Door: Anika Rooke

Op de middelbare school sliep ik nachten niet als er een spreekbeurt op komst was. Ik vond het verschrikkelijk eng om voor een groep mensen mijn verhaal te vertellen. Ik had last van faalangst; ik was zo bang uitgelachen te worden, mijn tekst te vergeten of als de sukkel van de klas de boeken in te gaan. Overdag repeteerde ik uren, ’s nachts bleef ik malen. Op de dag van de spreekbeurt was ik een totaal wrak. Mijn lichaam trilde, de tranen zaten hoog en de spanning was bijna ondragelijk. Mijn perfectionisme loodste me uiteindelijk door die krankzinnige tien minuten. Nu moest het eruit en nu moest het gebeuren. Ik moest tegen elke prijs laten zien dat ik het kon en geen loser was. Daarna was ik helemaal leeg en had ik de rest van de week nodig om bij te komen. Ik haalde dan wel een mooi cijfer, kon weer slapen, maar bij een volgende spreekbeurt begon alles weer van voor af aan.

Het is misschien daarom wel gekkenwerk dat ik sinds 2018 vrijwillig op het podium sta om lezingen te geven over mijn leven met borderline, depressie en zelfbeschadiging. Want nog steeds word ik achtervolgd door angsten om te falen en slaap ik de nacht voor aanvang bijzonder slecht. Heel lang heb ik ook gedacht dat de diagnose borderline me veroordeeld had tot een leven buiten de maatschappij. Ik was bezig met het overwinnen van mijn demonen, had intensieve therapie en deed niet mee aan het ‘echte’ leven. Dat was alleen weggelegd voor mensen zonder labeltje(s). Wie was ik dan om te denken dat ik de spreekwoordelijke uitzondering zou kunnen zijn? Ik heb mezelf jaren onzichtbaar gemaakt en onbekwaam bevonden op alle mogelijke terreinen totdat ik wat milder naar mezelf kon kijken. In therapie leerde ik dat ik geen mislukkeling ben en wel degelijk kwaliteiten bezit. Met een iets beter zelfbeeld durf ik me nu te laten zien en mijn persoonlijke verhaal te doen. Ik geloof in mijn missie om psychische problematiek bespreekbaar te maken. Daarom ga ik door en blijf ik mijn verhaal vertellen inclusief de bijbehorende zenuwen en de vertrouwde nasleep.

Schepje bovenop

Een tijdje terug ging het niet zo goed met mij. Dat ik faalangst heb, is voor mij inmiddels een gegeven en het hoort bij mij. Nee, het was mijn perfectionisme dat er graag nog een schepje bovenop wilde doen. Ik had namelijk bedacht dat ik alleen maar geslaagde lezingen kon geven als ik mijn tekst foutloos kon opzeggen. Een nieuwe norm, want ik moest me met mijn persoonlijkheidsstoornis natuurlijk dubbel bewijzen. Dat betekende geen versprekingen, ‘uhhh’ was taboe en mijn articulatie moest perfect zijn. Op deze manier was het eigenlijk helemaal niet meer leuk om lezingen te geven. Complimenten kwamen na afloop niet binnen en ik verloor mezelf stukje bij beetje.

Het boek ‘Goed genoeg’ van Marnix Pauwels kwam eigenlijk op het juiste moment onder mijn aandacht. De titel bracht een glimlach op mijn gezicht en mijn interesse was gewekt. Op de achterflap stond de volgende tekst: ‘Het kan altijd beter, sneller, mooier en perfecter. Maar móet dat ook? Wanneer zijn we eindelijk tevreden en gelukkig?’ Zo, dat kwam even binnen. Helemaal omdat het door iemand was geschreven die ‘ooit fulltime depressief en verslaafd en bang was’, maar het allemaal achter zich had gelaten en de magie van het leven had teruggevonden. Dit wilde ik ook!

Missie naar geluk

Blijkbaar heb ik de afgelopen jaren onder een steen geleefd, want Marnix Pauwels (1968) timmert al sinds 2013 behoorlijk aan de weg. Zo bracht hij als schrijver zeven boeken uit, maar hij is ook werkzaam als onder andere copywriter, columnist, zanger, dichter en transformative coach. Als ervaringsdeskundige op het gebied van allerlei psychische aandoeningen en een ex-verslaving van 25 jaar aan de drank en de drugs komt deze man van heel ver. Hij hoeft niet langer te overleven, hij heeft zijn ‘closure’ gevonden. Maar als hij het kan, dan kan ik het toch ook?

'Ik heb menigmaal ja-knikkend en hard lachend op de bank gezeten.

‘Goed Genoeg’ is een makkelijk leesbaar, compact boek dat je zo uit hebt. Ieder hoofdstuk behandelt een thema, zoals ‘moeten’, ‘perfectie’ en ‘aandacht’. Marnix weet precies te verwoorden wat we allemaal ‘fout’ doen in onze missie om gelukkig te worden en hij houdt je als lezer echt een spiegel voor. Zijn teksten zijn vaak ontzettend hilarisch. Ik heb menigmaal ja-knikkend en hard lachend op de bank gezeten. Bovendien eindigt elk hoofdstuk met een duidelijke aansporing, die varieert van ‘Maak contact. Met jezelf.’ tot een simpele ‘Voilà.’ of ‘Dus, ja, zeg vaker nee.’

'Mijn lezingen hoeven niet langer perfect te zijn, goed is goed genoeg.'

Marnix’ filosofie – ‘je bent goed genoeg en dat is voldoende om gelukkig en tevreden met jezelf te zijn – heeft me de nodige stof tot nadenken gegeven. Als het echter in werkelijkheid zo makkelijk was, had me dat heel wat jaren in therapie gescheeld. Tot op zekere hoogte geloof ik wel degelijk in de visie van Marnix, maar ik moet er elke dag hard voor werken. Het komt me niet aanwaaien en er zijn zelfs momenten dat ik mezelf toch weer die sukkel zonder vervolgopleiding of betaalde baan voel. Toch heeft hij met zijn boek een duidelijke boodschap afgegeven. Mijn lezingen hoeven niet langer perfect te zijn, goed is goed genoeg. De spanning en zenuwen zullen blijven, maar ik hoop minder verlamd op het podium te staan en nóg meer vanuit mijn hart te kunnen spreken.

Met ‘Goed Genoeg’ heeft Marnix Pauwels een inspirerend, toegankelijk, verhelderend en pakkend boek geschreven, eentje die mij zeker tot verandering heeft aangespoord.

Door: Anika Rooke

Op de middelbare school sliep ik nachten niet als er een spreekbeurt op komst was. Ik vond het verschrikkelijk eng om voor een groep mensen mijn verhaal te vertellen. Ik had last van faalangst; ik was zo bang uitgelachen te worden, mijn tekst te vergeten of als de sukkel van de klas de boeken in te gaan. Overdag repeteerde ik uren, ’s nachts bleef ik malen. Op de dag van de spreekbeurt was ik een totaal wrak. Mijn lichaam trilde, de tranen zaten hoog en de spanning was bijna ondragelijk. Mijn perfectionisme loodste me uiteindelijk door die krankzinnige tien minuten. Nu moest het eruit en nu moest het gebeuren. Ik moest tegen elke prijs laten zien dat ik het kon en geen loser was. Daarna was ik helemaal leeg en had ik de rest van de week nodig om bij te komen. Ik haalde dan wel een mooi cijfer, kon weer slapen, maar bij een volgende spreekbeurt begon alles weer van voor af aan.

Het is misschien daarom wel gekkenwerk dat ik sinds 2018 vrijwillig op het podium sta om lezingen te geven over mijn leven met borderline, depressie en zelfbeschadiging. Want nog steeds word ik achtervolgd door angsten om te falen en slaap ik de nacht voor aanvang bijzonder slecht. Heel lang heb ik ook gedacht dat de diagnose borderline me veroordeeld had tot een leven buiten de maatschappij. Ik was bezig met het overwinnen van mijn demonen, had intensieve therapie en deed niet mee aan het ‘echte’ leven. Dat was alleen weggelegd voor mensen zonder labeltje(s). Wie was ik dan om te denken dat ik de spreekwoordelijke uitzondering zou kunnen zijn? Ik heb mezelf jaren onzichtbaar gemaakt en onbekwaam bevonden op alle mogelijke terreinen totdat ik wat milder naar mezelf kon kijken. In therapie leerde ik dat ik geen mislukkeling ben en wel degelijk kwaliteiten bezit. Met een iets beter zelfbeeld durf ik me nu te laten zien en mijn persoonlijke verhaal te doen. Ik geloof in mijn missie om psychische problematiek bespreekbaar te maken. Daarom ga ik door en blijf ik mijn verhaal vertellen inclusief de bijbehorende zenuwen en de vertrouwde nasleep.

Schepje bovenop

Een tijdje terug ging het niet zo goed met mij. Dat ik faalangst heb, is voor mij inmiddels een gegeven en het hoort bij mij. Nee, het was mijn perfectionisme dat er graag nog een schepje bovenop wilde doen. Ik had namelijk bedacht dat ik alleen maar geslaagde lezingen kon geven als ik mijn tekst foutloos kon opzeggen. Een nieuwe norm, want ik moest me met mijn persoonlijkheidsstoornis natuurlijk dubbel bewijzen. Dat betekende geen versprekingen, ‘uhhh’ was taboe en mijn articulatie moest perfect zijn. Op deze manier was het eigenlijk helemaal niet meer leuk om lezingen te geven. Complimenten kwamen na afloop niet binnen en ik verloor mezelf stukje bij beetje.

Het boek ‘Goed genoeg’ van Marnix Pauwels kwam eigenlijk op het juiste moment onder mijn aandacht. De titel bracht een glimlach op mijn gezicht en mijn interesse was gewekt. Op de achterflap stond de volgende tekst: ‘Het kan altijd beter, sneller, mooier en perfecter. Maar móet dat ook? Wanneer zijn we eindelijk tevreden en gelukkig?’ Zo, dat kwam even binnen. Helemaal omdat het door iemand was geschreven die ‘ooit fulltime depressief en verslaafd en bang was’, maar het allemaal achter zich had gelaten en de magie van het leven had teruggevonden. Dit wilde ik ook!

Missie naar geluk

Blijkbaar heb ik de afgelopen jaren onder een steen geleefd, want Marnix Pauwels (1968) timmert al sinds 2013 behoorlijk aan de weg. Zo bracht hij als schrijver zeven boeken uit, maar hij is ook werkzaam als onder andere copywriter, columnist, zanger, dichter en transformative coach. Als ervaringsdeskundige op het gebied van allerlei psychische aandoeningen en een ex-verslaving van 25 jaar aan de drank en de drugs komt deze man van heel ver. Hij hoeft niet langer te overleven, hij heeft zijn ‘closure’ gevonden. Maar als hij het kan, dan kan ik het toch ook?

‘Ik heb menigmaal ja-knikkend en hard lachend op de bank gezeten.

‘Goed Genoeg’ is een makkelijk leesbaar, compact boek dat je zo uit hebt. Ieder hoofdstuk behandelt een thema, zoals ‘moeten’, ‘perfectie’ en ‘aandacht’. Marnix weet precies te verwoorden wat we allemaal ‘fout’ doen in onze missie om gelukkig te worden en hij houdt je als lezer echt een spiegel voor. Zijn teksten zijn vaak ontzettend hilarisch. Ik heb menigmaal ja-knikkend en hard lachend op de bank gezeten. Bovendien eindigt elk hoofdstuk met een duidelijke aansporing, die varieert van ‘Maak contact. Met jezelf.’ tot een simpele ‘Voilà.’ of ‘Dus, ja, zeg vaker nee.’

‘Mijn lezingen hoeven niet langer perfect te zijn, goed is goed genoeg.’

Marnix’ filosofie – ‘je bent goed genoeg en dat is voldoende om gelukkig en tevreden met jezelf te zijn – heeft me de nodige stof tot nadenken gegeven. Als het echter in werkelijkheid zo makkelijk was, had me dat heel wat jaren in therapie gescheeld. Tot op zekere hoogte geloof ik wel degelijk in de visie van Marnix, maar ik moet er elke dag hard voor werken. Het komt me niet aanwaaien en er zijn zelfs momenten dat ik mezelf toch weer die sukkel zonder vervolgopleiding of betaalde baan voel. Toch heeft hij met zijn boek een duidelijke boodschap afgegeven. Mijn lezingen hoeven niet langer perfect te zijn, goed is goed genoeg. De spanning en zenuwen zullen blijven, maar ik hoop minder verlamd op het podium te staan en nóg meer vanuit mijn hart te kunnen spreken.

Met ‘Goed Genoeg’ heeft Marnix Pauwels een inspirerend, toegankelijk, verhelderend en pakkend boek geschreven, eentje die mij zeker tot verandering heeft aangespoord.