Door: Mirjam Giphart

Ik stigmatiseer behandelaars. Dat bleek maar weer toen ik vorige week besloot dat ik mijn therapie hier in m’n nieuwe woonomgeving wilde voortzetten. Ik zocht op een lijst met geregistreerde EMDR-therapeuten. Tot zover nog gezond consumentengedrag, toch? Toch begon daar de discriminatie feitelijk.

'Nee! Het móest een vrouw zijn.'

Ik ging schiften op postcodes. Ik ken mijn nieuwe stad nog nauwelijks dus zeggen die codes me topografisch-logistiek niet zoveel. Ik werd zomaar vrolijk geprikkeld toen ik een code zag die heel erg op die van mijn woonadres leek. Ik linkte mezelf snel door naar de website die erbij hoorde en voelde een golf van teleurstelling door me heen gaan: die therapeut is een man... een no-go voor mij. Dat knaagde direct. Ik vond dat zo oneerlijk. En ik heb toch ook goede ervaringen met mannelijke behandelaars? Ook in de GGz, toch?

Taal

Maar de angst die in mij opzwol, kon ik verstandelijk verstandig duiden: de directe aanleiding voor deze behandeling heeft onder meer zo met mijn intimiteit en seksualiteit te maken, dat ik het zonde zou vinden als ik niet vlot to the point zou kunnen komen, omdat ik eerst andere zaken zou moeten oplossen. Nee! Het móest een vrouw zijn. Ik ging terug naar de lijst. Toen zag ik een vrouwelijke psycholoog met een praktijk direct naast het hoofdkantoor van mijn werkgever: wauw! dát is ook nog praktisch. Op haar site las ik haar achternaam. Die klonk niet Nederlands. Ik hield even mijn adem in voordat ik verderging. Die naam... in een flits besefte ik dat ik etnisch profileerde.

'Ik profileer op basis van vooroordelen.'

Ik vind het lastig als taal maakt dat ik energie verlies aan zaken die niet to the point zijn... Hee, dat heb ik eerder gedacht... Ik discrimineer. Ik profileer op basis van vooroordelen. In m’n vorige woonplaats heb ik als consument nooit te maken gehad met hulpverleners of artsen die uit een ander land kwamen. Wel als collega. Toen kreeg ik regelmatig van patiënten te horen dat ze dat best lastig vonden. Dat veel tijd verloren ging aan spraakverwarringen. Geeft mij dat het recht om nu bij voorbaat een potentieel behandelaar af te wijzen?

Eerste afspraak

Ik heb hier in deze stad inmiddels veel collega’s met zeer gevarieerde uiterlijke kenmerken, die aangeven dat hun voorouders uit heel andere wereldstreken gekomen zijn. Ik heb maar een enkele keer gemerkt dat ik in situaties van misverstanden verzeild raakte door taalverschillen. Ik stigmatiseer. Ik bel. Ik krijg een geïnteresseerde vrouw aan de lijn, die duidelijk de leiding neemt in het gesprek. De enige reden waarom ik haar af en toe niet versta, is omdat ik vanuit de intercity bel. Half november heb ik de eerste afspraak. Ik ben benieuwd!

Door: Mirjam Giphart

Ik stigmatiseer behandelaars. Dat bleek maar weer toen ik vorige week besloot dat ik mijn therapie hier in m’n nieuwe woonomgeving wilde voortzetten. Ik zocht op een lijst met geregistreerde EMDR-therapeuten. Tot zover nog gezond consumentengedrag, toch? Toch begon daar de discriminatie feitelijk.

‘Nee! Het móest een vrouw zijn.’

Ik ging schiften op postcodes. Ik ken mijn nieuwe stad nog nauwelijks dus zeggen die codes me topografisch-logistiek niet zoveel. Ik werd zomaar vrolijk geprikkeld toen ik een code zag die heel erg op die van mijn woonadres leek. Ik linkte mezelf snel door naar de website die erbij hoorde en voelde een golf van teleurstelling door me heen gaan: die therapeut is een man… een no-go voor mij. Dat knaagde direct. Ik vond dat zo oneerlijk. En ik heb toch ook goede ervaringen met mannelijke behandelaars? Ook in de GGz, toch?

Taal

Maar de angst die in mij opzwol, kon ik verstandelijk verstandig duiden: de directe aanleiding voor deze behandeling heeft onder meer zo met mijn intimiteit en seksualiteit te maken, dat ik het zonde zou vinden als ik niet vlot to the point zou kunnen komen, omdat ik eerst andere zaken zou moeten oplossen. Nee! Het móest een vrouw zijn. Ik ging terug naar de lijst. Toen zag ik een vrouwelijke psycholoog met een praktijk direct naast het hoofdkantoor van mijn werkgever: wauw! dát is ook nog praktisch. Op haar site las ik haar achternaam. Die klonk niet Nederlands. Ik hield even mijn adem in voordat ik verderging. Die naam… in een flits besefte ik dat ik etnisch profileerde.

‘Ik profileer op basis van vooroordelen.’

Ik vind het lastig als taal maakt dat ik energie verlies aan zaken die niet to the point zijn… Hee, dat heb ik eerder gedacht… Ik discrimineer. Ik profileer op basis van vooroordelen. In m’n vorige woonplaats heb ik als consument nooit te maken gehad met hulpverleners of artsen die uit een ander land kwamen. Wel als collega. Toen kreeg ik regelmatig van patiënten te horen dat ze dat best lastig vonden. Dat veel tijd verloren ging aan spraakverwarringen. Geeft mij dat het recht om nu bij voorbaat een potentieel behandelaar af te wijzen?

Eerste afspraak

Ik heb hier in deze stad inmiddels veel collega’s met zeer gevarieerde uiterlijke kenmerken, die aangeven dat hun voorouders uit heel andere wereldstreken gekomen zijn. Ik heb maar een enkele keer gemerkt dat ik in situaties van misverstanden verzeild raakte door taalverschillen. Ik stigmatiseer. Ik bel. Ik krijg een geïnteresseerde vrouw aan de lijn, die duidelijk de leiding neemt in het gesprek. De enige reden waarom ik haar af en toe niet versta, is omdat ik vanuit de intercity bel. Half november heb ik de eerste afspraak. Ik ben benieuwd!