[caption id="attachment_19791" align="alignnone" width="300"] Foto door: © Nicholas Fotiadis[/caption]

Door: Ananda de Jager

En opeens sta ik daar – in de krant. Grote kop. ‘Ananda had anorexia.’ Drie keer slikken, om vervolgens naar mijn moeder te rennen. Ik ben 26, en ik heb net een gedichtenbundel gepubliceerd over mijn eetstoornisherstel. Toegeven dat ik een eetstoornis had is een ding, met je foto in de krant staan en het woord anorexia is een tweede.

'Voelen wil ik niet. Bezig blijven wel.'

Het is eind 2017 als ik al maanden niet ongesteld ben. Ergens weet ik: dit is niet goed, maar ik ben ook een kei in mezelf voor de gek houden. Vertellen dat het goed gaat, dat het niet komt door mijn overmatige sporten en te weinig eten. De kou, het altijd moe zijn, de donsharen op mijn lichaam: ik neem ze voor lief. Voelen wil ik niet. Bezig blijven wel.

Zó perfect

Uiteindelijk besluit ik er toch voor te gaan. Langzaam deel ik gedichtjes op Instagram, en zomer 2019 komt het in me op om zelf te gaan schrijven. Om mijn verhaal te delen, om een stigma te doorbreken en om open en eerlijk te zijn over mentale gezondheid. Ik heb maar een doel: als iemand door mijn verhaal zelf voor herstel kiest, heb ik mijn doel bereikt. Waarom leggen we zo énorm veel druk op onszelf? Waarom willen we alles zó perfect doen? Wil ik echt terugkijken op een leven waar ik zo druk bezig was om de controle te houden op alles, dat ik vergeten heb te leven?

Hoe opener en kwetsbaarder ik me opstel, hoe opener en kwetsbaarder andere mensen zich durven op te stellen. Hoe meer ik deel van mezelf, hoe meer anderen durven te delen over zichzelf. Er zijn zoveel verschillende eetstoornissen, en zeker in dit jaar is mentale gezondheid meer dan ooit naar de voorgrond gekomen. Door mijn verhaal te delen en mijn boek uitgebracht te hebben (Poems of Recovery – A young girl’s path to recovering from an eating disorder and amenorrhea), hoop ik anderen te inspireren liever te zijn voor zichzelf en wellicht mensen een kijkje te geven in wat er omgaat in het hoofd van iemand met een eetstoornis. Meer dan ooit heb ik mij beseft dat er een enorme kracht zit in kwetsbaarheid.

Een gezonde manier

Er zijn veel stigma’s rondom eetstoornissen – zo zijn er bijvoorbeeld veel mensen die een eetstoornis hebben, zonder er extreem dun uit te zien. Je hoeft geen anorexia te hebben of opgenomen te zijn geweest om een eetstoornis te hebben: als jij obsessief bezig bent met eten, mag je zéker liever voor jezelf en je lichaam zijn. We leven in een dieetcultuur, waar het lijkt alsof dieten (een miljoenen industrie) wordt aangeprezen, maar er niet wordt afgevraagd of mensen wel op een gezonde manier hun gewicht verliezen. Dus laten we allemaal complimenten geven die niks te maken hebben met gewicht, maar juist meer met de persoon zelf.

Mijn eetstoornis heeft jaren op de ondergrond gespeeld (zo’n 8 jaar), maar werd pas ‘serieus’ genomen toen men er ook iets van zag. Let’s break the stigma!

Interesse in Ananda's gedichtenbundel? Je kunt het boek hier bestellen. 

Foto door: © Nicholas Fotiadis

Door: Ananda de Jager

En opeens sta ik daar – in de krant. Grote kop. ‘Ananda had anorexia.’ Drie keer slikken, om vervolgens naar mijn moeder te rennen. Ik ben 26, en ik heb net een gedichtenbundel gepubliceerd over mijn eetstoornisherstel. Toegeven dat ik een eetstoornis had is een ding, met je foto in de krant staan en het woord anorexia is een tweede.

‘Voelen wil ik niet. Bezig blijven wel.’

Het is eind 2017 als ik al maanden niet ongesteld ben. Ergens weet ik: dit is niet goed, maar ik ben ook een kei in mezelf voor de gek houden. Vertellen dat het goed gaat, dat het niet komt door mijn overmatige sporten en te weinig eten. De kou, het altijd moe zijn, de donsharen op mijn lichaam: ik neem ze voor lief. Voelen wil ik niet. Bezig blijven wel.

Zó perfect

Uiteindelijk besluit ik er toch voor te gaan. Langzaam deel ik gedichtjes op Instagram, en zomer 2019 komt het in me op om zelf te gaan schrijven. Om mijn verhaal te delen, om een stigma te doorbreken en om open en eerlijk te zijn over mentale gezondheid. Ik heb maar een doel: als iemand door mijn verhaal zelf voor herstel kiest, heb ik mijn doel bereikt. Waarom leggen we zo énorm veel druk op onszelf? Waarom willen we alles zó perfect doen? Wil ik echt terugkijken op een leven waar ik zo druk bezig was om de controle te houden op alles, dat ik vergeten heb te leven?

Hoe opener en kwetsbaarder ik me opstel, hoe opener en kwetsbaarder andere mensen zich durven op te stellen. Hoe meer ik deel van mezelf, hoe meer anderen durven te delen over zichzelf. Er zijn zoveel verschillende eetstoornissen, en zeker in dit jaar is mentale gezondheid meer dan ooit naar de voorgrond gekomen. Door mijn verhaal te delen en mijn boek uitgebracht te hebben (Poems of Recovery – A young girl’s path to recovering from an eating disorder and amenorrhea), hoop ik anderen te inspireren liever te zijn voor zichzelf en wellicht mensen een kijkje te geven in wat er omgaat in het hoofd van iemand met een eetstoornis. Meer dan ooit heb ik mij beseft dat er een enorme kracht zit in kwetsbaarheid.

Een gezonde manier

Er zijn veel stigma’s rondom eetstoornissen – zo zijn er bijvoorbeeld veel mensen die een eetstoornis hebben, zonder er extreem dun uit te zien. Je hoeft geen anorexia te hebben of opgenomen te zijn geweest om een eetstoornis te hebben: als jij obsessief bezig bent met eten, mag je zéker liever voor jezelf en je lichaam zijn. We leven in een dieetcultuur, waar het lijkt alsof dieten (een miljoenen industrie) wordt aangeprezen, maar er niet wordt afgevraagd of mensen wel op een gezonde manier hun gewicht verliezen. Dus laten we allemaal complimenten geven die niks te maken hebben met gewicht, maar juist meer met de persoon zelf.

Mijn eetstoornis heeft jaren op de ondergrond gespeeld (zo’n 8 jaar), maar werd pas ‘serieus’ genomen toen men er ook iets van zag. Let’s break the stigma!

Interesse in Ananda’s gedichtenbundel? Je kunt het boek hier bestellen.