Door: Francine Postma

In mei en juni liep Francine een pelgrimsroute door Zweden om geld in te zamelen voor ouders van kinderen met een ‘andernis’, zoals zij en haar zoons het noemen. Lees hier waarom zij dit deed en lees hier over haar eigen ervaringen met psychische kwetsbaarheden. Inmiddels is Francine weer thuis. In dit blog vertelt ze hoe haar reis eraan toe ging.

“Is dat nou niet eentonig, die Olavsroute?”, vroeg de Hollander met de basketbalpet in het campingrestaurant. Spiedend flitsten zijn bruine kraaloogjes van mij naar zijn vrouw, die een gigantisch bord patat afrekende. “Ja, zo’n Camino in Spanje, dat lijkt me wel wat”, vervolgde hij. “ Dorpje in, dorpje uit, terrasje op, terrasje af…” hij lachte schor. Zonder op een antwoord te wachten voegde hij zich bij zijn vrouw en zijn halve liter bier.

Eentonig? dacht ik, terwijl ik terugliep naar mijn stuga. Hoe kan lopen in de natuur ooit eentonig zijn? Zeker niet in Zweden en Noorwegen, waar na de lange koude winter van de ene op de andere dag een bom ontploft van honderd tinten groen en ontelbare wilde, geurende bloemen? Waar je het water direct kunt drinken uit de rivier, die zo helder is dat je de stenen op de bodem kunt tellen? Waar je in de dichte bossen oog in oog kunt komen te staan met herten, vossen, elanden of zelfs beren?

Ongefilterd

Sowieso is geen dag eentonig voor iemand met ADD en een emotieregulatiestoornis. Ik leef op acht sporen tegelijk. Alles komt ongefilterd binnen. Ik hoor, zie en ruik alles en kan letterlijk onpasselijk worden van lelijke grauwe gebouwen, nare industieterreintjes, herrie of stank. Maar als alles goed en mooi is, zoals in de natuur, is het alleen maar heerlijk om zo overgevoelig te zijn.

‘Ik voel me vrij en gelukkig, zo gelukkig dat het bijna pijn doet.’

Mijn hart zingt mee met de vogels, zoemt mee met de insecten, bruist mee met de stroomversnellingen en watervallen. Mijn huid gloeit van de lentezon en de frisse wind. De Zweedse taal klinkt als een exotisch maar ook bekend lied. Ik voel me vrij en gelukkig, zo gelukkig dat het bijna pijn doet.

Gas terug

Ik weet dat ik op moet passen als ik zo euforisch ben. Als het weer opeens verandert, als ik vermoeid word, niet goed eet of slecht slaap, kan mijn stemming zomaar omslaan. Vaak krijg ik eerst migraine, of een buikpijnaanval. Of ik word duizelig en ga me onwezenlijk voelen, alsof ik vlak boven de grond zweef. Het is zaak om dat stadium voor te blijven. Maar vaak ben ik te laat. Dan vind ik opeens niets meer leuk en voel me ellendig en nietig. Of ik krijg een paniekaanval.

Ook nu nog, na jaren van therapie, blijf ik het moeilijk vinden om te voelen wanneer ik gas terug moet nemen. Er zit geen rem op mij. Dus dender ik door, tot mijn lichaam het overneemt en ik wel moet stoppen. Ik had me voorgenomen om tijdens mijn pelgrimstocht aan de veilige kant te blijven. Ik was helemaal alleen; als het mis ging, zou er niemand zijn die me kon helpen. Dus had ik van tevoren regelmatig een rustdag ingepland. Maar ja, de praktijk laat zich moeilijk plannen…

Weer thuis

Halverwege mijn tocht voelde ik me op een dag wat duizelig bij het opstaan. De vorige dag had ik 30 km gelopen. Eigenlijk wilde ik blijven liggen, maar op mijn schema stond dat ik nog een dag door moest wandelen. Dus vermande ik me. Tijdens het lopen liep ik continu te gapen en voelde ik me licht in het hoofd worden. ’s Nachts kwam de buikpijnaanval: zie je wel, toch over mijn grens gegaan. Gelukkig had ik oxazepammetjes bij me.

‘Tijdens mijn reis heb ik geprobeerd om ook open te zijn over de minder leuke kanten.’

Intussen ben ik weer thuis, na ruim vijf weken lopen. En ik kan nu nog volmondiger zeggen dat een pelgrimstocht door Zweden en Noorwegen in je eentje verre van eentonig is. Tijdens mijn reis heb ik geprobeerd om ook open te zijn over de minder leuke kanten. Bijvoorbeeld door een blog te schrijven over het bovenstaande voorval. Door op Facebook en Instagram een selfie in regenpak te posten, waarop duidelijk te zien is dat ik baal. En door te delen dat ik moe was en mijn man en kinderen steeds meer miste. Zo erg, dat ik na mijn pelgrimstocht in plaats van nog een weekje uit te rusten in Zweden, het eerste het beste een vliegtuig naar huis pakte.

Natuurlijk was dat eng. Als je je kwetsbaar opstelt, kun je gekwetst worden. Ongevraagd advies krijgen. Uitgelachen worden, of genegeerd – wat soms nog erger is. Weggezet worden als zeurpiet of dramaqueen. Of als narcist.

Toch blijf ik het doen. Omdat ik ervan overtuigd ben dat de wereld niet zit te wachten op de zoveelste perfecte foto die maar het halve verhaal vertelt. Ik denk, dat de wereld zit te wachten op het hele verhaal.

Momenteel is Francine bezig met het schrijven van een boek over haar pelgrimstocht. Geïnteresseerd? Volg haar dan via deze link.

1 reactie “Eentonig

  1. Knap om zo alleen te gaan…beren….de natuur is prachtig .het is ook heel stoer ,,!ik doe zelf heel veel alleen maar dit zou ik niet durven.leuk om het te lezen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *