Door: Bianca Wijnsma

Heb je wel eens een berg beklommen? En zo ja, heb je dat gedaan met een zwaar beladen rugzak? "Kwetsbaarheid". Als je gaat zoeken naar synoniemen kom je op termen als "zwak, weerloos, broos". Mensen met een psychische aandoening worden vaak aangeduid als "kwetsbare mensen". Maar zijn ze dat eigenlijk wel? Zijn ze "zwak, weerloos, broos"? Ik zie heel wat anders om me heen.

Andere kant van de tafel

Ik ken een man die jaren geleden zichzelf in brand stak omdat hij het leven niet meer aankon. Hij heeft inmiddels een eigen bedrijf en is nu een bron van inspiratie voor mensen die met depressies kampen. Tijdens een training ontmoette ik een succesvol psychologe. Ze heeft een angststoornis waar ze open over is. De hooggevoeligheid die het meebrengt is een krachtig instrument in haar werk. Ooit zat ze zelf aan de andere kant van de tafel.

'Hij geeft nu indrukwekkende presentaties voor grote groepen mensen.'

Kort geleden werkte ik met een man met vijf kinderen, die bij een motorongeluk, veroorzaakt door een GHB-gebruiker, een been en een deel van zijn arm verloor. Die man bouwde na zijn revalidatie op krachtige wijze een nieuw huis en een aangepast leven op. Hij geeft nu indrukwekkende presentaties voor grote groepen mensen.

Waardeoordeel

En zelf ben ik het levende voorbeeld van iemand die met borderline trekken en een angststoornis onder meer een succesvolle theatershow maakte, een gezond boekingskantoor opgezet heeft en nu bezig is met haar tweede onderneming.

Een benaming als "kwetsbare mensen" suggereert bovendien een waardeoordeel. Het lijkt er dan op alsof er sterke personen zonder psychische aandoeningen zijn tegenover zwakke mensen met een "beperking". En ook "beperking" is zo'n woord... Het heeft een negatieve lading. Er ligt een focus op wat iemand niet kan, terwijl die persoon over enorme talenten kan beschikken.

'Maar kom op zeg, wat een enorme kracht schuilt er in mensen die zichzelf tegenkomen in het leven en daar vervolgens mee leren dealen!'

Uiteraard stel ik hier niet dat een diagnose als burnout, ptss, borderline, depressie, autisme als een zegen moet worden gezien. Niemand wordt blij van een aandoening. Maar kom op zeg, wat een enorme kracht schuilt er in mensen die zichzelf tegenkomen in het leven en daar vervolgens mee leren dealen! Ze zijn door een heftig proces gegaan van verwerken, accepteren en aanpassen. Ze zijn de confrontatie met zichzelf aangegaan om daar beter uit te komen. En ze hebben zichzelf gedwongen om bergen te beklimmen met een zwaar beladen rugzak. Als ze dan de top bereiken, kunnen we toch niet spreken van "zwak, weerloos en broos"?

Dus "kwetsbaarheid". Zullen we wat anders verzinnen?

Door: Bianca Wijnsma

Heb je wel eens een berg beklommen? En zo ja, heb je dat gedaan met een zwaar beladen rugzak? “Kwetsbaarheid“. Als je gaat zoeken naar synoniemen kom je op termen als “zwak, weerloos, broos”. Mensen met een psychische aandoening worden vaak aangeduid als “kwetsbare mensen“. Maar zijn ze dat eigenlijk wel? Zijn ze “zwak, weerloos, broos”? Ik zie heel wat anders om me heen.

Andere kant van de tafel

Ik ken een man die jaren geleden zichzelf in brand stak omdat hij het leven niet meer aankon. Hij heeft inmiddels een eigen bedrijf en is nu een bron van inspiratie voor mensen die met depressies kampen. Tijdens een training ontmoette ik een succesvol psychologe. Ze heeft een angststoornis waar ze open over is. De hooggevoeligheid die het meebrengt is een krachtig instrument in haar werk. Ooit zat ze zelf aan de andere kant van de tafel.

‘Hij geeft nu indrukwekkende presentaties voor grote groepen mensen.’

Kort geleden werkte ik met een man met vijf kinderen, die bij een motorongeluk, veroorzaakt door een GHB-gebruiker, een been en een deel van zijn arm verloor. Die man bouwde na zijn revalidatie op krachtige wijze een nieuw huis en een aangepast leven op. Hij geeft nu indrukwekkende presentaties voor grote groepen mensen.

Waardeoordeel

En zelf ben ik het levende voorbeeld van iemand die met borderline trekken en een angststoornis onder meer een succesvolle theatershow maakte, een gezond boekingskantoor opgezet heeft en nu bezig is met haar tweede onderneming.

Een benaming als “kwetsbare mensen” suggereert bovendien een waardeoordeel. Het lijkt er dan op alsof er sterke personen zonder psychische aandoeningen zijn tegenover zwakke mensen met een “beperking”. En ook “beperking” is zo’n woord… Het heeft een negatieve lading. Er ligt een focus op wat iemand niet kan, terwijl die persoon over enorme talenten kan beschikken.

‘Maar kom op zeg, wat een enorme kracht schuilt er in mensen die zichzelf tegenkomen in het leven en daar vervolgens mee leren dealen!’

Uiteraard stel ik hier niet dat een diagnose als burnout, ptss, borderline, depressie, autisme als een zegen moet worden gezien. Niemand wordt blij van een aandoening. Maar kom op zeg, wat een enorme kracht schuilt er in mensen die zichzelf tegenkomen in het leven en daar vervolgens mee leren dealen! Ze zijn door een heftig proces gegaan van verwerken, accepteren en aanpassen. Ze zijn de confrontatie met zichzelf aangegaan om daar beter uit te komen. En ze hebben zichzelf gedwongen om bergen te beklimmen met een zwaar beladen rugzak. Als ze dan de top bereiken, kunnen we toch niet spreken van “zwak, weerloos en broos”?

Dus “kwetsbaarheid”. Zullen we wat anders verzinnen?