En daar zitten we weer. Alleen op mijn kamertje. Het vertrouwen in mezelf is naar een dieptepunt gezakt, de zwarte hond, de donkerte, die depressie heel stevig in mijn hoofd geworteld. De put is diep en er lijkt maar geen einde aan te komen. Nu al weer voor de tweede keer een opname in de plaatselijke GGZ instelling. Na de eerste ging het thuis van kwaad naar erger. De medicatie sloeg niet aan, de wanhoop viert hoogtij, de donkerte werd donkerder en donkerder. Soms zo erg dat je het leven niet meer ziet zitten. Het hoort bij een depressie zeggen ze, het is niet van jou, maar soms voelt het zo razend echt.

Er heerst een gevecht in mij. Een gevecht tussen het gezonde deel dat mijn leven zo leuk vind en inziet dat het er met kleine stapjes weer bovenop kan komen tegen het zieke deel van mij dat niet meer wilt, dat het vechten zat is, dat influistert hoe waardeloos ik toch ben en hoe uitzichtloos mijn situatie nu is. Stop er toch mee, fluistert dat deel me toe. Maar het gezonde deel is nog altijd sterker. Dood gaan, dat wil ik niet. Mijn leven, dat wil ik weer terug. Dat mooie leven dat zo vanzelfsprekend leek. Een mooi huis, een goede baan, een fantastische vriend die me tot huwelijk heeft gevraagd, het liefdevolle gezin waar ik uit kom, mooie hobby’s in de muziek en de sport. Alles waar ik zo hard voor gewerkt heb. Alles wat zo plotseling als een kaartenhuis omviel. Het begon als een burnout, maar ontwikkelde zich tot een heftige depressie.

Veldslag

Het gezonde en het zieke deel in mijn hoofd vechten een ware veldslag, terwijl ik mij bezig houd om kleurboeken, en dagboeken vol te kleuren, kilometer te lopen om maar vooral afleiding en de rust te zoeken die ik zo hard nodig heb, want energie heb ik nauwelijks.  Er zijn dagen bij dat ik niet meer zie hoe ik dit volhoud, maar gelukkig zijn er genoeg mensen om mij heen om te motiveren de strijd niet op te geven. De kaartjes, briefjes, appjes en bloemen maken me emotioneel maar doen me ook goed. Ik sta er niet helemaal alleen voor, terwijl mijn wereld na bijna een jaar ziekte behoorlijk is gekrompen. Het voelt eenzaam.

'Doorgaan, niet zeuren, dat is de manier waarop ik ben opgegroeid en waarmee ik zo ver ben gekomen.'

Toegeven aan die depressie en weer de oude worden. Dat is de uitdaging en dat is het ideaal. Vooral het stukje acceptatie is niet met de paplepel ingegoten. Doorgaan, niet zeuren, dat is de manier waarop ik ben opgegroeid en waarmee ik zo ver ben gekomen. Het is nu niet de oplossing. Leven in het nu is de opgave. Genieten van de kleine dingen die wel lukken. En vooral de hoop houden. De hoop houden dat ik mijn leventje zoals het was weer terug krijg waarin ik kan genieten van alles wat ik doe.

Na regen komt zonneschijn

En nu zullen mensen denken. Waarom deelt ze dit verhaal nu? Dat is omdat ik het taboe wil doorbreken. Psychisch ziek zijn is geen pretje en facebook staat altijd vol prachtige avonturen en mooie verhalen. Maar het leven is niet alleen zonneschijn. Daar kom ik nu achter. Het leven is mooi, maar stelt je soms voor uitdagingen. En ik weet het allemaal heel goed. Na regen komt zonneschijn, zonder dalen geen pieken. En deze blog is daarmee dan ook niet bedoelt als klaagstuk, maar als waarschuwing. In deze wereld worden we doodgegooid met van allerlei leuke dingen, we werken ons kapot en rennen van hot naar her. En in die stressvolle wereld ontstaan steeds meer mensen die te maken krijgen met burn-out, depressie en tal van andere mentale ziekten. Je praat er niet over, het is een taboe.

'Kies eerder voor jezelf en praat erover.'

Gebroken benen krijgen medeleven, maar psychisch is het toch iets anders. Het is niet te zien, het zit tussen je oren. Maar het is zo belangrijk om op tijd aan de bel te trekken. Ga naar de huisarts, laat je checken als je twijfels hebt. Zorg dat je er niet zo diep in komt te zitten als dat ik nu zit. Kies eerder voor jezelf en praat erover.

En daar zitten we weer. Alleen op mijn kamertje. Het vertrouwen in mezelf is naar een dieptepunt gezakt, de zwarte hond, de donkerte, die depressie heel stevig in mijn hoofd geworteld. De put is diep en er lijkt maar geen einde aan te komen. Nu al weer voor de tweede keer een opname in de plaatselijke GGZ instelling. Na de eerste ging het thuis van kwaad naar erger. De medicatie sloeg niet aan, de wanhoop viert hoogtij, de donkerte werd donkerder en donkerder. Soms zo erg dat je het leven niet meer ziet zitten. Het hoort bij een depressie zeggen ze, het is niet van jou, maar soms voelt het zo razend echt.

Er heerst een gevecht in mij. Een gevecht tussen het gezonde deel dat mijn leven zo leuk vind en inziet dat het er met kleine stapjes weer bovenop kan komen tegen het zieke deel van mij dat niet meer wilt, dat het vechten zat is, dat influistert hoe waardeloos ik toch ben en hoe uitzichtloos mijn situatie nu is. Stop er toch mee, fluistert dat deel me toe. Maar het gezonde deel is nog altijd sterker. Dood gaan, dat wil ik niet. Mijn leven, dat wil ik weer terug. Dat mooie leven dat zo vanzelfsprekend leek. Een mooi huis, een goede baan, een fantastische vriend die me tot huwelijk heeft gevraagd, het liefdevolle gezin waar ik uit kom, mooie hobby’s in de muziek en de sport. Alles waar ik zo hard voor gewerkt heb. Alles wat zo plotseling als een kaartenhuis omviel. Het begon als een burnout, maar ontwikkelde zich tot een heftige depressie.

Veldslag

Het gezonde en het zieke deel in mijn hoofd vechten een ware veldslag, terwijl ik mij bezig houd om kleurboeken, en dagboeken vol te kleuren, kilometer te lopen om maar vooral afleiding en de rust te zoeken die ik zo hard nodig heb, want energie heb ik nauwelijks.  Er zijn dagen bij dat ik niet meer zie hoe ik dit volhoud, maar gelukkig zijn er genoeg mensen om mij heen om te motiveren de strijd niet op te geven. De kaartjes, briefjes, appjes en bloemen maken me emotioneel maar doen me ook goed. Ik sta er niet helemaal alleen voor, terwijl mijn wereld na bijna een jaar ziekte behoorlijk is gekrompen. Het voelt eenzaam.

‘Doorgaan, niet zeuren, dat is de manier waarop ik ben opgegroeid en waarmee ik zo ver ben gekomen.’

Toegeven aan die depressie en weer de oude worden. Dat is de uitdaging en dat is het ideaal. Vooral het stukje acceptatie is niet met de paplepel ingegoten. Doorgaan, niet zeuren, dat is de manier waarop ik ben opgegroeid en waarmee ik zo ver ben gekomen. Het is nu niet de oplossing. Leven in het nu is de opgave. Genieten van de kleine dingen die wel lukken. En vooral de hoop houden. De hoop houden dat ik mijn leventje zoals het was weer terug krijg waarin ik kan genieten van alles wat ik doe.

Na regen komt zonneschijn

En nu zullen mensen denken. Waarom deelt ze dit verhaal nu? Dat is omdat ik het taboe wil doorbreken. Psychisch ziek zijn is geen pretje en facebook staat altijd vol prachtige avonturen en mooie verhalen. Maar het leven is niet alleen zonneschijn. Daar kom ik nu achter. Het leven is mooi, maar stelt je soms voor uitdagingen. En ik weet het allemaal heel goed. Na regen komt zonneschijn, zonder dalen geen pieken. En deze blog is daarmee dan ook niet bedoelt als klaagstuk, maar als waarschuwing. In deze wereld worden we doodgegooid met van allerlei leuke dingen, we werken ons kapot en rennen van hot naar her. En in die stressvolle wereld ontstaan steeds meer mensen die te maken krijgen met burn-out, depressie en tal van andere mentale ziekten. Je praat er niet over, het is een taboe.

‘Kies eerder voor jezelf en praat erover.’

Gebroken benen krijgen medeleven, maar psychisch is het toch iets anders. Het is niet te zien, het zit tussen je oren. Maar het is zo belangrijk om op tijd aan de bel te trekken. Ga naar de huisarts, laat je checken als je twijfels hebt. Zorg dat je er niet zo diep in komt te zitten als dat ik nu zit. Kies eerder voor jezelf en praat erover.