was vaak onrust in de tuin. De opgroeiende zaailingen kregen door dat er een patroon zat in de ruzies. Tijdstippen en flessen speelden daarbij steeds een rol. Het viel hen op dat de tuinlieden, na het drinken uit die flessen, steeds vreemder gingen doen. Na verloop van tijd veroorzaakte dat een woekerend onkruid in de tuin. Later zouden ze in De Grote Tuin Encyclopedie lezen dat dit onkruid net zo hardnekkig was als Zevenblad. Maar zover was het nu nog niet.

Het jonge plantje leerde snel dat het belangrijk was om nergens op te reageren en vooral stil en lief te zijn. Dus ging ze vrolijk aan de gang en lette ze goed op dat ze aardig was voor iedereen. Ze zorgde goed voor de plantjes, klein en groot, omdat het dan het rustigste en veiligste was in de tuin. Ze wist toen nog niet dat het haar valkuil was om teveel medelijden te hebben. Dat veroorzaakte veel pijn en verdriet.

Zorgen voor een ander vond ze gemakkelijk, dat was er bij haar nu eenmaal al vroeg ingeplant.

Toen ze opgroeide en volwassen werd begon ze aan een nieuw avontuur: haar eigen eerste tuin. Wat was ze nog jong en wat vond ze het een uitdaging! In deze tuin mocht ze leren dat niet alles is wat het lijkt. Ze leerde op eigen benen staan én om op een andere manier voor zichzelf te zorgen. Voor jezelf opkomen bleek veel lastiger dan stil te zijn en niet te reageren. Zorgen voor een ander vond ze gemakkelijk, dat was er bij haar nu eenmaal al vroeg ingeplant. En toen werd haar tuin verblijd met de komst van twee mooie zaailingen. Zij zorgden door hun goede worteling en kleur voor een warme gloed in de tuin.

onverklaarbare gebeurtenissen

Helaas kwamen er al snel onverklaarbare gebeurtenissen. Zo werden er planten uitgerukt of vertrapt, wat voor angst en tranen zorgde. Ook hier was het onkruid haar tuin binnen gedrongen en werden de paden onbegaanbaar. Deze nare voorvallen maakten dat ze zich in deze tuin niet langer meer veilig voelde. Zij zag geen andere uitweg dan samen met haar zaailingen te vertrekken, op zoek naar een ander veilig oord.

Zij vond een nieuw plekje aarde om opnieuw te beginnen en voelde zich daar de koning te rijk. Ook haar twee zaailingen gedijden opperbest in deze zonnige tuin. Alles groeide en bloeide prachtig op haar nieuwe stek. De rust keerde terug nu ze de nare periode een plekje had gegeven. Na een aantal jaren groei arriveerde er een tuinier in haar tuin. Voor een hele lange tijd was de sfeer in de tuin opperbest. Uiteraard met wat pieken en dalen, maar dat werd altijd opgelost.

Zie je wel, dacht zij. Ik kan dit niet, dit gaat mis.

De tuin lag er prima bij, tot de plantenvoeding langzaamaan opraakte. De twee tuinlieden haalden alles uit de kast, maar het hielp niet. Ze gaven zichzelf steeds meer de schuld van het telkens mislukken van de gewassen. De een deed het zus, de ander zo en ze luisterden niet meer naar elkaar. Zie je wel, dacht zij. Ik kan dit niet, dit gaat mis. Ik weet niet hoe het samen moet. Laat mij nou maar voor alles zorgen, dan lukt het wel. En hij dacht, maak je niet druk, laat mij het voor ons in orde brengen dan komt het goed. De saamhorigheid in de tuin was weg. Dit moest anders want zo hield ze het niet meer vol.

schaamte overwinnen

Ze ging op zoek en vond een hovenier die haar vertelde dat ze de focus op andere planten in de tuin mocht loslaten. Het zorgen zat heel diep, ze wist niet beter dan alle planten rondom zich in de gaten te houden. Hij leerde haar dat ook zij belangrijk was om goed voor te zorgen. Dat ze uit de boze, klagende, slachtofferrol moest stappen. Ze leerde hoe ze het beste nee kon zeggen en ook hoe ze respectvol met de vele verschillende soorten planten in haar familietuin zou kunnen omgaan. Ze hoefde niet bang te zijn voor afwijzing. Want juist door minder voor anderen en beter voor zichzelf te zorgen, zouden de planten sterker en gezonder worden.

Angst en schaamte zijn heftige emoties en die gaan niet zomaar weg.

Open praten over haar verleden is en blijft moeilijk voor haar. Angst en schaamte zijn heftige emoties en die gaan niet zomaar weg. Maar als ze er niets mee zou doen, wist ze dat het haar groei en bloei in de weg zou blijven staan. Uiteindelijk vond ze de moed om de schaamte te overwinnen, zodat ze kon leren hoe ze het bespreekbaar kon maken zonder iemand te kwetsen. Haar eerste borders werden voorzichtig in de tuin uitgezet. Ze blijft  er elke dag serieus naar kijken en werkt ze waar nodig bij. Als volwassen plant staat zij steeds steviger geworteld en komt zij tot volle bloei.

eindelijk tuintje weltevree

Na een levenslange reis is het dan uiteindelijk ‘Tuintje Weltevree’ geworden. Nog steeds heen en weer schommelend in haar stoel kijkt ze nog eens goed om zich heen in haar droomtuin. Ze beseft dat ze rijk is, met veel om dankbaar voor te zijn. Met een glimlach om haar mond sluit ze haar ogen, fijn wegdromend in haar warme, unieke stukje tuin.

Heen en weer wiegend in haar schommelstoel, keek ze genietend naar de tuin om zich heen. Wie had ooit kunnen denken dat ik mij zo goed zou voelen in mijn vierde tuin, mijmerde ze. Deze tuin voelde aan als een compleet, zelf gecreëerd paradijsje op aarde.

Ambassadeur Arina schreef dit sprookje voor de eerste editie van Tzitzo magazine, het inspirerende tijdschrift dat psychische kwetsbaarheid bespreekbaar maakt.

Lang geleden was ze als klein zaadje, onaangekondigd en ongewenst, in haar ouderlijke tuin gewaaid. Als kleine zaailing voelde ze de wind van onrust vaak rond haar hoofdje waaien. De wind fluisterde in haar oor dat de ruzies tussen de beide tuinlieden allemaal haar schuld waren. Door haar waren de tuinlieden immers bij elkaar.

Gelukkig waaide er na een paar jaar een nieuw zaadje in de tuin. Eindelijk kwam er wat rust in de borders. De tuinlieden schoffelden en wiedden en de bloemen in en om de tuin bloeiden op. De twee zaailingen mochten in alle vrijheid opgroeien. Ze speelden en gingen op ontdekkingsreis in de eindeloze maar ook vaak grenzeloze omgeving.

onrust in de tuin

Er was vaak onrust in de tuin. De opgroeiende zaailingen kregen door dat er een patroon zat in de ruzies. Tijdstippen en flessen speelden daarbij steeds een rol. Het viel hen op dat de tuinlieden, na het drinken uit die flessen, steeds vreemder gingen doen. Na verloop van tijd veroorzaakte dat een woekerend onkruid in de tuin. Later zouden ze in De Grote Tuin Encyclopedie lezen dat dit onkruid net zo hardnekkig was als Zevenblad. Maar zover was het nu nog niet.

Het jonge plantje leerde snel dat het belangrijk was om nergens op te reageren en vooral stil en lief te zijn. Dus ging ze vrolijk aan de gang en lette ze goed op dat ze aardig was voor iedereen. Ze zorgde goed voor de plantjes, klein en groot, omdat het dan het rustigste en veiligste was in de tuin. Ze wist toen nog niet dat het haar valkuil was om teveel medelijden te hebben. Dat veroorzaakte veel pijn en verdriet.

Zorgen voor een ander vond ze gemakkelijk, dat was er bij haar nu eenmaal al vroeg ingeplant.

Toen ze opgroeide en volwassen werd begon ze aan een nieuw avontuur: haar eigen eerste tuin. Wat was ze nog jong en wat vond ze het een uitdaging! In deze tuin mocht ze leren dat niet alles is wat het lijkt. Ze leerde op eigen benen staan én om op een andere manier voor zichzelf te zorgen. Voor jezelf opkomen bleek veel lastiger dan stil te zijn en niet te reageren. Zorgen voor een ander vond ze gemakkelijk, dat was er bij haar nu eenmaal al vroeg ingeplant. En toen werd haar tuin verblijd met de komst van twee mooie zaailingen. Zij zorgden door hun goede worteling en kleur voor een warme gloed in de tuin.

onverklaarbare gebeurtenissen

Helaas kwamen er al snel onverklaarbare gebeurtenissen. Zo werden er planten uitgerukt of vertrapt, wat voor angst en tranen zorgde. Ook hier was het onkruid haar tuin binnen gedrongen en werden de paden onbegaanbaar. Deze nare voorvallen maakten dat ze zich in deze tuin niet langer meer veilig voelde. Zij zag geen andere uitweg dan samen met haar zaailingen te vertrekken, op zoek naar een ander veilig oord.

Zij vond een nieuw plekje aarde om opnieuw te beginnen en voelde zich daar de koning te rijk. Ook haar twee zaailingen gedijden opperbest in deze zonnige tuin. Alles groeide en bloeide prachtig op haar nieuwe stek. De rust keerde terug nu ze de nare periode een plekje had gegeven. Na een aantal jaren groei arriveerde er een tuinier in haar tuin. Voor een hele lange tijd was de sfeer in de tuin opperbest. Uiteraard met wat pieken en dalen, maar dat werd altijd opgelost.

Zie je wel, dacht zij. Ik kan dit niet, dit gaat mis.

De tuin lag er prima bij, tot de plantenvoeding langzaamaan opraakte. De twee tuinlieden haalden alles uit de kast, maar het hielp niet. Ze gaven zichzelf steeds meer de schuld van het telkens mislukken van de gewassen. De een deed het zus, de ander zo en ze luisterden niet meer naar elkaar. Zie je wel, dacht zij. Ik kan dit niet, dit gaat mis. Ik weet niet hoe het samen moet. Laat mij nou maar voor alles zorgen, dan lukt het wel. En hij dacht, maak je niet druk, laat mij het voor ons in orde brengen dan komt het goed. De saamhorigheid in de tuin was weg. Dit moest anders want zo hield ze het niet meer vol.

schaamte overwinnen

Ze ging op zoek en vond een hovenier die haar vertelde dat ze de focus op andere planten in de tuin mocht loslaten. Het zorgen zat heel diep, ze wist niet beter dan alle planten rondom zich in de gaten te houden. Hij leerde haar dat ook zij belangrijk was om goed voor te zorgen. Dat ze uit de boze, klagende, slachtofferrol moest stappen. Ze leerde hoe ze het beste nee kon zeggen en ook hoe ze respectvol met de vele verschillende soorten planten in haar familietuin zou kunnen omgaan. Ze hoefde niet bang te zijn voor afwijzing. Want juist door minder voor anderen en beter voor zichzelf te zorgen, zouden de planten sterker en gezonder worden.

Angst en schaamte zijn heftige emoties en die gaan niet zomaar weg.

Open praten over haar verleden is en blijft moeilijk voor haar. Angst en schaamte zijn heftige emoties en die gaan niet zomaar weg. Maar als ze er niets mee zou doen, wist ze dat het haar groei en bloei in de weg zou blijven staan. Uiteindelijk vond ze de moed om de schaamte te overwinnen, zodat ze kon leren hoe ze het bespreekbaar kon maken zonder iemand te kwetsen. Haar eerste borders werden voorzichtig in de tuin uitgezet. Ze blijft  er elke dag serieus naar kijken en werkt ze waar nodig bij. Als volwassen plant staat zij steeds steviger geworteld en komt zij tot volle bloei.

eindelijk tuintje weltevree

Na een levenslange reis is het dan uiteindelijk ‘Tuintje Weltevree’ geworden. Nog steeds heen en weer schommelend in haar stoel kijkt ze nog eens goed om zich heen in haar droomtuin. Ze beseft dat ze rijk is, met veel om dankbaar voor te zijn. Met een glimlach om haar mond sluit ze haar ogen, fijn wegdromend in haar warme, unieke stukje tuin.