Door: Inge Bouman

Er wordt al een poosje aandacht gevraagd voor allerlei psychische aandoeningen. Depressie, angststoornissen, PTSS, schizofrenie. Ik ben er blij mee dat steeds meer mensen openheid durven geven om dit uit de taboesfeer te halen. Nu moet de media nog stoppen met de belachelijke term ‘verwarde personen’ en dan komen we misschien nog verder. Graag zou ik nog een ander onderbelicht item aan de lijst willen toevoegen, of eigenlijk zelfs twee. Dit is erg moeilijk voor mij, je zult over enkele ogenblikken snappen waarom. Lees Inge’s blog: ‘Leven met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis’.

OPGELUCHT

Zodra je het hebt over persoonlijkheidsstoornissen, denken mensen vrijwel direct aan de borderline persoonlijkheidsstoornis. Of misschien nog wel de narcistische persoonlijkheidsstoornis. Maar er zijn er meer: ik heb er zelfs twee. Zo’n drie jaar geleden, nadat ik met depressieve klachten aan een dagbehandeling begon, kreeg ik de diagnose ‘ontwijkende persoonlijkheidsstoornis’ en ‘afhankelijke persoonlijkheidsstoornis’. In eerste instantie was ik opgelucht. Behandelaren dachten namelijk aan borderline en vonden soms dat ze me daarom wel hard aan konden pakken. Maar nu mijn depressie al lange tijd weg is, merk ik pas écht hoe deze stoornissen mij afremmen. Ik zal proberen een korte uitleg geven…

In eerste instantie was ik opgelucht.

ontwijkende persoonlijkheidsstoornis

De ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (OPS) is een persoonlijkheidsstoornis die zich kenmerkt door geremdheid en het gevoel minderwaardig te zijn. Tevens zijn mensen met OPS meer dan normaal gevoelig voor kritiek of een negatief oordeel. Mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis worden volledig in beslag genomen door hun eigen tekortkomingen. Ze vormen enkel relaties met anderen als ze ervan overtuigd zijn dat ze niet afgewezen zullen worden. Verlating en afwijzing is voor mensen met OPS vaak dermate pijnlijk dat ze er nog liever voor kiezen om eenzaam te zijn dan dat ze proberen contacten aan te gaan.

Hun overmatig afhankelijk gedrag kan relaties moeilijk of instabiel maken.

Afhankelijke persoonlijkheidsstoornis

De afhankelijke persoonlijkheidsstoornis (APS) is een persoonlijkheidsstoornis die wordt gekenmerkt door een aanhoudende psychische afhankelijkheid van andere mensen. Omdat mensen met APS zeer veel behoefte aan bevestiging of goedkeuring hebben, doen ze enorm hun best om het anderen naar de zin te maken. Ze kunnen gefrustreerd raken omdat ze zich ‘gedwongen’ voelen om dingen te doen die ze eigenlijk niet willen of omdat ze geen uiting aan hun gevoelens kunnen geven. Hun overmatig afhankelijk gedrag kan relaties moeilijk of instabiel maken. Ze hebben vaak een erg laag gevoel van eigenwaarde en zijn vatbaar voor andere psychische aandoeningen, met name depressie en angststoornissen. Het DSM-IV definieert de afhankelijk persoonlijkheidsstoornis als een aanhoudende en overmatige behoefte om verzorgd te worden. Dit leidt tot zelfonderwerping, overdreven aanhankelijk gedrag en verlatingsangst. De stoornis uit zich in de vroege volwassenheid in verschillende situaties.

Een leuke combinatie hé?

onzeker

Nu zijn er niet zo gek veel mensen die deze ‘stempeltjes’ met zich meedragen, maar het is er wel. Bij mij is het er; ik heb er last van, en ik kan het niet goed uitleggen aan anderen. Onlangs werd er tegen me gezegd toen ik een poging deed: “Ach, al die stempeltjes, je bent gewoon wat onzeker.”

Ach, al die stempeltjes, je bent gewoon wat onzeker.

Geloof mij: gewoon een beetje onzeker is een mega understatement. Ik ben niet alleen voor een groep onzeker, ik ben altijd onzeker. Altijd voel ik mij minderwaardig. Hoewel ik zo ontzettend veel behoefte heb aan contact met andere mensen levert het me altijd spanning op. Ik ben nooit ontspannen, ik zal me altijd aanpassen aan wat ik denk dat een ander van mij verwacht, ik ben bang voor conflicten, ik ben bang dat een ander iets negatiefs over me zal denken. Ik durf mensen niet goed dichtbij te laten. Soms wel, maar nooit écht dichtbij.

Ik maak grapjes om mezelf te beschermen en omdat ik me geen houding weet. Ik ben er van overtuigd dat ik niet zo heel veel kan. Het idee dat ik ergens op beoordeeld word levert soms zoveel spanning op, dat ik volledig kan blokkeren. Voor mij voelt het altijd alsof ik bij alles hulp nodig heb. Dit betekent concreet dat ik contacten aangaan en vriendschappen sluiten moeilijk vind. Hierin ben ik vermijdend, en daardoor voel ik me soms eenzaam en verdrietig.

Ze vonden me er niet klaar voor om daar te werken, want ik was te verlegen.

Geremdheid

Laatst had ik een sollicitatiegesprek. Het viel de mevrouw met wie ik het gesprek had op dat ik van nature wat onzeker en geremd ben. En dat terwijl ik juist zo mijn best deed om dit niet te laten zien. Ze bood me een meedraai ochtend aan, maar ik moest op die ochtend die geremdheid direct laten varen. Ik moest er staan. Hoe graag ik dat ook zou willen, dit ligt helaas niet binnen mijn mogelijkheden. Ik heb het geprobeerd, maar omdat ik werd beoordeeld klapte ik een aantal keer volledig dicht. Met alle wil van de wereld zou ik dit van me af willen schudden, maar ik kom er simpelweg niet uit. Een week later werd ik gebeld door het bedrijf. Ze vonden me er niet klaar voor om daar te werken, want ik was te verlegen.

Dit was natuurlijk niet de eerste keer. Al die jaren op school stond er onder aan mijn rapport: “Kom meer naar voren! Wees meer aanwezig!”, en bij het vinden van een baan stuit ik constant op hetzelfde probleem. “Je bent te onzeker, wij kiezen liever voor iemand anders….”

meer lezen

 

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

 

 

 

41 reacties “Leven met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis

  1. Zo herkenbaar! Ik kreeg ook altijd te horen dat ik niet alles op mijn onzekerheid moest gooien. Het valt bijna niet uit te leggen dat het meer is dan alleen maar onzeker zijn.
    Mooi geschreven 🙂

  2. Hai Inge, wat dapper dat je zo uit je comfortzone bent getreden. Volgens mij heb je nu al een stap in de toekomst gezet. Dus go girl misschien ben je al verder dan jezelf denkt. Lieve nicht ga ervoor met een dikke knuffel van Janneke

  3. Sommige mensen, ikzelf onder andere, gaan later hun aanvankelijke kwetsbaarheid, waardoor er altijd problemen waren zoals je beschrijft, inclusief gepest worden, later uit alle macht compenseren met prestaties en sterk gedrag. Zeker als er dan situaties komen waarin dat moet. Maar het voelt tegennatuurlijk. Mensen moeten gewoon gewaardeerd worden om wie ze zijn. Ik vind het nog steeds triest als acceptatie door de omgeving altijd afhangt van ‘ sterke kanten’ en kwetsbaarheden er niet mogen zijn, of dat men misbruik van je gevoeligheid maakt. Het voelt niet gezond om anders te moeten zijn dan je je van binnen voelt. Dat geeft veel innerlijke spanning. Kwetsbare zielsverwanten hebben er vaak wel meer begrip voor. Een middenweg vinden: behoud van opgebouwde zelfstandigheid en kracht met acceptatie van je gevoeligheid en dat kunnen tonen aan anderen zonder te overcompenseren met kracht vind ik nog steeds erg moeilijk.

  4. Dit is ontzettend herkenbaar. Ook ik lijdt aan een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, maar ook aan een depressie stoornis en sociale fobie. Die laatste twee gelukkig meer afgezwakt sinds mijn therapie. Nu dat ik in het sollicitatieproces gestapt ben lijkt die eerste wel erger te worden. Of het wordt in ieder geval meer benadrukt. Op de arbeidsmarkt wordt je tenslotte beoordeeld op je persoonlijkheid en hoe je deze het beste kunt inzetten voor een bedrijf. Dit is logisch als je nagaat dat in je persoonlijkheid je grootste drive zit om je werk te verrichten en verder te ontwikkelen. Helaas betekent dit wel dat je op verschillende wijzen afgerekend wordt op je tekortkomingen, hetzij op een kritische manier tijdens een sollicitatiegesprek of met meer opbouwende feedback tijdens een evaluatiegesprek. Hoe het ook wordt gebracht, het voelt vrijwel altijd meteen als een bevestiging van alle onzekere gedachten en de minderwaardigheidsgevoel die men met zich meedraagt met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis.
    Ik heb het geluk gehad om tijdens mijn therapie en ook tijdens mijn laatste stage flink op het ontvangen van feedback te kunnen oefenen. Ik kan het nu ook heel goed incasseren en verwerken. Desondanks heb ik helaas nog steeds ontzettend veel moeite om tijdens het zoeken naar en het lezen van vacatures mijn eigenwaarde in te blijven zien. Hoe kun je jezelf nou goed presenteren, hetzij op papier of face-to-face, als je ervan overtuigd bent dat je niet de juiste persoon bent en dat je de functie helemaal zult verpesten. Zoals je zegt, het is zoveel erger dan alleen maar onzeker voelen. Het irriteert mij dan ook enorm wanneer ik te horen krijg dat ‘iedereen weleens onzeker is of angstig is’. De enige sarcastische gedachte die dan door mijn hoofd spookt is: “gefeliciteerd, mijn probleem is bij deze ineens helemaal opgelost”. Ik krijg er wat van. -.-‘

  5. Fijn om in het verhaal van Inge en alle reacties iets te herkennen. Ben nu 16 jaar verder na mijn dagtherapie en ik heb best veel geleerd, maar soms is het ook erg aanwezig, de angst, de gedachten.
    Ik heb inmiddels een relatie, ben verhuisd naar een andere stad, gaan samenwonen. Best pittig.
    Heb ook een hond genomen. Lekker wandelen zul je denken. Ja, dat is zeker lekker, maar ik moet steeds langs de huizen in mijn straat op en in het park gaan veel hondenbezitters samen staan praten. Heb mezelf gedongen dat ook te doen, maar ik voel me zo vreemd vaak. En geen hond die het begrijpt 😉

    Ik ben eerlijk over mijn denkwereld richting mijn partner, maar daar lost het zich niet mee op. Soms kan ik het accepteren dat ik denk zoals ik denk, soms moet ik van mezelf weer helemaal anders zijn.

    Misschien nog wel een tip voor wie wil werken: ik ben uiteindelijk via de Wet Sociale Werkvoorziening aan de slag gekomen bij een sociale werkvoorziening.
    Daar is van alles qua werk te vinden. Echt niet alleen inpakwerk of schoffelen, wat sommige mensen soms denken. Maar als je dat wel zoekt, dat is er dus ook… Ik doe kantoorwerk en voel me voor mijn doen redelijk op mijn gemak daarbij.

    Tegenwoordig is de Participatiewet (2015) van kracht en kun je je aanmelden bij je gemeente en aangeven dat je wat hulp nodig hebt bij het zoeken van passend werk. Je kunt dan uitleggen wat voor jou passend zou zijn.
    Bij zulke instanties zijn psychische problemen iets beter bekend en bespreekbaar. Kijk ook eens op de website van een sociale werkvoorziening bij jou in de buurt. Leg gerust contact.

  6. Hoi Inge,

    Na jaren van overleven i.p.v. leven heb ik eindelijk hulp gezocht.
    Twee weken geleden kreeg ik ook de diagnose: ontwijkende persoonlijkheidsstoornis.
    De stap zetten om hulp te zoeken was alleen al een overwinning.Telkens dacht ik weer
    ach het valt allemaal wel mee,er zijn mensen die echte problemen hebben,ik stel me aan.
    Maar blijkbaar hoort dat ook bij deze persoonlijkheidsstoornis.
    Afgelopen week had ik het eerste intakegesprek met de psychologe.Ik kon het niet laten om me tijdens het gesprek af te vragen hoe ze over me dacht.Waarschijnlijk negatief.
    Want dat is mijn algehele gedachtengang.
    Ik loop hiermee zolang ik me al kan heugen.Het kost zoveel energie om de gewone alledaagse dingen te doen.Alleen al boodschappen doen is soms uitputtend,laat staan een feestje.
    Dat is helemaal een ramp.Ik voel me altijd zo ongemakkelijk dan en wat me dan vooral beklemt zijn de momenten waarop ik dan eigenlijk weg wil,maar dat kan dan niet want ik ben er niet alleen mijn man die vindt feestjes geweldig dus die wil niet weg dan.
    Op mijn werk loop ik ook tegen allerlei problemen aan.Ik kom nooit op voor mezelf waardoor ik het gevoel heb dat daar misbruik van wordt gemaakt.Daardoor irriteer ik me weer aan mezelf maar doe er vervolgens niets aan omdat ik bang ben als ik zeg wat ik denk,ze me niet meer aardig vinden.En dit gaat zo maar door in alles wat ik doe.
    Constant bezig zijn met wat anderen denken.
    Omdat ik er al zo lang mee loop ben ik het me ook heel eigen gaan maken en dacht dat dit gewoon mijn karakter is en de enige ben die zo is.
    Dus ik ben blij dat er steeds meer mensen zijn die er nu over praten en je weet dat je er niet alleen voor staat.

    1. Hi Inge en Marion,

      Lijkt alsof ik over mezelf aan het lezen ben. Paar jaar geleden depressie gehad. Te maken gehad met lichamelijke mishandeling in relationele sfeer. Dankjewel pa… Ook van mijn broers en een vreemde man. Dingen puur weggestopt verder met werken en leven, uitgaan, blijkbaar onbewust geprobeerd de boel te vergeten en onderdrukken door troep, was nog jong toen… Nu in zeer korte periode voor mij heftige schokerende dingen gebeurd. Denk dat ik gek wordt. Na jaren nu overal hulp aan het zoeken. Instanties en doktoren, opgegeven voor een cursus weerbaarheid en wacht tot EMDR therapie van start gaat. Had ik jaren eerder moeten doen, toen dacht ik ach valt wel mee komt allemaal wel goed, ik voel me best okay, het is niet nodig… Ondertussen komt bij elke klap (letterlijk en figuurlijk) alles in meervoud terug. Of ja eigenlijk extra opzetten. Ik denk altijd moet alles alleen doen van mezelf ofzo. Ben nu zeer emo al m’n gevoelens staan open, helemaal labiel. Wil totaal geen medicatie, geen troep in m’n lijf en bang voor verslaving. Vroeger korte periode antidepressiva genomen op eigen houtje gestopt. Kreeg wel electrische zapps in hoofd, afkickverschijnselen. For the time being was wel aangenaam die ademruimte te hebben na rollercoaster aan gevoelens. Alleen leuke dingen waren ook afgevlakt qua emotie, niet alleen de somberheid. Dus ja kon me dan ook niet helemaal beter voelen. Nu op dokter advies toch uiteindelijk 2 dagen oxazepam ingenomen. Voelt wel als een verademing. Spieren ontspannen en constante negatieve gedachten stroom flashbacks etc na ’t innemen van deze pil… weekje kan ik dit dagelijks gebruiken en extra bij toenname angst en spanning, daarna controle bij dok. Familie en vrienden nu niet. Gevoel alsof ze me negeren en alleen als ik leuk ben met me willen zijn. En mensen nemen alleen contact met me op als ze wat nodig hebben. Nu ben ik er klaar mee en verschuil me lekker in m’n cocon, zodat ik werkelijk aan mezelf kan werken om hierbovenop te komen. Die paar mensen in mijn kring sommige zeggen wel laat weten als ik wat kan doen, maar zijn gewoon loze woorden. Ze hebben geen tijd, maken geen tijd. Ik ben niet bijzonder en speciaal genoeg en dat blijkt hoe mensen met me omgaan en maak ik mezelf dan extra wijs. Waardeloos ben ik. Is veel niet goed aan me anders gaat je familie niet zo met je om? Was ik getrouwd, man negeerde mij. Maakte me vanalles wijs wat er allemaal niet goed aan me is. Miskraam gekregen. Had flauw intuitief vermoeden dat ik zwanger was. Hij geloofde me niet. Geen begrip en steun gehad. En al helemaal geen liefde. Enige wat ik nodig heb van een ander is waardering, liefde, steun, begrip en aandacht. Dat is toch best normaal? Dan kan ik echt bloeien als het mooiste bloemetje en als een mooie vlinder uit mn cocon… dit bloemetje heeft enkel wat water nodig. Ik ben alleen, verdrietig, boos, teleurgesteld, walg van bepaalde gebeurtenissen… Ook ik wil weg van dit alles en dat dit weg is… Nou lieve mensen, blijkbaar zijn we niet alleen met onze nare en rare gedachtes. Doktoren en psychologen hebben mij gezegd het is normaal dat je je zo voelt na wat ik heb meegemaakt. Ben best jong, maar voel me zo oud en soms zo jong net een kind omdat ik niet hiermee kan omgaan zoals geacht word van “normale” volwassenen. Ik voel me verreweg van normaal. Wil gewoon dat alles normaal is en ik me goed voel en alles kan en meer. Had niet verwacht dat dit zo’n lang bericht zou worden. Hopelijk lucht het op en blijft het anoniem… Ik wil een veilige rustige tevreden leven leiden… God zij met ons allen…

      1. Vermoedde een tijdje dat ik hsp ben en ptss heb… Psycholoog zei is normaal je bent in de rouw. Ik vroeg ben ik depressief? Zei ze nee, ze had t over dat ik ptss heb. Nou hoop dat t gauw beter met mij en jullie gaat. Lieve groet.

  7. Wat herkenbaar allemaal zeg.
    Ik ben nu in behandeling voor psychotherapie.
    Ik kamp met dezelfde klachten als jullie allemaal onschrijven.
    Ik functioneer op zekere hoogte prima.
    Maar niemand weet dat ik zo worstel met mezelf heb het altijd weggedrukt allemaal.
    Ik verbloem namelijk alles Of lach het weg.
    Maar hulp zoeken is een hele stap maar het beste wat je er uiteindelijk aan kan doen.
    Al weet niemand dat ik onder behandeling ben zover ben ik nog niet om dat te zeggen.

  8. Wat is volgens jullie de beste therapie voor mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Waar hebben jullie zelf het meeste aan gehad? Mijn dochter lijdt hier aan en ik ben ten einde raad. Ze breekt de behandelingen telkens voortijdig af omdat ze zich dan weer wat beter voelt maar het is een hardnekkig ” probleem ” wat altijd weer de kop opsteekt..

  9. Heel erg herkenbaar! dank voor het plaatsen van je bericht. Er zijn mensen die het wel snappen om me heen maar hoe het echt is om daar een leven lang tegen aan te lopen is moeilijk voor te stellen en dat snap ik ook wel weer. En het blijft ook lastig om niet veroordeeld te worden… voor gek verklaard. Zo loop ik nu tegen het probleem aan dat mijn ex maar wat graag op mij afschuift dat de relatie stuk is gelopen doordat ik gek ben. En natuurlijk ben ik daar heel ontvankelijk voor…en natuurlijk heeft het samen niet om kunnen gaan met mijn probleem daar vast ook een aandeel in gehad maar inmiddels weet ik beter en ook dat je in een relatie samen bent en ook samen verantwoordelijk voor het fout lopen. Ook als een van de twee psychische of psychiatrische problemen heeft.
    Ik heb inmiddels ruim een jaar schematherapie en dat verheldert veel. Veel meer dan voorgaande therapieën omdat het dieper gaat dan kijken naar de angststoornis, omdat het kijkt naar hoe ik kan proberen toch stappen te zetten, stapjes in werk en omgang met vrienden waarbij ik wel meer van mezelf durf te laten zien zonder het idee te hebben in de grond te willen verdwijnen. Want me opsluiten in mezelf was heel lang ook soort van veilig maar ook zo verrekte eenzaam en dat wil ik niet meer.
    Ik wens iedereen die op deze site komt heel veel sterkte en liefde, sta open voor een kleine groep mensen om je heen die wel snappen waar het om gaat en geduld met je hebben en sta jezelf dat ook toe.

  10. Zo fijn om herkenning te zien hierin. Ik merk telkens weer dat de impact niet goed voor te stellen is voor mensen om me heen die dit niet hebben. Dankjewel!

  11. Lieve mensen, vol bewondering en met respect lees ik jullie verhalen. Ook ik heb een paar dagen geleden de diagnose ontwijkende persoonlijkheids stoornis (OPS) gekregen (ze twijfelen nog over autisme). Inmiddels ben ik 52 jaar en heb, achteraf gezien, met deze diagnose een hele tijd goed kunnen leven. Op mijn 20e heb ik een jaar in een Hierarchisch Therapeutische Gemeentschap (HTG) gezeten. Wellicht is toen al de diagnose gesteld, maar ik was toen zo “ver van mezelf”, dat ik hier nooit naar gevraagd heb en het dus nooit geweten heb. Aan die therapie heb echt enorm veel gehad, ik heb er leren leven. Ik leerde er hoe ik vrienden kon maken (1 op 1, niet in groepen), hoe ik mezelf een beetje goed kon blijven voelen en wat ik daarvoor moest doen. Het was in feite “leven met een aantal trucjes”. Dat klinkt misschien wat negatief maar ik heb er jarenlang veel profijt van gehad. Ik heb destijds ook een intelligentietest gedaan, ik dacht een IQ van 80 te hebben, dat bleek 126 te zijn. Niet dat daarmee de problemen en gedachtes verdwenen, maar toch was het wel fijn om te horen. Dat nam niet weg dat ik me in basis altijd minderwaardig ben blijven voelen, wat nu, na zoveel jaren, helaas weer stevig de kop op steekt. Mijn aangeleerde trucjes werken nu ineens niet meer zo goed. Banen kon ik tot nu toe verstandelijk goed aan, maar emotioneel niet. Om de drie jaar begin ik weer met een nieuwe baan, vol goede moed en mijn werkgever wil me na een sollicitatiegesprek vaak graag hebben. Helaas brokkelt na ongeveer een jaar het hele verhaal af. Dan voel ik me onzeker, beginnen ze me “door te krijgen”, merken ze pas dat ik eigenlijk niets kan en erg dom en achterbaks ben – zo denk ik dan. Vervolgens probeer ik alles te doen zoals mijn werkgever het graag zou willen, en ga dan volledig aan mezelf voorbij, ik ga dan “pleasen”. Dan raak ik vaak in een soort van depressie/burn out. Uiteindelijk heb ik het gevoel dat de collega’s me liever niet meer willen zien, en dan neem ik ontslag. Vaak met als reden, ik wil een andere uitdaging. Of ik word ontslagen, dat is me ook al drie keer overkomen. En ontslagen worden komt bij mij enorm hard binnen. Iedere werkgever heeft weer een andere tip voor mij, vaak tegenstrijdig; “jij past beter bij een multinational”, “jij past beter in een familiebedrijfje”, men speelt al snel voor “psycholoogje”. Op dit moment werk ik niet (ben aan het bijkomen van mijn ontslag in februari van dit jaar) en ben ik aan het uitzoeken in welke baan ik wel zou kunnen functioneren. Herken jij je in mijn verhaal? Welk werk doe jij nu? Hoe ga jij met OPS om? Ik kan me voorstellen dat je juist geen lang verhaal durft te schrijven, ik weet ook welke gedachte je daarbij hebt. Toch zou ik je willen vragen dit wel te doen, we kunnen er misschien allemaal wat aan hebben, want alleen wij zijn de ervaringsdeskundigen. Anderen hebben soms geen idee…

  12. Ik herken dingen in uw verhaal. Ik was vroeger altijd een verlegen doch warmbloedig mens. Ben na de middelbare school de verpleging ingegaan, en vanuit het prille begin in de opleiding en de praktijk, waarin ik altijd superonzeker was maar toch al snel veel te veel ellende te zien kreeg en veel te veel op mijn bordje kreeg wat ik eigenlijk niet aan kon maar toch gewoon maar doorging en toch mijn diploma haalde. Heb dit werk 16 jaar gedaan en in de loop van mijn carrière werd ik er steeds beter in, zelfs een leidinggevende functie gehad, maar als het warende feitelijke angst er altijd ondergehouden en op basis van inzet ervaring en intelligentie kunnen functioneren. En met de nodige overcompensatie. Mijn werk en het feit dat ik die rol nodig had voor mijn identiteit, dus heel mijn eigenwaarde aan mijn functie was gaan koppelen( onbewust, sluipend) maakte dat ik de rest van mijn omgeving verwaarloosde, alles lag op het werk. Mijn fragiel opgebouwde eigenwaarde dus ook. Op een gegeven moment storte na een aantal ingrijpende arbeidsgebeurtenissen het hele kaartenhuis in elkaar en kon ik mezelf afvoeren met een knal van een psychose. Toen was duidelijk dat er niet veel meer van mijn oorspronkelijke zelf over was. Later bleek dat er al allerlei problemen in mijn leven van kleins af aan aan vooraf waren gegaan maar dat herkende ik toen niet, dat is me pas de laatste jaren steeds meer duidelijk aan het worden. Ik heb gemiddeld geen goede hulp gehad in de psychiatrie vind ik, veel te veel versnippering in benaderingen en heb door allerlei instanties heen moeten gaan, waarbij je vaak weer heel wat vernederingen moet accepteren om je nieuwe doelen te bereiken, want ik wou toch wel weer werken op een gegeven moment. Dat is me na een hoop gefaal in diverse vrijwilligersbaantjes toch gelukt mede dankzij het feit dat er toch enkele mensen in me bleven geloven, daar ik dat zelf allang niet meer deed. Het voordeel is dat ik ook vrij intelligent ben en toch achteraf veel had en heb aan alle werkervaring en ik veel volharding en discipline heb om door te gaan.( soms juist over de grens, heb ook weer moeten leren nee te zeggen en dat is moeilijker als je weer onderaan in de rangorde staat). Ben nu al 13 jaar postbezorger op de fiets binnen de sociale werkvoorziening. Dat werk bevalt me goed, ben veel buiten en in beweging en dat is goed voor me en op de fiets ben ik gewoon mijn eigen baas mits ik mijn werk goed doe. Er wordt niet te veel druk op me gezet en alhoewel ons team een specifieke groep is met aparte mensen net als ik voel ik me er nu erg thuis. Daarvoor heb ik wel weer eerst drie jaar door angst en ook wel conflicten heen moeten gaan hoor. Het valt dus inderdaad niet mee maar er zijn mogelijkheden. Ik denk zelf dat die op een gegeven moment steeds meer buiten de psychiatrie gezocht moeten worden want anders blijf je in dat cirkeltje ronddraaien met steeds dezelfde tegenvallende resultaten maar dan moet het geheel der begeleiding wel specifiek op de persoonlijke situatie in alle facetten ingericht worden. Dus een op een begeleiding waarbij de neuzen der begeleiders, of het nu uwv of ggz is of wat dan ook, allemaal in dezelfde richting wijzen, te weten de richting die de client nodig heeft om een haalbaar aangepast leven te leiden inclusief passende arbeid waarbinnen iemand zich prettig voelt en vooral, erg belangrijk bij dit soort problemen, zich sociaal geincludeerd voelt, het gevoel krijgt erbij te horen, zich gewaardeerd te voelen. Dat scheelt al de helft en dan is er veel groei en verlichting van lijden mogelijk. Het lijden gaat niet weg. Mijn onderlaag is nog even fragiel als altijd maar de bovenstaande dingen helpen mij erg, ik voel me weer betrokken en het leven heeft weer wat betekenis. De valkuil van overname van mijn identiteit is door de werkrooster die ik nu heb ook kleiner maar nog steeds aanwezig dus ik moet wel heel bewust aandacht blijven schenken aan de andere mensen en aspecten in mijn leven en ik lig er nog steeds uit als ik onverwachts kritiek krijg van mensen die belangrijk voor me zijn. Maar ik weet dat er ook plekken en mensen zijn waar ik goed kan functioneren en gewaardeerd wordt, en dat is een goed tegenmiddel tegen die andere mensen en vooral ook tegen de negatieve gedachten over mezelf. Die worden sterker als ik teveel alleen zit. Dat kan beter vermeden worden. Maar volgens mij is er voor ieder een kans of dat zou toch moeten zijn in Nederland. Je moet veel zelf doen maar ze moeten je niet aan je lot overlaten en uitgaan van jou behoefte en mogelijkheden en gewoon je vriendelijk duidelijk en gelijkwaardig behandelen. En je moet op iemand terug kunnen vallen als het even niet gaat. Ik denk dat iedereen die het niet meer lukt dit nodig heeft en dat er dan nog heel wat winst te behalen valt. Iedereen heeft capaciteiten die ergens van nut kunnen zijn.

  13. Ik ben opgelucht door de herkenbaarheid van een aantal van de persoonlijke verhalen. Ik kreeg de diagnose ‘laag zelfbeeld, vermijdende persoonlijkheidsstoornis en terugkerende depressieve klachten’ al zo’n 5 jaar geleden.

    De klachten spelen denk ik al sinds het einde van mijn middelbare school (ik ben nu 39) en hebben mijn leven denk ik heel sterk gevormd. Ik stapte het studentenleven in vanuit het ‘warme bad’ van uitstekende schoolprestaties en een hele fijne groep vrienden. Maar helaas ook met de overtuiging dat die mooie dingen me allemaal alleen maar overkomen waren en dat niets daarvan toekomstbestendig was. Mijn eigen toekomst niet willen overdenken, simpelweg omdat mijn negatieve verwachtingen pijn deden. Meerdere studiekeuzes die nauwelijks pasten bij wat ik leuk vond of waar ik goed in was, maar vooral bij een vaag beeld van hoe ik zou kunnen overleven in de maatschappij van volwassen mensen. Werk en stage waar mogelijk vermijden omdat ik er bang voor was. Mijn omgeving liet me mijn vreemde keuzes maar maken, want ik was een slimme jongen die vast wel wist waar hij mee bezig was. Mijn onzekerheden en twijfels waren voor hen kennelijk nauwelijks zichtbaar.

    Vele jaren later heb ik naast een torenhoge studieschuld weliswaar een universitair diploma, maar kan hier gevoelsmatig helemaal niets mee. Deels omdat ik nauwelijks binding voel met mijn studie, maar vooral ook omdat ik verwacht me niet staande te kunnen houden in een baan op Hbo-niveau of hoger. De twee korte pogingen die ik wat dat betreft gewaagd heb vormden helaas ook een bevestiging. Het enige werk dat ik aandurf is laaggeschoold werk en zelfs daar heb ik af en toe gemerkt dat ik verkrampt kan raken door de angst dingen verkeerd te doen. Naast het zeurende gevoel dat ik daar niet thuishoor en het zelfverwijt dat ik hier niets aan verander.

    Ik zit inmiddels een half jaar zonder werk. Af en toe probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik mijn geluk buiten mijn werk moet halen, en dat daarom een laaggeschoolde baan niet per se het probleem is. Maar in de praktijk lukt het me ondanks ondersteunende therapie al vele jaren niet om mijn leven verder uit te bouwen en heb ik het gevoel dat (ook) dit werk me wel degelijk in de weg staat.
    Ik heb begin september een uitkering Participatiewet aangevraagd en vervolgens een ‘generalist’ over de vloer gehad om door te nemen wat mijn situatie is. Tot mijn grote verbazing kwam daar het advies uit om (samen) te gaan zoeken naar gesubsidieerd werk op wat hoger intellectueel niveau. Dit is pas het startpunt en ik weet niet goed waarop ik mag hopen. Wat ik zou wensen is een minder zakelijke, juist een meer warme omgeving (sociaal inclusief klinkt heel herkenbaar voor mij). Plus een soort van coach die me helpt negatieve gedachtepatronen over mijn functioneren te doorbreken.
    Misschien blijkt het echter al een winstpunt dat deze nieuwe richting meer zelfacceptatie brengt; dat ik in zekere zin inderdaad anders ben dan alle mensen met wie ik me vergelijk, zodat ik juist dat dwingende vergelijken een beetje kan loslaten.

  14. Zeer herkenbare verhalen. Ik heb zelf de diagnose ontwijkende persoonlijkheidsstoornis gekregen nadat ik 5 jaar geleden opgenomen werd voor een psychose. Tijdens de tests in de behandeling kwam ook naar voren dat ik een verhoogde taal-IQ heb. Dit betekent dat ik erg handig ben met taal en daardoor ook sterker over kom. Dit kan een risico op overschatting met zich meebrengen, maar het is soms ook een voordeel. Zo heb ik sinds een jaar een nieuwe baan die mij beter bevalt en waar ik ook goed presteer. Deze baan heb ik makkelijk kunnen krijgen denk ik doordat ik vrij “normaal” en zelfverzekerd over kom. Feit is wel dat ik eigenlijk erg onzeker ben, ook op het werk. Ik merk dat ik erg hard werk en mijn best doe. Een bepaalde voorzichtigheid is in mijn werk wel passend omdat ik machines moet bedienen en als je dan te snel werkt en iets verkeerd doet, gaat voor veel geld kapot. Dus in dat geval is mijn voorzichtigheid wel een voordeel. Maar tegelijkertijd heb ik wel vaak het gevoel dat ik erg hard probeer te presteren. Ik kan wel voor iedereen als tip geven dat het wel goed is om te proberen aan het werk te blijven. Werk onder je opleidingsniveau is niet eens zo slecht omdat je dan makkelijker zelfverzekerd blijft. Natuurlijk wel jammer dat je niet je volledige potentieel bezit. Maar wie zegt bijvoorbeeld dat een operator minder is dan een engineer. Zolang je je maar prettig voelt. Maar dat is bij OPS vaak zo lastig. Ik kan me nog herinneren dat ik een half jaar thuis heb gezeten en dat ik niet eens een uitzendbureau binnen durfde te stappen.
    Voor mij is het ergste dat ik nog nooit een relatie gehad heb. Ik heb eigenlijk altijd het gevoel alsof ik dat simpelweg niet kan. Alsof ik te ziek en beschadigd ben om een relatie te kunnen hebben. Ik heb ook weinig vriendschappen, alleen iemand via een ‘maatjes’ project. Dit is ook een aanrader voor mensen met OPS. Het is een erg laagdrempelige manier om een vriendschap op te bouwen. Het is een leuk contact, maar zelfs met het maatje heb ik meestal het gevoel dat ik toch niet helemaal ontspannen en op mijn gemak ben. Ik vraag me af bij wie ik eigenlijk wel mezelf ben, en of ik ooit mezelf ben. Voor mijn gevoel kan ik niet eens aanvoelen wanneer ik nou mezelf ben. Zelfwalging en zelfhaat blijven toch dagelijks terugkomen in mijn gevoel. Ik zou niet weten hoe ik hier van af kan komen of dit een plek kan geven. Ik heb ook twee keer Cognitieve therapie gevolgd, evenals EMDR en andere alternatieve dingen, maar ik heb het gevoel dat ik in de basis niet verder kom. Dit maakt me vaak wel somber, zeker omdat ik het gevoel heb dat ik altijd alleen zal blijven. Ik kan me niet voorstellen dat het de bedoeling is van het leven dat je je voortdurend zo voelt.

  15. “In eerste instantie was ik opgelucht. Behandelaren dachten namelijk aan borderline en vonden soms dat ze me daarom wel hard aan konden pakken”.

    Best apart deze tekst op een website ‘zonder stigma’. Geen idee waarom je opgelucht zou moeten zijn met deze diagnose en dus beter af zou zijn dan met de diagnose borderline. Klinkt nogal als een waardeoordeel…

    1. Hoi Denise,

      Wellicht kwam niet heel duidelijk naar voren dat ik zelf geen negatief oordeel heb over borderline. Ik was wel bang voor de diagnose, omdat ik een verandering in benadering merkte van behandelaren sinds zij dachten dat ik borderline zou hebben. Toen het alleen nog om depressie ging, waren behandelaren een stuk begripvoller. Zo ging dat ook in mijn omgeving. Zodra het vermoeden borderline op tafel lag, noemden mensen mij veel sneller een dramaqueen als ik erg verdrietig was. De benadering van mensen verandert dus, zodra je het hebt over borderline. Daar was ik bang voor. Afwijzing is voor niemand leuk en ik ben daar extreem angstig voor. Vandaar dat ik schreef over opluchting in eerste instantie.

      Groet, Inge

  16. Dag Inge, goed van je dat je dit deelt. Ik heb zelf 5 jaar geleden de diagnose “sterke neigingen van OPS” gekregen. Ik hoop dat het me dan ook niet kwalijk wordt genomen dat ik probeer mee te spreken alsof ik volledig in het OPS plaatje pas.

    Voor de diagnose ben ik in een neerwaartse spiraal geraakt met een diepte punt van, twee maal enkele maanden, waarbij ik vrijwel onmogelijk naar buiten kon. Achteraf gezien waarschijnlijk uit vrees uit te moeten leggen waarom ik niet “gewoon normaal doe” en me niet zo aanstel.

    In eerste instantie ben ik op advies van vrienden/studiegenoten die al 2 maanden niet hadden gezien naar de psycholoog van de Universiteit gegaan. Maar hier heb ik me nooit op mijn gemak gevoeld en me nooit helemaal eerlijk kunnen opstellen. Hier kreeg ik te horen dat ik een soort destructief perfectionisme heb. Na pogingen om mijn leven weer op te pakken ben ik een nog diepere spiraal gekomen. Ik ben opnieuw in therapie getreden nadat mijn ouders me op kwamen zoeken na meerdere maanden niets van me te horen (mijn mobiel had ik al lang niet meer aangeraakt/opgeladen) en me aantroffen na dat ik al een week niets gegeten had en maar enkele uren per week slaap kreeg. De therapie was er dan ook op gestuurd om weer naar buiten te kunnen, wat uiteindelijk gelukt is door van studie te wisselen en te verhuizen. Hier heb ik ook wat goede tips geleerd om de destructieve gedachtes te identificeren zodat ik bewust ervan ben dat dit wel eens de werkelijkheid niet zou hoeven te zijn.

    Wat bij mij wringt is dat als ik OPS opzoek ik mij niet goed kan identificeren met het sociale gedeelte ervan. Ik vermijd sociaal contact eigenlijk niet zo als dat ik van andere hier zie. Ik neem alleen zelf bijna nooit het initiatief omdat ik denk dat ze wel betere dingen te doen hebben of omdat ik hun tijd niet waard ben etc. (niet zo uitgedacht maar is meer een gevoel). Maar bij uitnodiging van andere, en of in sociale groep situaties lukt het mij eigenlijk altijd goed om “normaal” over te komen (ik ben verre van timide onder vrienden en/of mensen die ik goed genoeg ken).

    Ik ben momenteel aan het afstuderen van mijn nieuwe studie in het buitenland en twijfel er aan om weer in therapie te gaan. Ik merk nog steeds dat mijn gedrag en gedachten niet kloppen met de objectieve werkelijkheid. Maar ik vraag me af of dit wel nuttig zal zijn, omdat ik nu niet zo’n doel heb als bij de vorige therapie. En omdat ik alleen neigingen van heb of ik me niet gewoon aanstel?

    Ik weet niet of dit de geschikte locatie voor dit is, maar ik vroeg me af of er anderen zijn die OPS als diagnose (of neigingen van) hebben die zich niet identificeren met het sociale aspect van de stoornis? En of iemand een manier weet om het meer alle daagse en niet perse super destructieve gedrag aan te pakken?

    In ieder geval bedankt voor het delen van jullie verhalen.

    1. Hoi!

      Ik kan helaas niet op al je vragen antwoord geven omdat ik zelf ook nog aan het puzzelen ben met deze stoornis, maar ik kan je wel zeggen dat ik ook niet volledig in het sociale plaatje van OPS pas. Ik kan ook best sociaal zijn en veel praten met vrienden/studiegenoten, bij mij ligt het er echter aan dat ik me altijd afsluit wanneer mensen te dichtbij komen, intieme relaties ga ik uit de weg. Maar gesprekken starten en gaande houden heb ik meestal ook geen moeite mee.

      Daarnaast, niet aan alle symptomen van OPS hoeft voldaan te worden om toch de diagnose te krijgen. Ik weet niet helemaal hoe het bij deze stoornis zit, maar meestal staan er in de DSM-5 een stuk of 7 symptomen waarvan je er dan, bijvoorbeeld, minstens 5 moet hebben om de diagnose te krijgen. Elk persoon is uniek en iedereen ervaart dit anders, dus er kunnen best wat verschillen zitten tussen twee mensen die toch beiden OPS hebben.

      Ik weet niet of je iets hebt hieraan, maar je bent dus in ieder geval niet de enige! Ik wens je heel veel succes met wat je uiteindelijk beslist te gaan doen.

    2. Hi, heel erg herkenbaar allemaal. Ik heb onlangs de diagnose ontwijkende persoonlijkheidsstoornis gekregen, na jarenlang van therapie naar therapie gegaan te zijn. Ben begonnen met een PTSS diagnose en recidive depressie. Later is daar een gegeneraliseerde angststoornis bij gekomen en pas nu ik weer vastgelopen ben en opnieuw gesprekken ben gaan doen, vallen de puzzelstukjes in elkaar. Veel van OPS herken ik, maar idd het sociale stuk dus helemaal niet. Ik kan me prima staande houden in gesprekken met allerlei mensen. Mijn problemen zitten meer in het dichtbij laten komen van mensen. Ik ben altijd super kritisch op mezelf en bang dat er erge dingen gebeuren zullen. Heel bang ook om mensen kwijt te raken, dus intieme relaties vind ik bijzonder ingewikkeld. Gelukkig ben ik gezegend met een paar hele goeie vriendinnen die me inmiddels door en door kennen (en nog steeds niet gillend weggerend zijn ;))Zij nemen me zoals ik ben en zien mijn tekortkomingen niet als een groot probleem (iets waar ik zelf nog niet helemaal van overtuigd ben). Wat ik ook erg lastig vind is dat ik heel sterk over kan komen. Als ik goed in mn vel zit, kan ik de wereld aan en kan ik zelfs de beste psychologen om de tuin leiden. Dat is denk ik ook het beroerde aan deze stoornis, dat de ondermijning vooral in jezelf zit en een ander het niet direct aan je merkt. Hoe leg je dan uit dat je met je HBO opleiding geen baan kunt vasthouden en het je niet lukt je leven op de rails te houden? Ik heb nu een therapeut die na het eerste gesprek al meteen aangaf aan OPS te denken en het niet snapt dat die conclusie niet eerder getrokken is. Ik zit nu in een proces van leren accepteren dat dit onderdeel uitmaakt van mijn persoonlijkheid, dat ik het niet meer helemaal kwijt zal raken en er mee moet leren leven. Dat is voor iemand die zeer kritisch is op zichzelf (en waar de stoornis nog een paar schepjes bovenop doet), een hele opgave.Ik probeer nu vooral te zien hoeveel ik heb bereikt ondanks deze beperking. Dat het me gelukt is überhaupt een opleiding af te ronden en dat ik af en toe een baan heb. Dat ik ondanks mn angst om mensen kwijt te raken, toch in staat ben om een aantal goeie vriendschappen te onderhouden. Ja er moet nog veel gebeuren om mijn leven weer op de rit te krijgen, maar het is niet alleen maar ellende en niet alleen maar negatief zoals ik zo vaak geneigd ben te denken, als ik de lat weer eens te hoog heb gelegd. Op jouw vraag hoe om te gaan met de alledaagse en niet perse destructieve gedragingen, ik weet niet precies op welke gedragingen je dan doelt, maar wat voor mij werkt is een weekschema bij te houden. Niet super strak gepland, maar gewoon een aantal taken en bezigheden per dag die ik gedaan wil hebben. Ik ben daar nog erg mee aan het puzzelen en heb daarin ook ondersteuning (woonbegeleiding). Zo probeer ik weer ritme en regelmaat in mn leven te krijgen. Ik weet dus niet of dit voor jou ook een probleem is, maar misschien heb je iets aan deze suggestie. En ik wilde nog even zeggen dat je je niet aanstelt! Zelfs al heb je alleen ‘maar’ neigingen van, als jij er last van hebt, dan is dat iets om serieus te nemen. En als jij het gevoel hebt dat je met therapie nog een stuk winst kunt behalen op een beter leven, dan zou ik het zeker overwegen. Heel veel sterkte en succes met het maken van een keuze en met je studie!

  17. Hallo Inge,

    zeer herkenbaar jouw verhaal.
    Ook ik heb een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis waar ik al jarenlang last van heb. Ik heb alles geprobeerd om hulp te zoeken maar niemand die mij kan helpen.
    Ik weet niet of jij de juiste hulp hebt gehad hiermee om er mee te leren omgaan. Wat zou eventueel kunnen helpen om hier mee om te gaan en dat ik me niet afsluit voor anderen.

  18. Toen ik rond de dertig was heb ik de diagnose autisme gekregen, daar ben ik wel dankbaar voor want daardoor kan ik op hulp rekenen (ik heb 17 punten)… Maar het is een feest van herkenning als ik de kenmerken van de OPS lees…

  19. Voor mij is het echt heel erg herkenbaar wat je schrijft. Dat is aan de ene kant confronterend, maar tegelijkertijd maakt het juist dat ik mezelf er iets minder alleen in voel.
    Ik heb de diagnose ‘persoonlijkheidsstoornis niet anders omschreven’ en heb naast borderline kenmerken ook heel veel kenmerken van een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis.
    Ik ben zo bang voor afwijzing dat ik het doodeng vind om sociale contacten op te doen. En ik leef in de overtuiging dat mensen me uiteindelijk altijd in de steek zullen laten. Daarom jaag ik met mijn gedrag vaak iedereen weg. En het is dan zo tegenstrijdig. Wat ik zeg is ‘ga weg, ik wil niets meer met je te maken hebben’, maar ik bedoel dan eigenlijk ‘blijf bij me, ik voel me zo alleen en ben bang dat ik je kwijt raak’. Ik word vaak heel moe van mijn eigen gedachten, gevoelens en gedrag.
    Ik voel me ook erg eenzaam, en ben heel erg bang dat ooit de dag komt dat mijn ouders er niet meer zijn (de enige mensen die ik onvoorwaardelijk vertrouw en dichtbij durf te laten komen). Het leven maakt me bang.

  20. Wat een herkenbaar stuk tekst. Ik ook heb een halfjaar geleden de diagnoses ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en afhankelijke persoonlijkheidsstoornis gekregen, met symptomen van borderline op de koop toe. Nu ben ik nog niet zo oud, 19, maar toch voelt het wel alsof ik dit al mijn hele leven met mij mee draag. Voornamelijk het constante gevoel niet goed genoeg te zijn en de angst hiervoor, maar ook mijn mening aanpassen naar de mening van anderen zodat ze niet boos worden of een discussie beginnen. Het is alsof ik bij ieder persoon iemand anders ben omdat ik mijn gedrag naar dat van hen aanpas en doe waarvan ik denk dat het goedkeuring oplevert. Binnenkort begint mijn behandeling, maar zelfs bij de psycholoog heb ik het idee dat ik een soort schijn moet ophouden zodat ze niet doorhebben dat ik me eigenlijk aanstel, of er heel niks aan de hand is met me. Ik denk dat dat misschien nog wel mijn grootste angst is. Daarom ben ik ook zo blij met deze herkenbare dingen, beide in de tekst als in de reacties, ze laten aan mij zien dat ik me niet aanstel en dat ik weldegelijk therapie verdien. Ook al voelt het nog zeker niet zo, toch helpt die gedachte.

    Ook de afhankelijke persoonlijkheidsstoornis is soms nog best een raadsel voor me. Naar mijn idee ben ik helemaal niet afhankelijk, ik ben juist graag alleen, dan kan ik tenminste weinig fout doen en hoef ik mijn gedrag niet aan te passen. Maar ik heb wel veel goedkeuring nodig, en kan absoluut geen keuzes maken. Ik vraag altijd mensen alles 10 keer voor te doen zodat ik zeker weet dat ik het ook kan, en laat anderen het liefst mijn keuzes voor me maken. Het voelt vaak zo egoïstisch en ik ben bang dat het ook zo overkomt. “Doe jij deze taak maar, neem jij de verantwoordelijkheid maar, maak jij deze keuze maar, enz enz.” Terwijl het uit onzekerheid komt en niet luiheid. Maar ik kan dit ook niet uitleggen aan mensen, dus misschien maak ik het er zelf ook wel naar.

    Het is in ieder geval een knap lastig iets om mee te leven, en al wens ik dit niemand toe, ik ben toch heel blij dat ik niet de enige ben die dit ervaart. Misschien herkennen mensen zich ook weer in mijn verhaal, ik ben in ieder geval erg blij dat ik dit ergens kwijt kan waar mensen het snappen.
    Heel erg bedankt voor je artikel Inge, en al jullie reacties, ik wens jullie al het beste toe!

  21. Mooie artikel. Ik heb zelf ook een ontwijkende en afhankelijke persoonlijkheids stoornis. Maar het lukt mij ook niet echt om het uit te leggen. Ik hoor dan ook wel van ja maar iedereen is wel eens onzeker of bang.. maarja na zo een antwoord dan weet je niet meer wat je moet zeggen

  22. Wow… wat lees ik hier (voor het eerst) zoveel herkenning.. bij mij zijn ook de ontwijkende en afhankelijke persoonlijkheids stoornissen geconstateerd.. na jaren van het kastje na de muur gestuurd te worden.
    Heb altijd gedacht dat ik de enige was die zulke negatieve en gedachten heb.. fijn om te lezen dat dat dus niet zo is.. ook al wens je dit niemand toe. Bedankt dat je het zo goed heb kunnen verwoorden nou kan ik het ook beter vertellen als mensen geen idee hebben wat ik voel en denk. En t altijd weg gewimpeld wordt met je moet niet zo onzeker zijn enz enz.
    Ben sinds kort in therapie.. wordt een lange weg maar ben er klaar voor om te knokken om me beter te voelen..
    Voor iedereen het allerbeste gewenst.
    Groetjes Angela.

  23. zo herkenbaar. Ik heb zelf een diagnose trrekjes van 3 persoonlijkheidsstoornissen. de ontwijkende de afhankelijke en de obsesief compulsief. Ik werd in eerste instantie behandeld voor ongewenst gedrag in mijn echtscheiding. Maar tijdens de behandeling kwam steeds sterker naar voren dat ik van afhankelijke en de ontwijkende mij belemmeren en dat ik aan het pingpongen ben tussen die 2. Ik ben nu aan het afsluiten met de psycholoog voor het ongewenste gedrag want hij kan me niet verder helpen maar gaat een doorverwijzing regelen voor een schema therapeut. Want ik zit ook vast in patronen die ik niet zelf doorbroken krijg.

    Blijf om te lezen dat ik niet de enig ben

  24. Sta mij een kleine mieren…..toe. Schizofrenie is geen psychische maar een psychiatrische aandoening en past niet in het rijtje persoonlijkheidsstoornissen. Het onderscheid is denk ik toch wel belangrijk. Met name voor de behandelwijze maar ook voor de beeldvorming door de buitenwereld. Schizofrenie is niet met therapie te behandelen maar moet met medicijnen onderdrukt worden. Blijft dit achterwege bestaat het risico dat de patiënt steeds verwarder wordt en er op het laatst nauwelijks nog mee te praten valt.

    Verder goed en informatief verhaal. Dank je wel.

  25. Hoi allemaal,

    Ik herken mezelf ook in al deze verhalen en zou het misschien wel fijn vinden om met “lotgenoten” in contact te komen. Zijn er meer mensen die hier behoefte aan hebben?

  26. Hoi…
    Ik heb gisteren de diagnose ‘Vermijdende persoonlijkheidsstoornis met een paar afhankelijke trekken’ gekregen.
    Is dat hetzelfde als ‘ontwijkende persoonlijkheidsstoornis?’
    Ik ben zoekende naar lotgenoten…ook al ben ik nu 74 en heb eindelijk raad en hulp gezocht.

  27. Hoi,

    Goed dat jullie dit allemaal delen. Ik vind ook wel dat Borderline relatief veel meer aandacht krijgt wanneer over PS wordt gesproken, ten onrechte vind ik, want ik (53 jaar) ondervind nog steeds heel veel hinder van mijn eigen “gemengde persoonlijkheidsstoornis”, oftewel NAO-persoonlijkheidsstoornis, kenmerken van dwangmatige, ontwijkende en afhankelijke ps, het cluster c, plus een vervelende, verlammende emotie-regulatiestoornis. Tsja, cluster “c-types” zijn meestal wat introverter, vandaar wellicht de mindere aandacht. Echter, jullie (en mijn) worstelingen verdienen echt evenveel aandacht als andere persoonlijkheidsstoornissen en behoren net zo serieus genomen te worden.

    Wat mezelf betreft: heel veel dingen komen meestal erg hard bij me binnen, waardoor ik heel snel uit mijn evenwicht raak en ben ik geneigd liever intermenselijk contact te vermijden.

    20 jaar geleden heb ik enkele klinische behandelingen gehad, waaronder 17 maanden op de Wende in Eindhoven, een kliniek voor Persoonlijkheidsstoornissen. Het was een waardevolle tijd waarin ik mijn problematiek leerde kennen en naast vele therapie-onderdelen ook resocialisatie een belangrijk onderdeel was. Ik merkte echter wel, tot mijn grote verdriet en teleurstelling, dat genezing niet echt mogelijk was, maar acceptatie en omgaan mét, haalbare doelen werden, al werd mij dat jaren na mijn opname pas duidelijk.

    De Wende heeft me wel aangemoedigd (al heb ik me flink daartegen verzet) om op mezelf te gaan wonen, want ik leefde een geïsoleerd leven bij mijn ouders. Helaas kan ik door al die toestanden niet meer werken, wat mij vaak een schaamte- en schuldgevoel geeft, daar kunnen de G-schema’s weinig aan veranderen.

    Ik ben altijd gek op drummen en trommelen geweest en ging dat nu na vele jaren ook weer buitenshuis doen. Twee slagwerkgroepen, en nu sinds 6 jaar drum ik bij een heus orkest. Hier geniet ik ontzettend van en krijg ik veel fijne reacties van mensen die ons zien spelen. Sociaal heb ik ook meer contacten dan vroeger. Echter, van mijn problematiek ben ik niet af en het lijkt alsof mijn emoties steeds heftiger worden. De oude valkuilen zijn er dus nog steeds….

    Misschien dat VERS-training toch iets voor mij is, al ben ik na al die jaren wel therapie-moe, maar aangezien ik erg veel last kan hebben van mijn stemmingen als gevolg van bv confrontaties met andere mensen, ben ik wel aan verandering toe.

    Ik wens jullie veel sterkte en het allerbeste toe in jullie leven.

    Groet, Marcel

  28. Zo herkenbaar, niet voor mij maar voor mijn lief. Jaren geleden gediagnosticeerd met persoonlijkheidsstoornis nao met ontwijkende trekken. Drijft nu na een moeilijke periode met veel verlies en een paar nare groepservaringen langzaam steeds verder weg van mij. Voelt alsof ik een vreemde in huis heb die me amper aankijkt, niet aanraakt zich helemaal afsluit en geen sociale contacten met anderen meer op wil zoeken want datgeeft toch allen maar stress. Zelf zegt hij geen probleem te hebben, lekker rustig zo en wil dus ook geen hulp.

  29. Hoi, ik ben ook een vermijder. Ik vind het vooral zo’n frustrerende stoornis; ik ben vaak behoorlijk eenzaam en verlang naar innige contacten (vriendschap of relatie), maar het lukt me gewoon niet. Ik heb dus het verlangen aan de ene kant en de angst aan de andere, twee enorme krachten die elkaar tegenwerken. Ik zit op Tinder, maar waarom eigenlijk? De gedachte aan een date maakt me doodsbenauwd, die ander vindt het vast saai of oninteressant of raar wat ik te melden heb. De angst dat ik iets ‘verkeerds’ zeg kan me van tevoren al zo zenuwachtig of zelfs verlamd maken dat ik waarschijnlijk ook écht niet zo leuk overkom (is dit nou de self-fulfilling prophecy??). Geen date voor mij dus, liever alleen thuis waar niks me kwetst.
    Volgens mijn therapeut (psycho-analytisch/dynamisch) zal ik het toch moeten hebben van nieuwe positieve ervaringen, maar ja, dat is zo lastig als je sociale gebeurtenissen liever mijdt. Wat ik al zei, frustrerend dus!
    Succes iedereen hier met dat overactieve (negatieve) brein…

  30. Herkenbaar, vanuit mijzelf, (maar dan niet zo ontzettend heftig) en bij mijn zus, ik heb inmiddels erg veel goede baat bij zorginstelling Care to Change, ook GGZ maar dan anders. En ik wens iedereen en vooral ook mijn zus dat ze ook daar terecht komt. en weer vertrouwen in t leven ,zichzelf en anderen krijgt. Geen pillen, en troep, maar haptonomie, en een hele goede therapeute,en geen clinische behandeling, letterlijk en figuurlijk, maar persoonsafhankelijk en gericht, want ieder mens is net even ietsje anders.Deskundigen die je als gelijkwaardig mens behandelen, en niet vanachter hun bureautje opereren.En nu een mindfullnesstraining.Ti,s allemaal werk, en teveel om uit te leggen, maar ik dank god op m,n blote knieeen voor deze behandelaars en hun behandelwijze.

  31. Een feest van herkenning, ook hier. Ook in alle reacties. (Waarvoor dank!) Dat gevoel op kantoor, dat je eigenlijk niks waard bent, dat ze zullen ontdekken dat je er eigenlijk niks van bakt, dat ze waarschijnlijk stiekem bespreken dat ze de verkeerde hebben aangenomen. En vervolgens ga ik harder werken en m’n grenzen over. En gedraag me raar omdat ik moe ben zonder pauze. Zie je, echt de verkeerde!
    Na een burnout kreeg ik ook deze diagnose. Inmiddels een werkgever verder, en een therapie verder. Ik deed schematherapie, maar eigenlijk had ik we destijds niet genoeg energie en tijd voor. Ik overweeg binnenkort weer naar de HA te gaan met mijn klachten. Ik kom er maar niet vanaf; bij mij uit zich het keer op keer in spanningen; letterlijk in keiharde spieren, hartkloppingen (waar ik medicijnen voor heb nu), hoofdpijn. Ik heb altijd spanningen, en aan de andere kant vermoeidheid. Beide met diens middelenmisbruik, of zelfmedicatie. Alcohol, koffie. Al heb ik dat gelukkig veel beter in de hand.
    Ben niet in staat vriendschappen te onderhouden of aan te gaan. Kan me niet voorstellen dat iemand daar op zit te wachten. Ik ga er ook vanuit dat mijn oude klasgenootjes al lang een paar reünies hebben gehad, maar mij niet de moeite vonden om uit te nodigen. Aan de andere kant zou ik 1000 doen sterven op zo’n gebeure, van onzekerheid.
    Mijn eenzaamheid valt niet zo op omdat ik een vader in een jong gezin ben, dus genoeg te doen. Maar zo’n schoolplein… Het is doodeng. Dé plek om nieuwe vrienden te maken, of zo maar een babbeltje, en wat doe ik, ik plan het precies zo dat ik de kinderen nèt op tijd daar heb zodat ik meteen weer weg kan. Want het is vooral dé plek om genadeloos af te gaan en door de mand te vallen. Ik lijk wel een leuke vader (hoop ik dan maar), maar ondertussen. Ik geloof ècht dat andere ouders mij alleen maar gedogen omdat de moeder wèl leuk is en ze niet kunnen maken aardig te zijn tegen haar, maar niet tegen mij. Dat ze na 1 praatje wel genoeg met mij gepraat hebben. Och god, daar heb je hem.
    Maar ik doe m’n best. Het probleem blijft. Ik creëer wel positieve ervaringen, b.v. een ouderavond bezoeken, of een vriendengroep weekend, maar het beklijft niet. Ik blijf in mijn negatieve overtuigingen. Als ik mensen hoor lachen, moet ik mezelf bewust overtuigen dat ze mij niet uitlachen. Betrekkingsideeën heb ik er ook bij gekregen, als ik me héél gespannen voel. Dat helpt voor geen meter. Een soort verlengstuk van deze conditie, extreem de bevestiging zoeken van andermans afkeuring? Heeft iemand van jullie dat trouwens óók?
    Gadver wat heb ik een hekel aan deze aandoening. Ook nu er kinderen zijn, bekruipt me het gevoel; wat ben ik voor een vader? Wat voor een voorbeeld is dat, zo’n bange vermijder? Waardeloos

  32. Wauw, herkenbaar!! Ik heb ook de diagnose Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en ook afhankelijke persoonlijkheidsstoornis!!! Vind het soms lastig, en wil graag ‘gewoon’ zijn.. ik vind het fijn om te lezen dat ik zeker niet de enige ben 🙂

    Liefs Eva

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *