Door: Anne-Marie

Als je aan het herstellen bent van een psychiatrische aandoening, kwetsbaarheid of iets anders in die hoek wordt er tegenwoordig vaak gezegd dat je het beste toch “open” kunt zijn. Om stigmatiserend denken tegen te gaan. Openheid geven. Open kaart kunt spelen. Open over wat er met je aan de hand is, open over je belemmeringen maar ook open over wat je nog wel kunt.

Vuile was

Waarom zou je dat doen? En vooral, waarom zou ik dat doen?  Ik heb namelijk geleerd om de vuile was binnenshuis te laten. Dingen niet aan de grote klok te hangen. Vooral uit schaamte, want wat moeten anderen wel niet van je denken? Beter kun je dat maar voor je houden en de schijn ophouden. Want sterk zijn, niet je kwetsbaarheden tonen, niet klagen maar doorgaan zijn dingen die alom gewaardeerd worden.

En als je niet sterk bent, kunnen ze dan nog van je op aan?

Mij is altijd verteld dat als anderen namelijk iets van je gaan denken dat dat dan het begin van het einde is. Het beeld dat je hebt samengesteld voor jezelf en voor de buitenwereld dondert dan helemaal in elkaar. Die sterke vrouw, die vrolijkerd, die harde werker, die blijkt plots helemaal niet zo sterk te zijn. En als je niet sterk bent, kunnen ze dan nog van je op aan? Ben je betrouwbaar? Krijg je nog kansen? Willen ze je nog? Daar heb je dan geen controle meer op en de controle kwijt raken is het ergste wat je kan overkomen. Dacht ik.

Doodmoe

Als je van mijn leeftijd bent (ik ben zelf een product van de zeventiger jaren)  ken je die fantastische maar tegelijkertijd pijnlijke serie misschien wel van Hyacinth Bucket, met een achternaam die zij uitspreekt als "Boekeeeeee". Zij is van eenvoudige komaf waaraan haar familie haar nog pijnlijk vaak herinnert.  En dat wil ze niet dat anderen dat zien.Als er maar ook iets is waarvan de buitenwereld iets kan denken , dan doet Hyacinth daar zo krampachtig over dat het iedereen toch of juist opvalt. En intussen is ze doodmoe van het ophouden van die schone schijn.

Altijd blijven lachen. Ik wist niet beter.

Hilarisch. Goed voor de lachers op je hand in dit geval maar eigenlijk triest als je zo moet leven. Toch deed ik het ook. Keeping up my appearances. Altijd blijven lachen. Ik wist niet beter. Maar ook bij mij bleek dat juist, door mezelf zo te verflinken, me zo te vermannen, ik steken ging laten vallen. Mensen gaan je zien wankelen. Het blijkt allemaal een schijn evenwicht. En dan gaat op een gegeven moment het licht uit. En kan je niet meer bij het aan/uit knopje. En wat moet je dan?

Ik besloot om meer open te zijn.

Door: Anne-Marie

Als je aan het herstellen bent van een psychiatrische aandoening, kwetsbaarheid of iets anders in die hoek wordt er tegenwoordig vaak gezegd dat je het beste toch “open” kunt zijn. Om stigmatiserend denken tegen te gaan. Openheid geven. Open kaart kunt spelen. Open over wat er met je aan de hand is, open over je belemmeringen maar ook open over wat je nog wel kunt.

Vuile was

Waarom zou je dat doen? En vooral, waarom zou ik dat doen?  Ik heb namelijk geleerd om de vuile was binnenshuis te laten. Dingen niet aan de grote klok te hangen. Vooral uit schaamte, want wat moeten anderen wel niet van je denken? Beter kun je dat maar voor je houden en de schijn ophouden. Want sterk zijn, niet je kwetsbaarheden tonen, niet klagen maar doorgaan zijn dingen die alom gewaardeerd worden.

En als je niet sterk bent, kunnen ze dan nog van je op aan?

Mij is altijd verteld dat als anderen namelijk iets van je gaan denken dat dat dan het begin van het einde is. Het beeld dat je hebt samengesteld voor jezelf en voor de buitenwereld dondert dan helemaal in elkaar. Die sterke vrouw, die vrolijkerd, die harde werker, die blijkt plots helemaal niet zo sterk te zijn. En als je niet sterk bent, kunnen ze dan nog van je op aan? Ben je betrouwbaar? Krijg je nog kansen? Willen ze je nog? Daar heb je dan geen controle meer op en de controle kwijt raken is het ergste wat je kan overkomen. Dacht ik.

Doodmoe

Als je van mijn leeftijd bent (ik ben zelf een product van de zeventiger jaren)  ken je die fantastische maar tegelijkertijd pijnlijke serie misschien wel van Hyacinth Bucket, met een achternaam die zij uitspreekt als “Boekeeeeee“. Zij is van eenvoudige komaf waaraan haar familie haar nog pijnlijk vaak herinnert.  En dat wil ze niet dat anderen dat zien.Als er maar ook iets is waarvan de buitenwereld iets kan denken , dan doet Hyacinth daar zo krampachtig over dat het iedereen toch of juist opvalt. En intussen is ze doodmoe van het ophouden van die schone schijn.

Altijd blijven lachen. Ik wist niet beter.

Hilarisch. Goed voor de lachers op je hand in dit geval maar eigenlijk triest als je zo moet leven. Toch deed ik het ook. Keeping up my appearances. Altijd blijven lachen. Ik wist niet beter. Maar ook bij mij bleek dat juist, door mezelf zo te verflinken, me zo te vermannen, ik steken ging laten vallen. Mensen gaan je zien wankelen. Het blijkt allemaal een schijn evenwicht. En dan gaat op een gegeven moment het licht uit. En kan je niet meer bij het aan/uit knopje. En wat moet je dan?

Ik besloot om meer open te zijn.

1 reactie “‘Keeping up appearances’

  1. Mooi! Heeeel herkenbaar ook. Wel een gek idee om jezelf te vergelijken met Hyacinth Boekeeee. 😉 Maar ik deed dat ook, tijdens mijn werkzame leven. Ik stortte alleen volledig in op een dag van al dat volhouden en dapper glimlachen. Op mijn 32e, ik was helemaal op. Tien jaar later nu, ben ik nog steeds niet erg belastbaar en dus nog steeds arbeidsongeschikt. Maar sinds ik open ben en alles gewoon vertel, is er veel aan het veranderen in mijn leven. Had ik veeeeel eerder moeten doen, dan had ik nu misschien nog wel gewerkt. Goed dat je je verhaal deelt want ik denk dat het calvinisme nog best leeft in Nederland, zelfs in mij en dat er meer mensen zijn, die niet open zijn maar dat wel graag zouden willen. Nou, kan het iedereen aanraden. Er valt een last van je af. En de wereld zal toch moeten leren, dat wij mensen nogal imperfect zijn. Keeping up appearences, Hyacinth werd er ook niet gelukkig van, weg ermee. Ik ben voor openheid, nou dan zie je mijn beurse plekken en littekens toch, nou en? Ze definieren me niet maar hebben me wel heel sterk gemaakt dus ik word graag voor vol aangezien. Dank u. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *