Door: Naomi via MaarJeZietErNietsVan

‘Hoi, wil jij vannacht bij me komen slapen? Ik denk dat het goed is dat ik niet alleen ben vanavond en vannacht.’ Dit was het appje dat ik naar mijn vriendin Bernice stuurde. Hulp vind ik namelijk nog steeds een lastig iets. Maar ik wil stappen blijven maken en blijven leren dus koos ervoor het bericht – met een bonzend hart – wél te versturen.

Ze stuurde terug dat ze kon en wilde komen slapen dus spraken we af dat ze hier tegen het einde van de middag zou zijn. In eerste instantie voelde ik pure opluchting, maar daarna begonnen de negatieve gedachtes al snel te schreeuwen. Mijn destructieve kant was het natuurlijk absoluut niet eens met de keuze die mijn gezonde ik had gemaakt.

‘Hier ga ik mij niet door laten beïnvloeden’

‘Hier ga ik mij niet door laten beïnvloeden’, spreek ik mezelf toe. Ik kijk naar de gedachten en laat ze voorbij gaan als wolken. Daarna doe ik een ademhalingsoefening en besluit ik te gaan kleuren. Een rustige manier van afleiding is waar mijn behoefte op dat moment ligt. Al het “moeten” schuif ik dan ook aan de kant. Rust is belangrijker voor nu.

Over de drempel heen

‘S avonds besluiten we te gaan wandelen om foto’s te maken tijdens het golden hour. Naar buiten gaan kan een hele opgave zijn wanneer eigenlijk alles in je schreeuwt de deur niet uit te willen gaan. Dan kan het fijn zijn als iemand met je meegaat, je meeneemt en je toch over die drempel weet te trekken.

Voordat ik naar buiten ga, weet ik al dat er kledingstress gaat komen. Want wat moet ik in hemelsnaam aan? Het één zit te strak, het ander is te slonserig, aaaargghh!! Ik spreek mezelf (hardop) toe: ‘Naomi, every body is a good body. So please love yours’ en haal diep adem. Ja, mijn nieuwe gekregen flair jeans en de trui van mijn vriendin Bernice met mijn fijne sneakers, dat wordt het!

Berg bladeren

Eenmaal buiten is de zonsondergang niet zo mooi als gehoopt maar toch kiezen we ervoor om foto’s te maken. Wanneer we weer richting huis wandelen zegt Bernice plots ‘Naomi, zie je die berg bladeren? Daar kunnen we écht wat leuks mee doen!’, en zonder ook maar even na te denken stem ik ermee in. Iets verderop zie ik drie jongens van een jaar of acht spelen en besluit ze om hulp te vragen. ‘Jongens, willen jullie ons helpen? Jullie mogen bladeren op ons gooien zodat wij een leuke foto kunnen maken. Klinkt dat als een goede deal?’ ‘Jaaaaaaa’ schreeuwen ze in koor en zo snel als ze kunnen rennen ze naar de berg met bladeren. De samenwerking met de boys was pittig, want ja, er werd natuurlijk niet alleen tijdens het fotograferen gegooid met de bladeren. Toen ik vertelde dat de foto’s wellicht op instagram zouden komen wilde ze natuurlijk meteen op de foto.

'Ondanks de vele mislukte foto’s, de verschrikkelijke kou en de stormende hoofden, was het goed om samen te zijn en naar buiten te gaan.'

Met het zand en de bladeren die werkelijk overal zaten (zelfs in mijn mond) liepen we met een glimlach naar huis. ‘Het is goed dat we naar buiten zijn gegaan’ zeg ik tegen Bernice, terwijl ik nog de laatste glimp van de zonsondergang weet te spotten.

Ondanks de vele mislukte foto’s, de verschrikkelijke kou en de stormende hoofden, was het goed om samen te zijn en naar buiten te gaan. Thuis drinken we een heerlijke kop hete #NaoomZzcoffee en kletsen we over alles dat in ons opkomt. Er word gehuild en gelachen. Maar ook zijn er stiltes waarin Bernice en ik ons eigen ding doen.

Dankbaarheid

Wanneer Bernice koffie aan het maken is en de afwas doet, merk ik op dat ik het lastig om dingen uit handen te geven. De kopjes koffie die ze voor ons maakt hoor ik toch te maken? En verdorie, waarom lukt het me niet zelf om die afwas te doen? Bernice ziet de tranen in mijn ogen en geeft me een knuffel ‘Het is oké lieve Tinie, ik doe dit met liefde’. De woorden doen er voor zorgen dat de tranen over mijn wangen biggelen. Niet van verdriet maar van dankbaarheid. Dankbaarheid die ik voel voor iedereen die naast me blijft staan, zélfs wanneer ik op mijn slechts ben.

'Wat zou ik doen als de situatie omgedraaid zou zijn?'

Het is goed om hulp te vragen en aan te nemen. Het is moeilijk, dat erken ik ook! Maar het kan en mag. De vraag die ik mezelf steeds vaker probeer af te vragen is: Wat zou ik doen als de situatie omgedraaid zou zijn? Dit helpt mij om de hulp nét wat meer oprecht te kunnen accepteren.

Je bent niet afhankelijk van anderen, maar je mag wel een netwerk opbouwen met mensen waar je écht jezelf mag zijn én die van je houden zoals je bent.

Door: Naomi via MaarJeZietErNietsVan

‘Hoi, wil jij vannacht bij me komen slapen? Ik denk dat het goed is dat ik niet alleen ben vanavond en vannacht.’ Dit was het appje dat ik naar mijn vriendin Bernice stuurde. Hulp vind ik namelijk nog steeds een lastig iets. Maar ik wil stappen blijven maken en blijven leren dus koos ervoor het bericht – met een bonzend hart – wél te versturen.

Ze stuurde terug dat ze kon en wilde komen slapen dus spraken we af dat ze hier tegen het einde van de middag zou zijn. In eerste instantie voelde ik pure opluchting, maar daarna begonnen de negatieve gedachtes al snel te schreeuwen. Mijn destructieve kant was het natuurlijk absoluut niet eens met de keuze die mijn gezonde ik had gemaakt.

‘Hier ga ik mij niet door laten beïnvloeden’

‘Hier ga ik mij niet door laten beïnvloeden’, spreek ik mezelf toe. Ik kijk naar de gedachten en laat ze voorbij gaan als wolken. Daarna doe ik een ademhalingsoefening en besluit ik te gaan kleuren. Een rustige manier van afleiding is waar mijn behoefte op dat moment ligt. Al het “moeten” schuif ik dan ook aan de kant. Rust is belangrijker voor nu.

Over de drempel heen

‘S avonds besluiten we te gaan wandelen om foto’s te maken tijdens het golden hour. Naar buiten gaan kan een hele opgave zijn wanneer eigenlijk alles in je schreeuwt de deur niet uit te willen gaan. Dan kan het fijn zijn als iemand met je meegaat, je meeneemt en je toch over die drempel weet te trekken.

Voordat ik naar buiten ga, weet ik al dat er kledingstress gaat komen. Want wat moet ik in hemelsnaam aan? Het één zit te strak, het ander is te slonserig, aaaargghh!! Ik spreek mezelf (hardop) toe: ‘Naomi, every body is a good body. So please love yours’ en haal diep adem. Ja, mijn nieuwe gekregen flair jeans en de trui van mijn vriendin Bernice met mijn fijne sneakers, dat wordt het!

Berg bladeren

Eenmaal buiten is de zonsondergang niet zo mooi als gehoopt maar toch kiezen we ervoor om foto’s te maken. Wanneer we weer richting huis wandelen zegt Bernice plots ‘Naomi, zie je die berg bladeren? Daar kunnen we écht wat leuks mee doen!’, en zonder ook maar even na te denken stem ik ermee in. Iets verderop zie ik drie jongens van een jaar of acht spelen en besluit ze om hulp te vragen. ‘Jongens, willen jullie ons helpen? Jullie mogen bladeren op ons gooien zodat wij een leuke foto kunnen maken. Klinkt dat als een goede deal?’ ‘Jaaaaaaa’ schreeuwen ze in koor en zo snel als ze kunnen rennen ze naar de berg met bladeren. De samenwerking met de boys was pittig, want ja, er werd natuurlijk niet alleen tijdens het fotograferen gegooid met de bladeren. Toen ik vertelde dat de foto’s wellicht op instagram zouden komen wilde ze natuurlijk meteen op de foto.

‘Ondanks de vele mislukte foto’s, de verschrikkelijke kou en de stormende hoofden, was het goed om samen te zijn en naar buiten te gaan.’

Met het zand en de bladeren die werkelijk overal zaten (zelfs in mijn mond) liepen we met een glimlach naar huis. ‘Het is goed dat we naar buiten zijn gegaan’ zeg ik tegen Bernice, terwijl ik nog de laatste glimp van de zonsondergang weet te spotten.

Ondanks de vele mislukte foto’s, de verschrikkelijke kou en de stormende hoofden, was het goed om samen te zijn en naar buiten te gaan. Thuis drinken we een heerlijke kop hete #NaoomZzcoffee en kletsen we over alles dat in ons opkomt. Er word gehuild en gelachen. Maar ook zijn er stiltes waarin Bernice en ik ons eigen ding doen.

Dankbaarheid

Wanneer Bernice koffie aan het maken is en de afwas doet, merk ik op dat ik het lastig om dingen uit handen te geven. De kopjes koffie die ze voor ons maakt hoor ik toch te maken? En verdorie, waarom lukt het me niet zelf om die afwas te doen? Bernice ziet de tranen in mijn ogen en geeft me een knuffel ‘Het is oké lieve Tinie, ik doe dit met liefde’. De woorden doen er voor zorgen dat de tranen over mijn wangen biggelen. Niet van verdriet maar van dankbaarheid. Dankbaarheid die ik voel voor iedereen die naast me blijft staan, zélfs wanneer ik op mijn slechts ben.

‘Wat zou ik doen als de situatie omgedraaid zou zijn?’

Het is goed om hulp te vragen en aan te nemen. Het is moeilijk, dat erken ik ook! Maar het kan en mag. De vraag die ik mezelf steeds vaker probeer af te vragen is: Wat zou ik doen als de situatie omgedraaid zou zijn? Dit helpt mij om de hulp nét wat meer oprecht te kunnen accepteren.

Je bent niet afhankelijk van anderen, maar je mag wel een netwerk opbouwen met mensen waar je écht jezelf mag zijn én die van je houden zoals je bent.