Door: Mirte&Co

Toen ik geboren werd, was mijn vader alcoholist en mijn moeder psychisch ziek. Op 5-jarige leeftijd werd ik door mijn ouders het huis uit gezet. Ik kwam terecht in verschillende kindertehuizen, internaten, pleeg- en gastgezinnen. Ik werd herhaaldelijk zeer ernstig verwaarloosd, mishandeld, en seksueel misbruikt. Om de trauma’s te kunnen overleven, heb ik een dissociatieve identiteit stoornis/DIS ontwikkeld. Omdat de buitenwereld te onveilig voor was, creëerde ik onbewust, een eigen wereld met verschillende persoonlijkheden.  Ik zonderde me af van alles en iedereen, en vluchtte in mijn eigen veilige binnenwereld.

Binnenmensen

Van jongs af kreeg ik vele behandelingen en therapieën. Ik werd gezien als een moeilijk kind met extreme stemmingswisselingen. Ik had vaak last en woede-uitbarstingen waar ik me niets van kon herinneren. Er werd nooit onderzocht waar mijn gedrag vandaan kwam. Achteraf gezien werd, toen al, mijn gedrag overgenomen door delen uit mijn binnenwereld.  Omdat er geen kennis was van DIS, werden de wisselingen van persoonlijkheden gezien als extreme stemmingswisselingen.

'Wat ik ook zei, er werd niet naar mij geluisterd.'

Tijdens mijn eerste opname in de psychiatrie, vertelde ik dat ik al mijn hele leven stemmen in mijn hoofd had. Ik werd bestempeld als schizofreen en psychotisch. Er was maar één oplossing voor al mijn problemen, de stemmen moesten weg. Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn zonder binnenmensen. Zij waren mijn steun en toeverlaat. Wat ik ook zei, er werd niet naar mij geluisterd. Ik kreeg verschillende soorten medicatie voorgeschreven. Ook moest ik op bed gaan liggen en de stemmen wegsturen want ik was immers de baas. Ik wilde niet mijn leven lang, psychiatrisch patiënt zijn. Ik wilde een normaal leven, zonder medicijnen en zonder opnames en dus ging ik het gevecht aan, tegen mijn binnenmensen.

Vechten

Jaren later kwam ik erachter dat het gevecht geen enkele zin had. Ik was inmiddels getrouwd met Ingrid en samen hadden we twee dochters. Ik deed er alles aan om mijn binnenmensen te verbergen. Ik was bang dat Ingrid me zou verlaten wanneer ze erachter zou komen dat ik DIS had. Hoe harder ik tegen mijn binnenmensen vocht, hoe harder zij terugvochten om gehoord en gezien te worden. Ingrid maakte zich zorgen omdat ze zag dat het helemaal niet goed met me ging. Ik raapte alle moed bij elkaar. Ik kon er niet over praten en liet haar een artikel lezen over DIS. Ze reageerde heel anders dan dat ik had verwacht. Ze wilde helemaal niet bij me weg. Ze was juist opgelucht dat ik haar toeliet. Wat ze al die jaren bij mij had gezien had nu een naam gekregen. Ingrid accepteerde mij en al mijn binnenmensen. Ik hoefde niet te meer tegen ze te vechten. Door haar reactie ging een wereld voor me open. Ik besefte dat ik al die jaren in gevecht was met mezelf.  Stapje voor stapje leerde ik, te accepteren dat ik DIS heb.

'Onze missie is om hier verandering in te brengen.'

Er is nog heel weinig bekend over DIS. Binnen de hulpverlening wordt DIS vaak niet herkend en/of erkend. Dit maakt het heel moeilijk om een juiste diagnose- en behandeling te krijgen. Onze missie is om hier verandering in te brengen. We schrijven artikelen voor verschillende mediakanalen. Daarnaast hebben we een eigen website om een stukje herkenning en erkenning te geven aan lotgenoten en hun naasten. Kennis is macht, kennis delen is kracht.

 

Door: Mirte&Co

Toen ik geboren werd, was mijn vader alcoholist en mijn moeder psychisch ziek. Op 5-jarige leeftijd werd ik door mijn ouders het huis uit gezet. Ik kwam terecht in verschillende kindertehuizen, internaten, pleeg- en gastgezinnen. Ik werd herhaaldelijk zeer ernstig verwaarloosd, mishandeld, en seksueel misbruikt. Om de trauma’s te kunnen overleven, heb ik een dissociatieve identiteit stoornis/DIS ontwikkeld. Omdat de buitenwereld te onveilig voor was, creëerde ik onbewust, een eigen wereld met verschillende persoonlijkheden.  Ik zonderde me af van alles en iedereen, en vluchtte in mijn eigen veilige binnenwereld.

Binnenmensen

Van jongs af kreeg ik vele behandelingen en therapieën. Ik werd gezien als een moeilijk kind met extreme stemmingswisselingen. Ik had vaak last en woede-uitbarstingen waar ik me niets van kon herinneren. Er werd nooit onderzocht waar mijn gedrag vandaan kwam. Achteraf gezien werd, toen al, mijn gedrag overgenomen door delen uit mijn binnenwereld.  Omdat er geen kennis was van DIS, werden de wisselingen van persoonlijkheden gezien als extreme stemmingswisselingen.

‘Wat ik ook zei, er werd niet naar mij geluisterd.’

Tijdens mijn eerste opname in de psychiatrie, vertelde ik dat ik al mijn hele leven stemmen in mijn hoofd had. Ik werd bestempeld als schizofreen en psychotisch. Er was maar één oplossing voor al mijn problemen, de stemmen moesten weg. Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn zonder binnenmensen. Zij waren mijn steun en toeverlaat. Wat ik ook zei, er werd niet naar mij geluisterd. Ik kreeg verschillende soorten medicatie voorgeschreven. Ook moest ik op bed gaan liggen en de stemmen wegsturen want ik was immers de baas. Ik wilde niet mijn leven lang, psychiatrisch patiënt zijn. Ik wilde een normaal leven, zonder medicijnen en zonder opnames en dus ging ik het gevecht aan, tegen mijn binnenmensen.

Vechten

Jaren later kwam ik erachter dat het gevecht geen enkele zin had. Ik was inmiddels getrouwd met Ingrid en samen hadden we twee dochters. Ik deed er alles aan om mijn binnenmensen te verbergen. Ik was bang dat Ingrid me zou verlaten wanneer ze erachter zou komen dat ik DIS had. Hoe harder ik tegen mijn binnenmensen vocht, hoe harder zij terugvochten om gehoord en gezien te worden. Ingrid maakte zich zorgen omdat ze zag dat het helemaal niet goed met me ging. Ik raapte alle moed bij elkaar. Ik kon er niet over praten en liet haar een artikel lezen over DIS. Ze reageerde heel anders dan dat ik had verwacht. Ze wilde helemaal niet bij me weg. Ze was juist opgelucht dat ik haar toeliet. Wat ze al die jaren bij mij had gezien had nu een naam gekregen. Ingrid accepteerde mij en al mijn binnenmensen. Ik hoefde niet te meer tegen ze te vechten. Door haar reactie ging een wereld voor me open. Ik besefte dat ik al die jaren in gevecht was met mezelf.  Stapje voor stapje leerde ik, te accepteren dat ik DIS heb.

‘Onze missie is om hier verandering in te brengen.’

Er is nog heel weinig bekend over DIS. Binnen de hulpverlening wordt DIS vaak niet herkend en/of erkend. Dit maakt het heel moeilijk om een juiste diagnose- en behandeling te krijgen. Onze missie is om hier verandering in te brengen. We schrijven artikelen voor verschillende mediakanalen. Daarnaast hebben we een eigen website om een stukje herkenning en erkenning te geven aan lotgenoten en hun naasten. Kennis is macht, kennis delen is kracht.