Door: Patricia van den Dries

Een fragment van de sleutel (2019), Beau is bij gz-psycholoog Gijs van Vliet om over Rigo te praten: Beau vertelt: "Ons doel is om hem zo veel mogelijk een leven te geven waarin hij ontspanning vind, dus ik zeg niet hij moet zich wassen en dat soort dingen want dat zijn mijn ideeën die ik op hem los laat. Waarin er weer een beetje vreugde in zijn leven komt nu is het best wel negatief allemaal, totaal negatief." Waarop de psycholoog reageert: "Maar Beau je neemt een houding aan als de ouderwetse hulpverlening, waar we juist vanaf willen. Want wat jij eigenlijk wilt dat hij gelukkig is en dat hij rust heeft, dat hij wat verzorgder is en dat hij zonder drugs is liefste. Beau dat is nou net wat je niet moet doen. Want dan ga jij het voor hem invullen. Dat weet jij helemaal niet wat hij wil en misschien is het een onrustige man, misschien wil hij het gewoon zo hebben. Ik snap je jeuk en je betrokkenheid als je een heel team erop zet. En dat waardeer ik ook en ik denk dat hij jullie daarom ook toe laat. Maar leg niet je mal op hem wat gelukkig is of wat zijn doel moet zijn. Wat is zijn doel? Wat wil hij?"

Dit fragment raakte me. Het deed mij realiseren dat het nog steeds gebeurt. En dat het ook iets menselijks is. Een eigen mal op andermans leven leggen. Het is helemaal niet slecht bedoeld. Je gunt de ander het leven dat je zelf hebt. Je gunt de ander niet dat deze een ziekte heeft. Niemand wil de pijn van de psychische kwetsbaarheid zien. Je gunt de ander geluk, rust en ontspanning. En dat is een mooi streven.

'Maar wat is normaal?'

Maar mijn geluk, is jou geluk niet. Ik kom van een heel ander niveau. Ik zak soms in mijn hoofd af naar de diepste dalen. Niet omdat ik dat wil. Maar omdat ik een depressie heb. Ik ben in de winter al heel gelukkig als ik een dag niet depressief in mijn bed wil liggen. Want ik weet hoe het ook kan zijn. Ik besef dat ik nooit een volledig ‘normaal’ leven zal leiden. Maar wat is normaal? Ik doe ontzettend leuk en dankbaar vrijwilligerswerk bij het Leger des Heils. Ik heb een prachtig en krachtig sociaal netwerk. Die er voor mij zijn om wie ik ben. Ik heb prachtige doelen die ik wil bereiken, zoals betaald werken. Maar ik zal nooit meer fulltime werken. Niet omdat ik dat niet wil, maar gewoon omdat ik dat niet kan. En dan heb ik voor mezelf al het onmogelijke gedaan.

In behandeling moeten

Ook bij mij zegt men dat ik in behandeling moet. En ook vanuit alle goede bedoelingen. En ik wil alles doen om beter te worden. Want die depressies zijn zwaar en eenzaam en vol zelfhaat. Ik wil dat nooit meer door te moeten gaan. En als behandeling helpt dan doe ik dat graag. Maar als ik geen doel heb in behandeling? Drie andere behandelingen hebben mij tot nog toe ook niet opgeleverd als wat het leven mij heeft opgeleverd.

'Behandeling gaat mij niet leren wat ik in het echte leven leer.'

Het leven dat ik heb heeft hoge pieken en diepe dalen vele kronkels en grote gevaarlijke bruinen beren op het pad. Het is nooit saai. Ik weet niet beter dan dit. Dat ik heb geleerd van mezelf te houden heb ik niet van mijn behandelaren geleerd. Maar van mensen die mijn pad kruiste. Die nu een stukje met mij mee wandelen op mijn pad. Van wie ik weer mag leren om nog dichter bij mezelf te komen. Al die mensen lieten het mij zelf uitproberen. Ik mocht de aller-aller grootste bruine beren op mijn pad zien. En soms lukte het mij om er hele lieve knuffelbare teddyberen van te maken met hulp van anderen. En soms lukt het nog helemaal niet. Dan overheerst de angst mij. Ook dat hoort erbij, en zal ook nooit meer helemaal weg gaan. Als je kijk naar de angst, en vind dat ik die moet laten behandelen, dan zie je mij niet. Behandeling gaat mij niet leren wat ik in het echte leven leer.

Mijn eigen proces

Er is pijn, verdriet en angst uit het verleden. Dat gaat er altijd zijn en blijven. Daar gaat een behandeling niets aan veranderen. Ik kan daar heel rouwig om zijn, ik kan slachtoffer worden van mijn pijn. Of ik leer er zo goed mogelijk mee te leven op mijn manier die het beste bij mij past. Mijn eigen proces doorlopen, gebruik maken van mijn kwaliteiten en talenten. Hetgeen doen dat bij mij past. En deze houding, jou mal op mijn leven leggen werkt niet voor mij. Want dan zeg je tegen mij jij voldoet niet aan mijn standaard.

Jij bent niet gelukkig. Ik ben op mijn manier gelukkig. En op mijn manier bereik ik mijn doelen, met alle kronkels, bergen, dalen en grote gevaarlijke bruine beren erbij. Het is mijn pad. Mijn leven.

Door: Patricia van den Dries

Een fragment van de sleutel (2019), Beau is bij gz-psycholoog Gijs van Vliet om over Rigo te praten: Beau vertelt: “Ons doel is om hem zo veel mogelijk een leven te geven waarin hij ontspanning vind, dus ik zeg niet hij moet zich wassen en dat soort dingen want dat zijn mijn ideeën die ik op hem los laat. Waarin er weer een beetje vreugde in zijn leven komt nu is het best wel negatief allemaal, totaal negatief.” Waarop de psycholoog reageert: “Maar Beau je neemt een houding aan als de ouderwetse hulpverlening, waar we juist vanaf willen. Want wat jij eigenlijk wilt dat hij gelukkig is en dat hij rust heeft, dat hij wat verzorgder is en dat hij zonder drugs is liefste. Beau dat is nou net wat je niet moet doen. Want dan ga jij het voor hem invullen. Dat weet jij helemaal niet wat hij wil en misschien is het een onrustige man, misschien wil hij het gewoon zo hebben. Ik snap je jeuk en je betrokkenheid als je een heel team erop zet. En dat waardeer ik ook en ik denk dat hij jullie daarom ook toe laat. Maar leg niet je mal op hem wat gelukkig is of wat zijn doel moet zijn. Wat is zijn doel? Wat wil hij?”

Dit fragment raakte me. Het deed mij realiseren dat het nog steeds gebeurt. En dat het ook iets menselijks is. Een eigen mal op andermans leven leggen. Het is helemaal niet slecht bedoeld. Je gunt de ander het leven dat je zelf hebt. Je gunt de ander niet dat deze een ziekte heeft. Niemand wil de pijn van de psychische kwetsbaarheid zien. Je gunt de ander geluk, rust en ontspanning. En dat is een mooi streven.

‘Maar wat is normaal?’

Maar mijn geluk, is jou geluk niet. Ik kom van een heel ander niveau. Ik zak soms in mijn hoofd af naar de diepste dalen. Niet omdat ik dat wil. Maar omdat ik een depressie heb. Ik ben in de winter al heel gelukkig als ik een dag niet depressief in mijn bed wil liggen. Want ik weet hoe het ook kan zijn. Ik besef dat ik nooit een volledig ‘normaal’ leven zal leiden. Maar wat is normaal? Ik doe ontzettend leuk en dankbaar vrijwilligerswerk bij het Leger des Heils. Ik heb een prachtig en krachtig sociaal netwerk. Die er voor mij zijn om wie ik ben. Ik heb prachtige doelen die ik wil bereiken, zoals betaald werken. Maar ik zal nooit meer fulltime werken. Niet omdat ik dat niet wil, maar gewoon omdat ik dat niet kan. En dan heb ik voor mezelf al het onmogelijke gedaan.

In behandeling moeten

Ook bij mij zegt men dat ik in behandeling moet. En ook vanuit alle goede bedoelingen. En ik wil alles doen om beter te worden. Want die depressies zijn zwaar en eenzaam en vol zelfhaat. Ik wil dat nooit meer door te moeten gaan. En als behandeling helpt dan doe ik dat graag. Maar als ik geen doel heb in behandeling? Drie andere behandelingen hebben mij tot nog toe ook niet opgeleverd als wat het leven mij heeft opgeleverd.

‘Behandeling gaat mij niet leren wat ik in het echte leven leer.’

Het leven dat ik heb heeft hoge pieken en diepe dalen vele kronkels en grote gevaarlijke bruinen beren op het pad. Het is nooit saai. Ik weet niet beter dan dit. Dat ik heb geleerd van mezelf te houden heb ik niet van mijn behandelaren geleerd. Maar van mensen die mijn pad kruiste. Die nu een stukje met mij mee wandelen op mijn pad. Van wie ik weer mag leren om nog dichter bij mezelf te komen. Al die mensen lieten het mij zelf uitproberen. Ik mocht de aller-aller grootste bruine beren op mijn pad zien. En soms lukte het mij om er hele lieve knuffelbare teddyberen van te maken met hulp van anderen. En soms lukt het nog helemaal niet. Dan overheerst de angst mij. Ook dat hoort erbij, en zal ook nooit meer helemaal weg gaan. Als je kijk naar de angst, en vind dat ik die moet laten behandelen, dan zie je mij niet. Behandeling gaat mij niet leren wat ik in het echte leven leer.

Mijn eigen proces

Er is pijn, verdriet en angst uit het verleden. Dat gaat er altijd zijn en blijven. Daar gaat een behandeling niets aan veranderen. Ik kan daar heel rouwig om zijn, ik kan slachtoffer worden van mijn pijn. Of ik leer er zo goed mogelijk mee te leven op mijn manier die het beste bij mij past. Mijn eigen proces doorlopen, gebruik maken van mijn kwaliteiten en talenten. Hetgeen doen dat bij mij past. En deze houding, jou mal op mijn leven leggen werkt niet voor mij. Want dan zeg je tegen mij jij voldoet niet aan mijn standaard.

Jij bent niet gelukkig. Ik ben op mijn manier gelukkig. En op mijn manier bereik ik mijn doelen, met alle kronkels, bergen, dalen en grote gevaarlijke bruine beren erbij. Het is mijn pad. Mijn leven.