Door: Denise Hagmeijer
Er rust behoorlijk wat taboe en stigma op trauma. En ook een flinke portie onbegrip. Omgaan met trauma is voor velen ingewikkeld. Helemaal als je er zelf mee te maken hebt. "Wanneer ben je nu eens genezen?", "Ik snap niet dat er mensen zijn die geduld met jou hebben!", "Moet je daar nu zo om huilen?", "Stel je niet zo aan!", "Je hebt alleen maar last van een beetje stress, meer is het niet.", "Verman je!", "Wees sterk!", "Je hebt geen trauma.", "Zo erg kan het niet geweest zijn!", "Je ziet het verkeerd." 

 

En daar gaat het dus mis. Wanneer je als trauma-survivor dagelijks dit soort teksten om je oren hoort vliegen, vliegt er vanzelf eentje je trommelvlies binnen. Al zoemend en bonkend komt er vervolgens een diep gevoel van schaamte naar boven. Schaamte voor je zijn. Elke keer weer een stukje afbrokkelend van je toch al wankele zelfvertrouwen, doordat je je als vanzelf gaat identificeren met de woorden. Zeker als ze komen van je naasten, familie, vrienden of collega's.

 

Nuances

Dat trauma meer met je doet dan velen kunnen begrijpen werd mij al snel duidelijk. Ik miste nuances. Ik miste verbinding. Ik miste een spiegel waarin de werkelijkheid gezien werd: Trauma is meer dan stress. Trauma zegt niets over dat je niet sterk zou zijn (Dat ben je JUIST als survivor!). Ik stelde me niet aan: een trauma hebben is soms behoorlijk zwaar. En ja, zo erg was het dus wél. Ik wilde dolgraag dat mensen het totaalpakketje zagen van mij: Sterk. Krachtig. Een doorzetter. Een vechter. Een survivor. Maar ook kwetsbaar. Gevoelig. Met behoefte aan steun, verbinding, begrip en geborgenheid op zijn tijd. Het én én gebeuren. Want waarom kun je niet tegelijkertijd kwetsbaar en sterk zijn? Een doorzetter en gevoelig. Krachtig en je geborgen willen voelen? Een overlever en tegelijkertijd getraumatiseerd?
'Vaak zijn psychische aandoeningen immers een normale reactie op abnormale omstandigheden'
Ik besloot dat het tijd werd om de wereld eens te laten zien wat trauma is en wat trauma met je doet als mens. Ik deed een boekje open over hoe dat nou werkte, dat complex trauma, in de hoop daarmee meer begrip, herkenning en erkenning te creëren voor mezelf maar ook voor mijn mede-trauma-survivors, naasten, bekenden, onbekenden en hulpverleners. En om het stigma dat zo hard drukt op trauma en andere psychische aandoeningen te doorbreken. Vaak zijn psychische aandoeningen immers een normale reactie op abnormale omstandigheden.

 

Met de billen bloot

Ik schreef een flink aantal informatieve artikelen over complex trauma, de gevolgen van narcistische mishandeling en de copingmechanismen codependentie en relatieverslaving. Toen dat een succes werd (met op dit moment zo'n 535.000 bezoekers) besloot ik met de billen bloot te gaan. Ik ging columns schrijven met bijpassende tekeningen over mijn persoonlijke herstelproces. Waar liep ik in het dagelijks leven tegenaan? Wat voelde ik? Wat dacht ik? Wat deed ik? De columns kregen op diverse plekken een mooi podium. En niet veel later besloot ik een boek te maken van een jaar in mijn leven waarin ik in herstel was van complex trauma, codependentie, narcistische mishandeling en relatieverslaving. Het resultaat is het boek De Duikelaar, bestaande uit 44 korte hoofdstukken met bijpassende tekeningen. Een boek dat ik met een lach en een traan heb geschreven en waarmee ik hoop een gezicht te hebben gegeven aan complex trauma, codependentie, de gevolgen van narcistische mishandeling en relatieverslaving.

 

Interesse?

Koop De Duikelaar: omgaan met codependentie, narcisme, relatieverslaving en complex trauma rechtstreeks via de uitgever
https://l.ead.me/Duikelaar (€ 7,50, ebook)
Of via bol.com, Kobo, Koboplus, Bruna, Libris, Ako en andere boekhandels.
Door: Denise Hagmeijer
Er rust behoorlijk wat taboe en stigma op trauma. En ook een flinke portie onbegrip. Omgaan met trauma is voor velen ingewikkeld. Helemaal als je er zelf mee te maken hebt. “Wanneer ben je nu eens genezen?”, “Ik snap niet dat er mensen zijn die geduld met jou hebben!”, “Moet je daar nu zo om huilen?”, “Stel je niet zo aan!”, “Je hebt alleen maar last van een beetje stress, meer is het niet.”, “Verman je!”, “Wees sterk!”, “Je hebt geen trauma.”, “Zo erg kan het niet geweest zijn!”, “Je ziet het verkeerd.” 

 

En daar gaat het dus mis. Wanneer je als trauma-survivor dagelijks dit soort teksten om je oren hoort vliegen, vliegt er vanzelf eentje je trommelvlies binnen. Al zoemend en bonkend komt er vervolgens een diep gevoel van schaamte naar boven. Schaamte voor je zijn. Elke keer weer een stukje afbrokkelend van je toch al wankele zelfvertrouwen, doordat je je als vanzelf gaat identificeren met de woorden. Zeker als ze komen van je naasten, familie, vrienden of collega’s.

 

Nuances

Dat trauma meer met je doet dan velen kunnen begrijpen werd mij al snel duidelijk. Ik miste nuances. Ik miste verbinding. Ik miste een spiegel waarin de werkelijkheid gezien werd: Trauma is meer dan stress. Trauma zegt niets over dat je niet sterk zou zijn (Dat ben je JUIST als survivor!). Ik stelde me niet aan: een trauma hebben is soms behoorlijk zwaar. En ja, zo erg was het dus wél. Ik wilde dolgraag dat mensen het totaalpakketje zagen van mij: Sterk. Krachtig. Een doorzetter. Een vechter. Een survivor. Maar ook kwetsbaar. Gevoelig. Met behoefte aan steun, verbinding, begrip en geborgenheid op zijn tijd. Het én én gebeuren. Want waarom kun je niet tegelijkertijd kwetsbaar en sterk zijn? Een doorzetter en gevoelig. Krachtig en je geborgen willen voelen? Een overlever en tegelijkertijd getraumatiseerd?
‘Vaak zijn psychische aandoeningen immers een normale reactie op abnormale omstandigheden’
Ik besloot dat het tijd werd om de wereld eens te laten zien wat trauma is en wat trauma met je doet als mens. Ik deed een boekje open over hoe dat nou werkte, dat complex trauma, in de hoop daarmee meer begrip, herkenning en erkenning te creëren voor mezelf maar ook voor mijn mede-trauma-survivors, naasten, bekenden, onbekenden en hulpverleners. En om het stigma dat zo hard drukt op trauma en andere psychische aandoeningen te doorbreken. Vaak zijn psychische aandoeningen immers een normale reactie op abnormale omstandigheden.

 

Met de billen bloot

Ik schreef een flink aantal informatieve artikelen over complex trauma, de gevolgen van narcistische mishandeling en de copingmechanismen codependentie en relatieverslaving. Toen dat een succes werd (met op dit moment zo’n 535.000 bezoekers) besloot ik met de billen bloot te gaan. Ik ging columns schrijven met bijpassende tekeningen over mijn persoonlijke herstelproces. Waar liep ik in het dagelijks leven tegenaan? Wat voelde ik? Wat dacht ik? Wat deed ik? De columns kregen op diverse plekken een mooi podium. En niet veel later besloot ik een boek te maken van een jaar in mijn leven waarin ik in herstel was van complex trauma, codependentie, narcistische mishandeling en relatieverslaving. Het resultaat is het boek De Duikelaar, bestaande uit 44 korte hoofdstukken met bijpassende tekeningen. Een boek dat ik met een lach en een traan heb geschreven en waarmee ik hoop een gezicht te hebben gegeven aan complex trauma, codependentie, de gevolgen van narcistische mishandeling en relatieverslaving.

 

Interesse?

Koop De Duikelaar: omgaan met codependentie, narcisme, relatieverslaving en complex trauma rechtstreeks via de uitgever
https://l.ead.me/Duikelaar (€ 7,50, ebook)
Of via bol.com, Kobo, Koboplus, Bruna, Libris, Ako en andere boekhandels.