Door: Joke van Zeele-Anthonio

Voor het eerst in mijn leven ging ik naar een dag vol lezingen en workshops en ontmoette heel veel lotgenoten (Publieksdag van de Depressie Vereniging; Leven met depressie: hoe doe je dat? Mei 2018). Een paar jaar geleden zou dat ondenkbaar voor mij geweest zijn, maar ik heb een missie en daar heb ik veel voor over. Iedereen, die ik sprak vond het ‘als thuiskomen’, want iedereen wist precies waar je het over had en uitleggen was overbodig.

Toch vond ik dat er een diversiteit was aan depressies; als primaire, maar ook als secundaire ‘aandoening’, dus niet alles was herkenbaar, maar wel leerzaam om te weten. Ook was niet iedereen behept met dezelfde ‘gevoeligheden’, maar het was voor mij heerlijk om te weten dat geluid voor sommigen vaak ook een reden van ongemak was. De hooggevoeligheid van velen lijkt een extra trigger om ook gevoeliger voor depressies te zijn. Dat is niet zo’n heel vreemde conclusie, want vele zaken zijn aanleiding tot een overgevoeligheid van het denken en in dit geval; negatief denken.

Opvallend

Wat me ook opviel, waren de humorvolle verhalen van velen en de openheid waarmee je tegemoet getreden werd. Het sleutelwoord in dit verhaal: OPENHEID! Want de kritische opmerking bij alles is toch wel dat de bespreekbaarheid van depressie bij lotgenoten herkenbaarheid oplevert, maar dat wil nog niet zeggen dat de bespreekbaarheid voor iedereen vanzelfsprekend is. Dat wil zeggen; voor de ene lotgenoot wel, die van zijn hart geen moordkuil maakt, maar voor de andere lotgenoot duidelijk niet. Zelfs binnen een groep van lotgenoten wordt er ongemakkelijk op de stoel heen en weer geschoven. De gesloten houding van benen over elkaar, ineengedoken zitten en de hand bij de mond spreekt boekdelen als het gaat om lichaamstaal.

'Hoe benoem je de gevoelens waarmee je tobt?'

Het moeilijk over zichzelf spreken is volgens mij ook een deel van het probleem, want als je vroeg genoeg in je dip je ervaringen kunt uitspreken, dan volgt vrij snel een oplossing; alleen maar door te luisteren naar je eigen woorden. Maar dat is mijn ervaring…

Bespreekbaarheid

De bespreekbaarheid naar anderen blijft dus een issue en de bespreekbaarheid bij mensen, die erom heen staan en degenen die er helemaal niet mee te maken hebben, blijkt helemaal een onoverkomelijke zaak. Laat ik de hand in eigen boezem steken en verklaren dat het voor de betrokkene vaak ook een onduidelijke zaak is. Hoe benoem je de gevoelens waarmee je tobt? Dat kan vaak alleen in beeldspraken; “Alles is grauw en grijs" en in Engelstalige gebieden wordt het de ‘black dog’ (zwarte hond) genoemd.

Hoe kun je beschrijven dat je niet weet hoe je uit je bed moet komen, omdat de dag een onbeklimbare berg lijkt en je zo moe bent. Dat zelfs met je ogen knipperen al moeite kost; vandaar dat je het liefst in bed blijft liggen en wilt slapen om nooit meer wakker te worden. Oh, het is dus toch te beschrijven, ja, maar ik ben iemand, die met woorden speelt en ik ben nu niet depressief. Ik heb wel depressieve episodes, maar nooit zo erg, dat ik in ‘die put’ zit en als dat wél zo is, heb ik dat nog in de gaten en blijf daar zitten, zodat het snel weer voorbij is.

'Soms wil je gewoon je verhaal kwijt en een arm om je heen; meer niet.'

Hoe moet een ander jou begrijpen en wat moet een ander tegen je zeggen? Ik heb geloof ik daar al iets over geschreven in een vorige blog. Soms wil je gewoon je verhaal kwijt en een arm om je heen; meer niet. En heel misschien voorzichtig het aanbod om met je mee te gaan om hulp te zoeken? Dat lijkt me een goed onderwerp voor een volgende blog!

Ik beweeg me sinds een dik jaar op twitter en ik moet toegeven, dat het me soms de keel gaat uithangen als iemand het ALWEER over haar of zijn handicap heeft. Ik geloof dat ik dat na drie keer wel weet en zo zal het ongetwijfeld ook met het begrip depressie gaan. “Ja, nou weten we het wel.” en dan de vooroordelen die erover rondgaan (die er trouwens ook over kanker zijn, maar dat terzijde en voor weer een andere blog!).

Ware gevoelens

Wij zijn experts in het verbergen van onze ware gevoelens, want we willen niet zeuren, niet de aandacht op ons vestigen, willen geen medelijden. Wij willen eigenlijk alleen maar erkenning én hulp; ook al slaan we die vaak af. Dus we zetten het clownsmasker maar weer op en lachen ons door het leven en zijn vaak de gangmaker van het feest. Héél begrijpelijk dat je daar niet doorheen kunt prikken.

'Wat wij ECHT willen, is serieus genomen worden.'

Wat wij ECHT willen, is serieus genomen worden. Depressie is een ziekte en niet een kwestie van eventjes een knop omzetten en positief gaan denken. Vaak heeft de ziekte ook een lichamelijke oorzaak, omdat de neurotransmitters niet hun werk doen, of teveel hun werk doen en dan nog een stelletje (stress)hormonen erbij en het wordt een tamelijk ‘zwarte bedoening’. Ook hier is de ‘strijd’ aan gaan niet de juiste strategie; jezelf het kwalijk nemen dat je er niet uit kunt komen; dat je weet dat er anderen zijn die het slechter hebben en wat nog het ergste is; denken dat de wereld zonder jou beter af is. DAT IS NIET ZO!

Aandacht

Kort samengevat; ik heb geen oplossing voor de bespreekbaarheid van depressie. Dat BN-ers er voor uitkomen en dat de meningen daarover verdeeld zijn is een goed voorbeeld voor de moeitegraad waarmee het onderwerp op tafel gegooid kan worden. Waarom alleen aandacht voor de BN-er? Waarom is dat moedig van die persoon? Helemaal terecht in beide gevallen! Want iedere persoon met deze ziekte verdient aandacht en het zou normaal moeten zijn, dat het bespreekbaar is en op tafel ligt.

Voor mij is er nu maar één oplossing; deze blogs blijven schrijven en aandacht genereren en daarbij alles bespreekbaar maken. Ook al moet ik daarvoor mijn hart en ziel binnenste buiten keren om mij in al mijn kwetsbaarheid aan jullie te tonen.

Schenk je aandacht aan je depressieve medemens. VRAAG als je iets je niet duidelijk is. VRAAG wat de ander van je wilt of van je verwacht. ZEG het als je er niets mee kan of dat het te moeilijk is. ZEG dat je van die persoon houdt, maar dat je moeite hebt om de juiste woorden te vinden. HOU elkaar vast en STEUN elkaar…BEDANKT!!!

Door: Joke van Zeele-Anthonio

Voor het eerst in mijn leven ging ik naar een dag vol lezingen en workshops en ontmoette heel veel lotgenoten (Publieksdag van de Depressie Vereniging; Leven met depressie: hoe doe je dat? Mei 2018). Een paar jaar geleden zou dat ondenkbaar voor mij geweest zijn, maar ik heb een missie en daar heb ik veel voor over. Iedereen, die ik sprak vond het ‘als thuiskomen’, want iedereen wist precies waar je het over had en uitleggen was overbodig.

Toch vond ik dat er een diversiteit was aan depressies; als primaire, maar ook als secundaire ‘aandoening’, dus niet alles was herkenbaar, maar wel leerzaam om te weten. Ook was niet iedereen behept met dezelfde ‘gevoeligheden’, maar het was voor mij heerlijk om te weten dat geluid voor sommigen vaak ook een reden van ongemak was. De hooggevoeligheid van velen lijkt een extra trigger om ook gevoeliger voor depressies te zijn. Dat is niet zo’n heel vreemde conclusie, want vele zaken zijn aanleiding tot een overgevoeligheid van het denken en in dit geval; negatief denken.

Opvallend

Wat me ook opviel, waren de humorvolle verhalen van velen en de openheid waarmee je tegemoet getreden werd. Het sleutelwoord in dit verhaal: OPENHEID! Want de kritische opmerking bij alles is toch wel dat de bespreekbaarheid van depressie bij lotgenoten herkenbaarheid oplevert, maar dat wil nog niet zeggen dat de bespreekbaarheid voor iedereen vanzelfsprekend is. Dat wil zeggen; voor de ene lotgenoot wel, die van zijn hart geen moordkuil maakt, maar voor de andere lotgenoot duidelijk niet. Zelfs binnen een groep van lotgenoten wordt er ongemakkelijk op de stoel heen en weer geschoven. De gesloten houding van benen over elkaar, ineengedoken zitten en de hand bij de mond spreekt boekdelen als het gaat om lichaamstaal.

‘Hoe benoem je de gevoelens waarmee je tobt?’

Het moeilijk over zichzelf spreken is volgens mij ook een deel van het probleem, want als je vroeg genoeg in je dip je ervaringen kunt uitspreken, dan volgt vrij snel een oplossing; alleen maar door te luisteren naar je eigen woorden. Maar dat is mijn ervaring…

Bespreekbaarheid

De bespreekbaarheid naar anderen blijft dus een issue en de bespreekbaarheid bij mensen, die erom heen staan en degenen die er helemaal niet mee te maken hebben, blijkt helemaal een onoverkomelijke zaak. Laat ik de hand in eigen boezem steken en verklaren dat het voor de betrokkene vaak ook een onduidelijke zaak is. Hoe benoem je de gevoelens waarmee je tobt? Dat kan vaak alleen in beeldspraken; “Alles is grauw en grijs” en in Engelstalige gebieden wordt het de ‘black dog’ (zwarte hond) genoemd.

Hoe kun je beschrijven dat je niet weet hoe je uit je bed moet komen, omdat de dag een onbeklimbare berg lijkt en je zo moe bent. Dat zelfs met je ogen knipperen al moeite kost; vandaar dat je het liefst in bed blijft liggen en wilt slapen om nooit meer wakker te worden. Oh, het is dus toch te beschrijven, ja, maar ik ben iemand, die met woorden speelt en ik ben nu niet depressief. Ik heb wel depressieve episodes, maar nooit zo erg, dat ik in ‘die put’ zit en als dat wél zo is, heb ik dat nog in de gaten en blijf daar zitten, zodat het snel weer voorbij is.

‘Soms wil je gewoon je verhaal kwijt en een arm om je heen; meer niet.’

Hoe moet een ander jou begrijpen en wat moet een ander tegen je zeggen? Ik heb geloof ik daar al iets over geschreven in een vorige blog. Soms wil je gewoon je verhaal kwijt en een arm om je heen; meer niet. En heel misschien voorzichtig het aanbod om met je mee te gaan om hulp te zoeken? Dat lijkt me een goed onderwerp voor een volgende blog!

Ik beweeg me sinds een dik jaar op twitter en ik moet toegeven, dat het me soms de keel gaat uithangen als iemand het ALWEER over haar of zijn handicap heeft. Ik geloof dat ik dat na drie keer wel weet en zo zal het ongetwijfeld ook met het begrip depressie gaan. “Ja, nou weten we het wel.” en dan de vooroordelen die erover rondgaan (die er trouwens ook over kanker zijn, maar dat terzijde en voor weer een andere blog!).

Ware gevoelens

Wij zijn experts in het verbergen van onze ware gevoelens, want we willen niet zeuren, niet de aandacht op ons vestigen, willen geen medelijden. Wij willen eigenlijk alleen maar erkenning én hulp; ook al slaan we die vaak af. Dus we zetten het clownsmasker maar weer op en lachen ons door het leven en zijn vaak de gangmaker van het feest. Héél begrijpelijk dat je daar niet doorheen kunt prikken.

‘Wat wij ECHT willen, is serieus genomen worden.’

Wat wij ECHT willen, is serieus genomen worden. Depressie is een ziekte en niet een kwestie van eventjes een knop omzetten en positief gaan denken. Vaak heeft de ziekte ook een lichamelijke oorzaak, omdat de neurotransmitters niet hun werk doen, of teveel hun werk doen en dan nog een stelletje (stress)hormonen erbij en het wordt een tamelijk ‘zwarte bedoening’. Ook hier is de ‘strijd’ aan gaan niet de juiste strategie; jezelf het kwalijk nemen dat je er niet uit kunt komen; dat je weet dat er anderen zijn die het slechter hebben en wat nog het ergste is; denken dat de wereld zonder jou beter af is. DAT IS NIET ZO!

Aandacht

Kort samengevat; ik heb geen oplossing voor de bespreekbaarheid van depressie. Dat BN-ers er voor uitkomen en dat de meningen daarover verdeeld zijn is een goed voorbeeld voor de moeitegraad waarmee het onderwerp op tafel gegooid kan worden. Waarom alleen aandacht voor de BN-er? Waarom is dat moedig van die persoon? Helemaal terecht in beide gevallen! Want iedere persoon met deze ziekte verdient aandacht en het zou normaal moeten zijn, dat het bespreekbaar is en op tafel ligt.

Voor mij is er nu maar één oplossing; deze blogs blijven schrijven en aandacht genereren en daarbij alles bespreekbaar maken. Ook al moet ik daarvoor mijn hart en ziel binnenste buiten keren om mij in al mijn kwetsbaarheid aan jullie te tonen.

Schenk je aandacht aan je depressieve medemens. VRAAG als je iets je niet duidelijk is. VRAAG wat de ander van je wilt of van je verwacht. ZEG het als je er niets mee kan of dat het te moeilijk is. ZEG dat je van die persoon houdt, maar dat je moeite hebt om de juiste woorden te vinden. HOU elkaar vast en STEUN elkaar…BEDANKT!!!