Door: Katja

Ik hoop dat deze blog daarvan het bewijs mag zijn...Ikzelf vind het alvast een meerwaarde om taboes te doorbreken, zeker en vast. En aan de reacties die ik heel af en toe krijg, merk ik dat andere mensen daar toch ook iets aan hebben. Een plots besef, een lichtpuntje, een straaltje herkenning.

Open en bloot

Moest iedereen die ooit in zijn leven met de geestelijke gezondheidszorg te maken heeft gehad, hier open en bloot voor uit komen, zich volop tonen in zijn/haar kwetsbaarheid, dan zou dat een heel sterk front aan mensen vormen. Mensen die leven en geleefd hebben, gekwetst zijn en hoogstwaarschijnlijk ook eens gekwetst hebben, maar bovenal: menselijk zijn en een rugzak te dragen hebben. Het geeft je net dat extra beetje empathie voor je medemens.

'Het geeft je net dat extra beetje empathie voor je medemens.'

't Heeft natuurlijk ook zijn nadelen, dat ga ik niet ontkennen. Eens het leven je uit balans heeft gebracht, wordt de kans groter dat dat ooit nog eens gebeurt. Maar je hebt er ook uit geleerd, toch? Over welke weg het voor jou vraagt om weer rechtop te geraken, welke handvaten je nodig hebt, welke wegen niet te volgen.

Vrijwilligerswerk

Wat mij betreft, het enige dat ik nu nog kan doen in de maatschappij (door een fysieke beperking), is een klein beetje vrijwilligerswerk. En dat doe ik deels als ervaringswerker. Ik gebruik mijn eigen ervaringskennis en wat ik leer van lotgenoten om anderen te helpen. Ik ben een hulpverlener van opleiding, maar dit is anders. Ik hou wel van de combinatie van beide... Beide hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. En eigenlijk zou ik ieder mens, ja, ook iedere hulpverlener, willen aanmoedigen om hun eigen levenservaring te gebruiken in hun job. Wees echt. Durf delen, zonder te belasten. Durf open te zijn en dichtbij te komen. Die (h)erkenning heeft zoveel meerwaarde, werkt zo sterk verbindend. In mijn tijd hoorden we heel veel over 'professionele afstand'. Ik pleit voor professionele nabijheid...

'Ik pleit voor professionele nabijheid... '

En ik probeer het op mijn eigen kleine manier te doen via mijn website (www.ajtak.be). Ik denk erover na daar ook mijn herstelverhaal te publiceren. Ik geloof heel sterk in de hoopgevende functie van dergelijke verhalen.

Wat jou betreft, kijk eens rond in je eigen omgeving met wie je wel meer zou willen en durven delen. Doen, zou ik zeggen. Echt!

 

Door: Katja

Ik hoop dat deze blog daarvan het bewijs mag zijn…Ikzelf vind het alvast een meerwaarde om taboes te doorbreken, zeker en vast. En aan de reacties die ik heel af en toe krijg, merk ik dat andere mensen daar toch ook iets aan hebben. Een plots besef, een lichtpuntje, een straaltje herkenning.

Open en bloot

Moest iedereen die ooit in zijn leven met de geestelijke gezondheidszorg te maken heeft gehad, hier open en bloot voor uit komen, zich volop tonen in zijn/haar kwetsbaarheid, dan zou dat een heel sterk front aan mensen vormen. Mensen die leven en geleefd hebben, gekwetst zijn en hoogstwaarschijnlijk ook eens gekwetst hebben, maar bovenal: menselijk zijn en een rugzak te dragen hebben. Het geeft je net dat extra beetje empathie voor je medemens.

‘Het geeft je net dat extra beetje empathie voor je medemens.’

’t Heeft natuurlijk ook zijn nadelen, dat ga ik niet ontkennen. Eens het leven je uit balans heeft gebracht, wordt de kans groter dat dat ooit nog eens gebeurt. Maar je hebt er ook uit geleerd, toch? Over welke weg het voor jou vraagt om weer rechtop te geraken, welke handvaten je nodig hebt, welke wegen niet te volgen.

Vrijwilligerswerk

Wat mij betreft, het enige dat ik nu nog kan doen in de maatschappij (door een fysieke beperking), is een klein beetje vrijwilligerswerk. En dat doe ik deels als ervaringswerker. Ik gebruik mijn eigen ervaringskennis en wat ik leer van lotgenoten om anderen te helpen. Ik ben een hulpverlener van opleiding, maar dit is anders. Ik hou wel van de combinatie van beide… Beide hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. En eigenlijk zou ik ieder mens, ja, ook iedere hulpverlener, willen aanmoedigen om hun eigen levenservaring te gebruiken in hun job. Wees echt. Durf delen, zonder te belasten. Durf open te zijn en dichtbij te komen. Die (h)erkenning heeft zoveel meerwaarde, werkt zo sterk verbindend. In mijn tijd hoorden we heel veel over ‘professionele afstand’. Ik pleit voor professionele nabijheid…

‘Ik pleit voor professionele nabijheid… ‘

En ik probeer het op mijn eigen kleine manier te doen via mijn website (www.ajtak.be). Ik denk erover na daar ook mijn herstelverhaal te publiceren. Ik geloof heel sterk in de hoopgevende functie van dergelijke verhalen.

Wat jou betreft, kijk eens rond in je eigen omgeving met wie je wel meer zou willen en durven delen. Doen, zou ik zeggen. Echt!