Door: Allard

Ik heet Allard en ik ben 47 jaar oud. Twee jaar geleden heb ik mijn gevoelens van stigma omtrent de diagnose Schizofrenie in de Noordzee gegooid en ze zijn nooit meer terug gekomen. Hoe dat kan? Ik zal je mijn verhaal vertellen...

Na twintig jaar van leven met de diagnose Schizofenie werd ik in 2015 door de psychiater verlost van dit predicaat. Er waren geen aanwijzingen dat ik aan dit ziektebeeld leed. Maar ja, mijn hele denk en leefwijze waren erop gericht dat ik "ziek"was.

De conclusie van de arts sloeg in als een bom. van de ene op de andere dag voelde ik me weer vrij in mijn hoofd en de beknelling van de diagnose was verdwenen. Ik slikte toen nog Clozapine en oxazepam, maar die heb ik in samenspraak met de arts afgebouwd. Het apathische gedrag dat ik vertoonde, wat te wijten viel aan de Clozapine, verdween vrijwel direct waardoor ik meer helder kon nadenken en een nieuwe weg in wilde slaan.

Vier muren

Je moet je voorstellen: ik ontwikkelde een angst en dwangneurose door stigmatisering en kon in de laatste tien jaar bijna niet meer fatsoenlijk de deur uit. Als ik mij binnen de vier muren van mijn huis maar veilig voelde, want daarbuiten dacht ik dat ik voor gek werd verklaard. Deze gedachten slepen er twintig jaar in, tot op het bot, terwijl ik diep van binnen wist dat ik niet aan Schizofrenie leed maar aan een ander soort pijn, de pijn van een aanranding toen ik nog jong was.

'Je hebt geen schizofrenie, pak je leven weer op.'

Op eerste kerstdag 2015 kwam er een verandering in mijn leven die ik nooit meer vergeet. Voor het eerst na jaren stapte ik weer in de trein richting Den Haag met een doel voor ogen. Op een dag zoals deze wanneer de meeste mensen kerst vieren liep ik vroeg in de ochtend langs de stille kustlijn van Scheveningen met de tranen in mijn ogen. De woorden van de psychiater doolden nog door mijn hoofd, "Je hebt geen schizofrenie, pak je leven weer op".

'De verbinding met mezelf en met mijn veiligheid was zoek.'

Vlak voor de haven van Scheveningen vond ik een lelijke zwarte steen van een aardig formaat die ik symboliseerde als mijn vermaande ziekte en wierp deze zo hard als ik kon in de zee. Ik zag de steen op het water ketsen en wachtte tot ik niets meer zag, geen roering, geen golfjes. De adrenaline en mijn ademhaling zakten, de tranen van emoties stroomden over mijn gezicht, mijn missie was volbracht! Ik mocht mezelf weer Allard gaan noemen, met trots. Mijn hart had al die jaren toch gelijk gehad. De herstelkracht en de moed om met het stigma af te rekenen waren die dag zo succesvol dat ik tot op de dag van vandaag geen fractie van de Schizofrenie heb teruggevonden.

Weg van herstel

Mijn weg van herstel heeft me wel enorm op de proef gesteld. Als een geluk bij een ongeluk nam de steen ook alle angst en dwangklachten mee. Mijn geluk schuilde in het feit dat het jarenlange ritueel van controledwang in een dag verdwenen was, maar het ongelukkige was dat ik mezelf niet meer herkende. Het herstel proces verliep zo heftig en zo snel dat ik de draad kwijtraakte. De verbinding met mezelf en met mijn veiligheid was zoek. Maar de voortstuwende kracht van "LEVEN" bracht alleen maar positiviteit in mij.

Ik vond vanuit de WAO een betaalde baan, ik bleef actief voor de GGZ en haalde de verloren jaren een voor een in. Maar met het terugschroeven van de Clozapine en de Oxazepam was de demping aangaande het misbruik uit mijn jeugd op losse schroeven komen te staan. Dit afschuwelijke verhaal van misbruik is jarenlang onderdrukt door de Clozapine. In die twintig jaar van stigma was ik apathisch genoeg geworden om deze gebeurtenis en bijkomende gevoelens naar een achterkamertje te dirigeren.

Trauma's

Echter, ik moest al snel de tol betalen van de intensiteit van het dubbele trauma wat ik inmiddels had opgelopen. Mijn diagnose, en mijn gevoelens van stigma mochten er dan wel niet meer zijn maar het leven werd opnieuw ondraaglijk. Afgelopen zomer heeft dit geleidt tot een suïcide poging waarna ik een aantal maanden intensieve begeleiding heb gekregen om tot acceptatie van de trauma's te komen en waar ik mezelf uiteindelijk weer heb terug gevonden.

STIGMA IS JEZELF VOOR DE GEK HOUDEN

Ik heb geleerd dat je niet zomaar herstelt van stigmatisering. Het is de kunst om te leren accepteren wie je bent en hoe je daar tevreden mee kunt zijn. In ieders leven gebeurt van alles en bij sommigen van ons wordt door een gebeurtenis of door toedoen van een ander een grens overschreden die gevolgen heeft voor het verdere verloop van ons bestaan. De betiteling die je van de psychiater krijgt hoeft niet te betekenen dat je daar ook naar gaat leven. Probeer te leven met datgene wat je pijn heeft gedaan en praat of schrijf er over.

Isoleer je pijnlijke gedachten niet, als je deze gedachten deelt, komt er verdiet, en vanuit dit verdriet groeit langzaam herstel.

Allard.

Door: Allard

Ik heet Allard en ik ben 47 jaar oud. Twee jaar geleden heb ik mijn gevoelens van stigma omtrent de diagnose Schizofrenie in de Noordzee gegooid en ze zijn nooit meer terug gekomen. Hoe dat kan? Ik zal je mijn verhaal vertellen…

Na twintig jaar van leven met de diagnose Schizofenie werd ik in 2015 door de psychiater verlost van dit predicaat. Er waren geen aanwijzingen dat ik aan dit ziektebeeld leed. Maar ja, mijn hele denk en leefwijze waren erop gericht dat ik “ziek”was.

De conclusie van de arts sloeg in als een bom. van de ene op de andere dag voelde ik me weer vrij in mijn hoofd en de beknelling van de diagnose was verdwenen. Ik slikte toen nog Clozapine en oxazepam, maar die heb ik in samenspraak met de arts afgebouwd. Het apathische gedrag dat ik vertoonde, wat te wijten viel aan de Clozapine, verdween vrijwel direct waardoor ik meer helder kon nadenken en een nieuwe weg in wilde slaan.

Vier muren

Je moet je voorstellen: ik ontwikkelde een angst en dwangneurose door stigmatisering en kon in de laatste tien jaar bijna niet meer fatsoenlijk de deur uit. Als ik mij binnen de vier muren van mijn huis maar veilig voelde, want daarbuiten dacht ik dat ik voor gek werd verklaard. Deze gedachten slepen er twintig jaar in, tot op het bot, terwijl ik diep van binnen wist dat ik niet aan Schizofrenie leed maar aan een ander soort pijn, de pijn van een aanranding toen ik nog jong was.

‘Je hebt geen schizofrenie, pak je leven weer op.’

Op eerste kerstdag 2015 kwam er een verandering in mijn leven die ik nooit meer vergeet. Voor het eerst na jaren stapte ik weer in de trein richting Den Haag met een doel voor ogen. Op een dag zoals deze wanneer de meeste mensen kerst vieren liep ik vroeg in de ochtend langs de stille kustlijn van Scheveningen met de tranen in mijn ogen. De woorden van de psychiater doolden nog door mijn hoofd, “Je hebt geen schizofrenie, pak je leven weer op”.

‘De verbinding met mezelf en met mijn veiligheid was zoek.’

Vlak voor de haven van Scheveningen vond ik een lelijke zwarte steen van een aardig formaat die ik symboliseerde als mijn vermaande ziekte en wierp deze zo hard als ik kon in de zee. Ik zag de steen op het water ketsen en wachtte tot ik niets meer zag, geen roering, geen golfjes. De adrenaline en mijn ademhaling zakten, de tranen van emoties stroomden over mijn gezicht, mijn missie was volbracht! Ik mocht mezelf weer Allard gaan noemen, met trots. Mijn hart had al die jaren toch gelijk gehad. De herstelkracht en de moed om met het stigma af te rekenen waren die dag zo succesvol dat ik tot op de dag van vandaag geen fractie van de Schizofrenie heb teruggevonden.

Weg van herstel

Mijn weg van herstel heeft me wel enorm op de proef gesteld. Als een geluk bij een ongeluk nam de steen ook alle angst en dwangklachten mee. Mijn geluk schuilde in het feit dat het jarenlange ritueel van controledwang in een dag verdwenen was, maar het ongelukkige was dat ik mezelf niet meer herkende. Het herstel proces verliep zo heftig en zo snel dat ik de draad kwijtraakte. De verbinding met mezelf en met mijn veiligheid was zoek. Maar de voortstuwende kracht van “LEVEN” bracht alleen maar positiviteit in mij.

Ik vond vanuit de WAO een betaalde baan, ik bleef actief voor de GGZ en haalde de verloren jaren een voor een in. Maar met het terugschroeven van de Clozapine en de Oxazepam was de demping aangaande het misbruik uit mijn jeugd op losse schroeven komen te staan. Dit afschuwelijke verhaal van misbruik is jarenlang onderdrukt door de Clozapine. In die twintig jaar van stigma was ik apathisch genoeg geworden om deze gebeurtenis en bijkomende gevoelens naar een achterkamertje te dirigeren.

Trauma’s

Echter, ik moest al snel de tol betalen van de intensiteit van het dubbele trauma wat ik inmiddels had opgelopen. Mijn diagnose, en mijn gevoelens van stigma mochten er dan wel niet meer zijn maar het leven werd opnieuw ondraaglijk. Afgelopen zomer heeft dit geleidt tot een suïcide poging waarna ik een aantal maanden intensieve begeleiding heb gekregen om tot acceptatie van de trauma’s te komen en waar ik mezelf uiteindelijk weer heb terug gevonden.

STIGMA IS JEZELF VOOR DE GEK HOUDEN

Ik heb geleerd dat je niet zomaar herstelt van stigmatisering. Het is de kunst om te leren accepteren wie je bent en hoe je daar tevreden mee kunt zijn. In ieders leven gebeurt van alles en bij sommigen van ons wordt door een gebeurtenis of door toedoen van een ander een grens overschreden die gevolgen heeft voor het verdere verloop van ons bestaan. De betiteling die je van de psychiater krijgt hoeft niet te betekenen dat je daar ook naar gaat leven. Probeer te leven met datgene wat je pijn heeft gedaan en praat of schrijf er over.

Isoleer je pijnlijke gedachten niet, als je deze gedachten deelt, komt er verdiet, en vanuit dit verdriet groeit langzaam herstel.

Allard.

2 reacties “Een leven zonder stigma

  1. Dankjewel, Allard!

    Ik krijg nu de tekst: als we u zien tijdje dan kunnen we geen psychiatrisch ziektebeeld vaststellen. Als dat bij de “rest” zou doordringen was ik al gelukkiger maar er zijn dingen geweest, dat is zeker zo bij mij dan. Nog steeds en dat stigmatiseren en zelf stigma, misschien het zelf stigma groter dan stigma dat is verlammend en saboterend om verder te komen en je ziekte beeld uit GGZ te ontstijgen en verder te gaan en werken aan zelf, samen met anderen.

    Je bent erg goed bezig met je klim van de bergmassieven die ons onder medicatie en GGZ teneur werden geserveerd als verplichte kost. Een psychiater die jou steunde dat hun ik meer mensen net als de tekst van deze arts de laatste 2 jaren bijna.

    Saluut, Allard, mooi mens.

  2. Hoi Jeanne,

    Bedankt voor je reactie.

    Ik had voor twee jaar geleden nog nooit van het woord stigma gehoord. Bij mijn eerste kennismaking met het woord had ik de bewuste steen al lang en breed in de Noordzee liggen. Ik moest de betekenis navragen bij een ervaringsdeskundige !

    Tjonge, dacht ik… al die tijd dat ik mezelf voor “ziek” verklaarde was dit fenomeen al bekend en ik wist van niks. Heb ik onder die steen gelegen ? Ja !
    Door de afvlakking en desinteresse
    Voelde ik me niet meer geroepen om mijn gelijk te halen bij de dokter.
    Want met de woorden “als je met deze medicijnen stopt, komt het nooit meer goed met je”. Slik.

    Jeanne, had ik het maar wél gedaan. Was ik maar op een veel vroeger stadium naar de GGZ gestapt.
    Het is anders gelopen, maar in ieder geval goed afgelopen.

    Mijn advies luidt aan een ieder die last heeft van zijn of haar zelfstigma.. het is niet de ziekte die je leven bepaald, maar hoe jij in het leven staat. Jij hebt zelf de sleutel tot je eigen geluk als je het stigma los kunt zien van je eigen ik.. wees jezelf, wie jij bent, hoe je praat, hoe je lacht of huilt. Het unieke van jou persoon maakt wie jij bent en daar mag je trots op zijn.

    Allard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *