Door: Nikky Rens

Je kan er niet omheen in dit leven: al vanaf de dag dat je geboren bent krijg je te maken met vergelijkingen van het gemiddelde. Bijna alles wordt gemeten aan de hand van statistieken die gebaseerd zijn op het gemiddelde, danwel op de meningen of prestaties van de grootste groep. Dit is op zich een efficiënte manier om bepaalde zaken te meten om zo nodig extra onderzoek te doen en eventueel hulpmiddelen in te kunnen zetten. Er bestaat een gemiddelde van zo'n beetje alle dingen, en  van velen worden ondersteunt door de wetenschap en/of andere studies. Vroeger ging ik er altijd vanuit dat het dan wel waar moest zijn. Intussen weet ik wel beter. Studies hebben namelijk vaak uitzonderingen en dat geldt zeker in de psychiatrie.

Al een geruime tijd kreeg ik een ambulante behandeling binnen de GGZ. Ik was doorverwezen voor een intelligentieonderzoek en zou hiervoor opgeroepen worden. De wachtlijst zou ruim acht maanden zijn, dus dit zou nog even op zich laten wachten. In die tussentijd ging het steeds slechter met me en kreeg ik steeds meer last van suïcidale gedachten. Zo belandde ik op mijn 16e jaar voor het eerst in een kliniek. Ik zou hier twee weken blijven voor een time-out, maar twee weken werden maanden. Laat het toeval zijn dat ik intussen een uitnodiging had gekregen voor het intelligentieonderzoek. Dit zou maar liefst drie dagen van 2,5 uur in beslag nemen. De behandelaren hebben nog overlegd of het wel verstandig was gezien de crisis, maar besloten het toch door te laten gaan omdat ik anders opnieuw maanden zou moeten wachten. Ik vond het allemaal prima. Ik had wel andere dingen om me druk over te maken. Ik heb tijdens de onderzoeken dan ook gewoon gedaan wat er van me gevraagd werd.

Gemiddeld

Een tijdje later zaten we met zijn allen rondom te tafel om de uitslag te bespreken. De behandelaar vertelde me: ''Je hebt een disharmonisch IQ. Op het verbale gebied scoorde je gemiddeld (110) en op performaal gebied scoorde je zwak begaafd (74)''. Geen idee wat die termen allemaal inhielden, alleen de woorden 'zwak begaafd' bleven me goed bij. Was ik dat dan? De behandelaar legde uit: ''Verbaal IQ meet alles wat betrekking heeft op de woordenschat, taalgevoel, redeneringsvermogen (ook rekenen) etc. een performaal IQ meet meet hoe je praktisch omgaat met je kennis, hoe los je praktisch een probleem op, ruimtelijk inzicht etc''.

'Met dit verschil zul je snel overvraagt worden en veel dingen niet kunnen uitvoeren.'

Oké, dus nu? Behandelaar: ''Het verschil tussen verbaal en performaal is groot. Met dit verschil zul je snel overvraagt worden en veel dingen niet kunnen uitvoeren. Het is onmogelijk om met dit intelligentieprofiel een VMBO-TG diploma gehaald te hebben en helemaal onmogelijk om een niveau 4 diploma te behalen. Het verschil tussen deze twee gebieden is ruim 36. Studies hebben aangetoond dat met een verschil vanaf 16 de kans op een toevallig verschil maar 1% is, dus dit is geen toeval''.

Ik wist niet wat me overkwam. Hoe kon ze dat nou zeggen? Ze weet toch dat ik mijn VMBO-TG diploma heb behaald en ik deed ook gewoon een niveau 4 opleiding. Dit kan niet kloppen. Ik was overrompeld door de uitslag en liet het over me heen komen. Na een tijdje ging ik steeds meer over mezelf twijfelen. Dat ik het toch niet zou kunnen halen.

'Ze zette mij in een hoek en keken niet meer naar wie ik was, wat ik bereikt had en wat ik nog zou kunnen bereiken.'

Wat mijn redding is geweest is dat ik uiteindelijk altijd de kracht ben blijven behouden om in mezelf te geloven. In de jaren hierna ben ik nog lang in therapie geweest, maar steeds werd ik afgewezen om een specifiekere therapie te gaan doen. Ik zou het niet aankunnen vanwege mijn disharmonisch IQ. Ik wist zeker dat dit een moment opname was geweest, ook al was het maar 1 %, dan moest ik tot die 1% behoren. Ik heb jaren gesmeekt om de test nog een keer over te mogen doen. Steeds werd mij verteld dat ik geen goede reden had waarom ik hem opnieuw zou mogen doen, het verschil was namelijk dermate groot dat het geen toeval kon zijn. Mijn behandelaren bleven vasthouden aan het gemiddelde en stigmatiseerde me met deze diagnose. Ze zette mij in een hoek en keken niet meer naar wie ik was, wat ik bereikt had en wat ik nog zou kunnen bereiken.

Kwaliteiten

Als er nou één behandelaar was geweest die naar mijn kwaliteiten gekeken had, die nagedacht had over het moment waarop het onderzoek is afgenomen, die had durven wegkijken van het gemiddelde, dan was mij hierin misschien veel ellende bespaard gebleven. Om het dan nog maar niet te hebben over alle therapie kansen die ik hierdoor gemist heb en de jaren die ik verloren heb. Ik weet dat 1 % niet veel was, maar ik wist wel dat ik tot die 1% behoorde. Geef nooit de kracht om in jezelf te geloven uit handen!

'Eindelijk kreeg ik gelijk en won mijn geloof in mezelf...'

Hierna ben ik naar een andere instelling gegaan waar ik opnieuw een intelligentieonderzoek mocht doen. Dit was belangrijk omdat ik anders ook bij hen geen therapie zou kunnen volgen. Dit is ook niet zonder reden. Ik scoorde op beide gebieden 110. Eindelijk kreeg ik gelijk en won mijn geloof in mezelf, dit bewees heel duidelijk dat de uitslag eerder wel een toevallig verschil was. Dat 1 % genoeg kan zijn om durven weg te kijken van het gemiddelde als de situatie erom vraagt. Ik ben hierna dan ook bij deze andere instelling in therapie gegaan.

Door: Nikky Rens

Je kan er niet omheen in dit leven: al vanaf de dag dat je geboren bent krijg je te maken met vergelijkingen van het gemiddelde. Bijna alles wordt gemeten aan de hand van statistieken die gebaseerd zijn op het gemiddelde, danwel op de meningen of prestaties van de grootste groep. Dit is op zich een efficiënte manier om bepaalde zaken te meten om zo nodig extra onderzoek te doen en eventueel hulpmiddelen in te kunnen zetten. Er bestaat een gemiddelde van zo’n beetje alle dingen, en  van velen worden ondersteunt door de wetenschap en/of andere studies. Vroeger ging ik er altijd vanuit dat het dan wel waar moest zijn. Intussen weet ik wel beter. Studies hebben namelijk vaak uitzonderingen en dat geldt zeker in de psychiatrie.

Al een geruime tijd kreeg ik een ambulante behandeling binnen de GGZ. Ik was doorverwezen voor een intelligentieonderzoek en zou hiervoor opgeroepen worden. De wachtlijst zou ruim acht maanden zijn, dus dit zou nog even op zich laten wachten. In die tussentijd ging het steeds slechter met me en kreeg ik steeds meer last van suïcidale gedachten. Zo belandde ik op mijn 16e jaar voor het eerst in een kliniek. Ik zou hier twee weken blijven voor een time-out, maar twee weken werden maanden. Laat het toeval zijn dat ik intussen een uitnodiging had gekregen voor het intelligentieonderzoek. Dit zou maar liefst drie dagen van 2,5 uur in beslag nemen. De behandelaren hebben nog overlegd of het wel verstandig was gezien de crisis, maar besloten het toch door te laten gaan omdat ik anders opnieuw maanden zou moeten wachten. Ik vond het allemaal prima. Ik had wel andere dingen om me druk over te maken. Ik heb tijdens de onderzoeken dan ook gewoon gedaan wat er van me gevraagd werd.

Gemiddeld

Een tijdje later zaten we met zijn allen rondom te tafel om de uitslag te bespreken. De behandelaar vertelde me: ”Je hebt een disharmonisch IQ. Op het verbale gebied scoorde je gemiddeld (110) en op performaal gebied scoorde je zwak begaafd (74)”. Geen idee wat die termen allemaal inhielden, alleen de woorden ‘zwak begaafd’ bleven me goed bij. Was ik dat dan? De behandelaar legde uit: ”Verbaal IQ meet alles wat betrekking heeft op de woordenschat, taalgevoel, redeneringsvermogen (ook rekenen) etc. een performaal IQ meet meet hoe je praktisch omgaat met je kennis, hoe los je praktisch een probleem op, ruimtelijk inzicht etc”.

‘Met dit verschil zul je snel overvraagt worden en veel dingen niet kunnen uitvoeren.’

Oké, dus nu? Behandelaar: ”Het verschil tussen verbaal en performaal is groot. Met dit verschil zul je snel overvraagt worden en veel dingen niet kunnen uitvoeren. Het is onmogelijk om met dit intelligentieprofiel een VMBO-TG diploma gehaald te hebben en helemaal onmogelijk om een niveau 4 diploma te behalen. Het verschil tussen deze twee gebieden is ruim 36. Studies hebben aangetoond dat met een verschil vanaf 16 de kans op een toevallig verschil maar 1% is, dus dit is geen toeval”.

Ik wist niet wat me overkwam. Hoe kon ze dat nou zeggen? Ze weet toch dat ik mijn VMBO-TG diploma heb behaald en ik deed ook gewoon een niveau 4 opleiding. Dit kan niet kloppen. Ik was overrompeld door de uitslag en liet het over me heen komen. Na een tijdje ging ik steeds meer over mezelf twijfelen. Dat ik het toch niet zou kunnen halen.

‘Ze zette mij in een hoek en keken niet meer naar wie ik was, wat ik bereikt had en wat ik nog zou kunnen bereiken.’

Wat mijn redding is geweest is dat ik uiteindelijk altijd de kracht ben blijven behouden om in mezelf te geloven. In de jaren hierna ben ik nog lang in therapie geweest, maar steeds werd ik afgewezen om een specifiekere therapie te gaan doen. Ik zou het niet aankunnen vanwege mijn disharmonisch IQ. Ik wist zeker dat dit een moment opname was geweest, ook al was het maar 1 %, dan moest ik tot die 1% behoren. Ik heb jaren gesmeekt om de test nog een keer over te mogen doen. Steeds werd mij verteld dat ik geen goede reden had waarom ik hem opnieuw zou mogen doen, het verschil was namelijk dermate groot dat het geen toeval kon zijn. Mijn behandelaren bleven vasthouden aan het gemiddelde en stigmatiseerde me met deze diagnose. Ze zette mij in een hoek en keken niet meer naar wie ik was, wat ik bereikt had en wat ik nog zou kunnen bereiken.

Kwaliteiten

Als er nou één behandelaar was geweest die naar mijn kwaliteiten gekeken had, die nagedacht had over het moment waarop het onderzoek is afgenomen, die had durven wegkijken van het gemiddelde, dan was mij hierin misschien veel ellende bespaard gebleven. Om het dan nog maar niet te hebben over alle therapie kansen die ik hierdoor gemist heb en de jaren die ik verloren heb. Ik weet dat 1 % niet veel was, maar ik wist wel dat ik tot die 1% behoorde. Geef nooit de kracht om in jezelf te geloven uit handen!

‘Eindelijk kreeg ik gelijk en won mijn geloof in mezelf…’

Hierna ben ik naar een andere instelling gegaan waar ik opnieuw een intelligentieonderzoek mocht doen. Dit was belangrijk omdat ik anders ook bij hen geen therapie zou kunnen volgen. Dit is ook niet zonder reden. Ik scoorde op beide gebieden 110. Eindelijk kreeg ik gelijk en won mijn geloof in mezelf, dit bewees heel duidelijk dat de uitslag eerder wel een toevallig verschil was. Dat 1 % genoeg kan zijn om durven weg te kijken van het gemiddelde als de situatie erom vraagt. Ik ben hierna dan ook bij deze andere instelling in therapie gegaan.