Door: Niek van der Vlugt

Erkenning, ik zoek naar erkenning. Ik hunker naar bevestiging. Ik smacht naar de woorden: “Je mag er zijn” Daar waar ik een false start heb gemaakt, is de rest van mijn leven een race tegen de klok om erkenning. Dat ik er mag zijn om wie ik ben. Dat ik mij wanhopig mag voelen. Dat ik op anderen moment huppelend door de straten ga. Dat ik vergeetachtig ben, terwijl ik jong van lijf ben. Dat er dagen zijn die overdekt zijn met een zwarte deken van depressiviteit. Dat ik ook dagen zijn dat ik zoveel doe, dat ik mij schuldig voel dat ik een uitkering krijg.

Want als ik toch de hond kan uitlaten, kan breien, een brief posten en ook nog kan koken, dan ben ik toch niet ziek? Ik ga er aan voorbij, dat ik afhankelijk ben van mantelzorg om de ingrediënten te halen om te koken. Ik ga er aan voorbij,  dat ik na het uitlaten van de hond al terug naar bed moet. Ik ben te moe en te overprikkeld. Het is een zelfstigma wat zich vast gezet heeft in mijn hoofd. Een levensovertuiging geplant in een traumatische jeugd. Gevoed door ervaringen en verzorgd door mijzelf. Het is makkelijker de afwijzing te omarmen, want dat ben ik gewend. Acceptatie zou iets nieuws zijn.

"Je bent goed, je mag er zijn'

Ik vraag overal of ik er mag zijn. Vind je mij leuk, of goed, of lief genoeg. Het grootste probleem ben ik zelf. Ik erken mijzelf niet, respect mijn grenzen niet. Ik had al antwoord gegeven op de vraag die ik stelde. Het maakt niet uit hoe vaak de ander ook zegt, “Je bent goed, je mag er zijn”. Ik had mijzelf al onderuit gehaald. Ik voel de frustratie bij de ander. Ik voel de schaamte bij mijzelf. Ik weet dat ik mijzelf moet accepteren. Of leer te accepteren dat het zo werkt bij mij.

'Van dag tot dag zoek ik een weg door het leven, voor een goed leven, voor mij en anderen.'

Dan stopt de race. Maar dit is nog niet een gelopen race. Ik kan nieuwe dingen proberen, denk ik, hoop ik, verlang ik. En als je, je hierin herkent, probeer dan met mij mee. Met een dissociative identiteit stoornis is mijn leven steeds weer een uitdaging. Ik deel een lijf met een team van persoonlijkheden. Van dag tot dag zoek ik een weg door het leven, voor een goed leven, voor mij en anderen.

Door: Niek van der Vlugt

Erkenning, ik zoek naar erkenning. Ik hunker naar bevestiging. Ik smacht naar de woorden: “Je mag er zijn” Daar waar ik een false start heb gemaakt, is de rest van mijn leven een race tegen de klok om erkenning. Dat ik er mag zijn om wie ik ben. Dat ik mij wanhopig mag voelen. Dat ik op anderen moment huppelend door de straten ga. Dat ik vergeetachtig ben, terwijl ik jong van lijf ben. Dat er dagen zijn die overdekt zijn met een zwarte deken van depressiviteit. Dat ik ook dagen zijn dat ik zoveel doe, dat ik mij schuldig voel dat ik een uitkering krijg.

Want als ik toch de hond kan uitlaten, kan breien, een brief posten en ook nog kan koken, dan ben ik toch niet ziek? Ik ga er aan voorbij, dat ik afhankelijk ben van mantelzorg om de ingrediënten te halen om te koken. Ik ga er aan voorbij,  dat ik na het uitlaten van de hond al terug naar bed moet. Ik ben te moe en te overprikkeld. Het is een zelfstigma wat zich vast gezet heeft in mijn hoofd. Een levensovertuiging geplant in een traumatische jeugd. Gevoed door ervaringen en verzorgd door mijzelf. Het is makkelijker de afwijzing te omarmen, want dat ben ik gewend. Acceptatie zou iets nieuws zijn.

“Je bent goed, je mag er zijn’

Ik vraag overal of ik er mag zijn. Vind je mij leuk, of goed, of lief genoeg. Het grootste probleem ben ik zelf. Ik erken mijzelf niet, respect mijn grenzen niet. Ik had al antwoord gegeven op de vraag die ik stelde. Het maakt niet uit hoe vaak de ander ook zegt, “Je bent goed, je mag er zijn”. Ik had mijzelf al onderuit gehaald. Ik voel de frustratie bij de ander. Ik voel de schaamte bij mijzelf. Ik weet dat ik mijzelf moet accepteren. Of leer te accepteren dat het zo werkt bij mij.

‘Van dag tot dag zoek ik een weg door het leven, voor een goed leven, voor mij en anderen.’

Dan stopt de race. Maar dit is nog niet een gelopen race. Ik kan nieuwe dingen proberen, denk ik, hoop ik, verlang ik. En als je, je hierin herkent, probeer dan met mij mee. Met een dissociative identiteit stoornis is mijn leven steeds weer een uitdaging. Ik deel een lijf met een team van persoonlijkheden. Van dag tot dag zoek ik een weg door het leven, voor een goed leven, voor mij en anderen.

2 reacties “Erkenning, zelfstigma

  1. Wat herken ik mij in jouw verhaal. Ik ben al 60 maar heb door mijn traumatische jeugd vol afwijzing nog steeds mijzelf niet geaccepteerd. Wat weer leidt tot depressies,suïcidale gedachten en het gevoel dat ik nog steeds waardeloos ben. Ondanks dat ik nu een goed leven heb, heb ik constant bevestiging nodig dat ik er mag zijn. Maar ik mag er gewoon niet van mijzelf zijn, niet zoals ik ben, vergeetachtig, kwetsbaar,weinig energie, door alle medicijnen en electroschock therapie. Wanhopig word ik ervan en krijg nu misschien schematherapie om mezelf te gaan accepteren zoals ik ben. Ik wens je veel sterkte en weet dat je niet de enige bent die een moeizaam leven lijdt door gebeurtenissen in je leven.

  2. Herkenbaar…ik zit met een burn out, chronische lichte depressie, adhd, ptss en dissociatieve persoonlijkheidsstoornis, 2 jaar thuis nu, na vanaf mijn 17e altijd gewerkt te hebben.
    Maar doorknallen en niets voelen breken me op….en ik voel des te meer. Dankzij een haprotherapeut die tevens adhd coach is, kom ik weer langzaam thuis bij mezelf, word ik langzaam meer heel. En alle deuken barstjes mogen er tegenwoordig meer zijn.
    Niet meer weggepoetst in de ‘hoe het hoort’ in mijn hoofd. Maar hoe is, is het, punt.
    Klinkt uiteraard eenvoudiger dan het is. Iets wat al zo’n 50 jaar deel uit maakt van je, is niet zo maar weggeveegd maar dat hoeft ook niet meer…imperfectie perfectie…
    Ik leer steeds meer loslaten…
    En als iets me raakt, dan komen de tranen. Ik zit heel los in mijn emotie, zo lang verdrongen om te kunnen overleven. Maar ik overleef niet meer…ik leef…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *