Jerry Allon blogt over de Socialrun 2017. Wij plaatsen tijdens de Socialrun (een deel van) zijn blogs!

Onze mascotte Boef, een labrador-achtige schat met verder wat onbestemde trekken ligt aan mijn voeten in de camper van haar baasje Jan Willem. We staan voor nu even op de parkeerplaats van de McDonalds in Hoofddorp, waar subteam 2 afgelost wordt door team 1, dat vanaf hier koers zet naar Montfoort in Utrecht. En hoewel de gezichten nog steeds vrolijk staan, is nu wel te merken dat deze Social Run zijn tol begint te eisen.

Zelf heb ik wat lichte last van mijn rug, omdat ik gisteravond voorovergebogen op een vouwfiets de Afsluitdijk bedwongen heb. Samen met vier lopers, waarvan er steeds drie fietsten, heb ik de tocht van dik 30 kilometer afgelegd, in wat gelukkig milde weersomstandigheden waren. Want in tegenstelling tot wat wij vooraf dachten was het niet heel erg fris op deze bonkige dijk uit 1932. Ook hadden we een lichte wind mee.

Naast wind mee en een milde temperatuur was het ook erg helder. Zo reden we op het fietspad langs de A7, die over de dijk loopt, en zagen hoe de lichten van voorbij zoevende wagens voor een enorm schaduwspel in ons blikveld zorgden. Langs bepaalde stukken konden we over de Waddenzee kijken, met daarin kleine eilandjes van licht, inderdaad, de Waddeneilanden. Een prima afleiding van de houten kont, die mij, geen geregelde fietser, vanaf een kilometer of 7 parten begon te spelen.

Naast alle verbluffende indrukken hebben we op de fiets ook hele goede gesprekken gehad. Persoonlijke gesprekken, en minder persoonlijke gesprekken. Bijvoorbeeld over hoe gesmeerd deze Social Run voor team Psychosenet weer verliep, ook Niki was weer stevig op de been. Misschien was dit wel een zogenaamde jinx (afroepen van het noodlot), want nadat we over de Stevinsluizen onze aflossers op het Noord-Hollandse vasteland bereiken blijkt dat ons vervoer naar de camping in Castricum staat, op 45 minuten rijden van Slootdorp, waar wij staan.

Een overkill aan communicatie in de groepsapp blijkt het probleem. De doorlopende stroom berichten hierin veroorzaakt een misverstand en dus moet ik, samen met Anne en Ronald  drie kwartier buiten, in het stikke donker, wachten tot onze toesnellende teamgenoten ons konden halen.

Jerry Allon blogt over de Socialrun 2017. Wij plaatsen tijdens de Socialrun (een deel van) zijn blogs!

Onze mascotte Boef, een labrador-achtige schat met verder wat onbestemde trekken ligt aan mijn voeten in de camper van haar baasje Jan Willem. We staan voor nu even op de parkeerplaats van de McDonalds in Hoofddorp, waar subteam 2 afgelost wordt door team 1, dat vanaf hier koers zet naar Montfoort in Utrecht. En hoewel de gezichten nog steeds vrolijk staan, is nu wel te merken dat deze Social Run zijn tol begint te eisen.

Zelf heb ik wat lichte last van mijn rug, omdat ik gisteravond voorovergebogen op een vouwfiets de Afsluitdijk bedwongen heb. Samen met vier lopers, waarvan er steeds drie fietsten, heb ik de tocht van dik 30 kilometer afgelegd, in wat gelukkig milde weersomstandigheden waren. Want in tegenstelling tot wat wij vooraf dachten was het niet heel erg fris op deze bonkige dijk uit 1932. Ook hadden we een lichte wind mee.

Naast wind mee en een milde temperatuur was het ook erg helder. Zo reden we op het fietspad langs de A7, die over de dijk loopt, en zagen hoe de lichten van voorbij zoevende wagens voor een enorm schaduwspel in ons blikveld zorgden. Langs bepaalde stukken konden we over de Waddenzee kijken, met daarin kleine eilandjes van licht, inderdaad, de Waddeneilanden. Een prima afleiding van de houten kont, die mij, geen geregelde fietser, vanaf een kilometer of 7 parten begon te spelen.

Naast alle verbluffende indrukken hebben we op de fiets ook hele goede gesprekken gehad. Persoonlijke gesprekken, en minder persoonlijke gesprekken. Bijvoorbeeld over hoe gesmeerd deze Social Run voor team Psychosenet weer verliep, ook Niki was weer stevig op de been. Misschien was dit wel een zogenaamde jinx (afroepen van het noodlot), want nadat we over de Stevinsluizen onze aflossers op het Noord-Hollandse vasteland bereiken blijkt dat ons vervoer naar de camping in Castricum staat, op 45 minuten rijden van Slootdorp, waar wij staan.

Een overkill aan communicatie in de groepsapp blijkt het probleem. De doorlopende stroom berichten hierin veroorzaakt een misverstand en dus moet ik, samen met Anne en Ronald  drie kwartier buiten, in het stikke donker, wachten tot onze toesnellende teamgenoten ons konden halen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *