Door: anoniem

Als moeder van twee kinderen van zeven en vijf met drie diagnoses achter mijn naam, voel ik mij kwetsbaar in een maatschappij die vaak een oordeel heeft over mensen. Over mensen zoals ik. Mensen met depressie, ptss en borderliner. Deze moeders zouden hun kinderen vast niet dat kunnen geven wat ze nodig hebben. Ik kan alleen maar raden wat de anderen daarmee bedoelen maar mijn ouders, zonder die diagnoses, konden dat inderdaad niet.

Deze openheid geeft zoveel begrip.

Ik doe mijn best om er te zijn voor mijn twee prachtige kinderen, mijn leermeesters. Mijn leven. En ik leer, voor hun, dat ik daarbij open moet zijn. Bespreekbaar maken wat speelt in mijn hoofd, is voor mijn kinderen zo belangrijk. Dat in mama's hoofd een kast vol met laatjes zit, die helemaal in de war zijn. En dat de psycholoog en de psychiater mama helpen om de laatjes op te ruimen.

Dat mama soms niet tegen schreeuwende kinderen, stuiterende knikkers, geren in huis kan. En dat mama ook soms huilt. Dat dat niet hun schuld is, en dat ik altijd ontzettend veel van hen blijf houden.

Openheid

Maar ook buitenshuis vertellen we het tegen de juffen en nemen het boek van thuis mee 'mijn mama is anders', dat juf dan kan voorlezen. Ik druk de juffen altijd op het hart dat als ze merken dat mijn kinderen het er moeilijk mee krijgen, ze het mij dan vertellen. Deze openheid geeft zoveel begrip.

Lieve en geduldige en warme moeders met een diagnose.

Ik maak me geregeld zorgen over mijn kwaliteiten als moeder, maar ik merk ook zo'n sterke verbondenheid en openheid van mijn kinderen. De maatschappij oordeelt naar aanleiding van beelden en geluiden uit de media, maar waar zijn de beelden van al die lieve en geduldige en warme moeders met een diagnose? Waarom komen die nooit in het nieuws? Daar waar het wel goed gaat. Daar waar ook een briefje naast het bed van een moeder staat met daarop de tekst van haar zoon van zeven: liefe liefere nog liefere mama, ik hou van jou! Want jij bent de allerliefste mama van de hele wereld!!

Door: anoniem

Als moeder van twee kinderen van zeven en vijf met drie diagnoses achter mijn naam, voel ik mij kwetsbaar in een maatschappij die vaak een oordeel heeft over mensen. Over mensen zoals ik. Mensen met depressie, ptss en borderliner. Deze moeders zouden hun kinderen vast niet dat kunnen geven wat ze nodig hebben. Ik kan alleen maar raden wat de anderen daarmee bedoelen maar mijn ouders, zonder die diagnoses, konden dat inderdaad niet.

Deze openheid geeft zoveel begrip.

Ik doe mijn best om er te zijn voor mijn twee prachtige kinderen, mijn leermeesters. Mijn leven. En ik leer, voor hun, dat ik daarbij open moet zijn. Bespreekbaar maken wat speelt in mijn hoofd, is voor mijn kinderen zo belangrijk. Dat in mama’s hoofd een kast vol met laatjes zit, die helemaal in de war zijn. En dat de psycholoog en de psychiater mama helpen om de laatjes op te ruimen.

Dat mama soms niet tegen schreeuwende kinderen, stuiterende knikkers, geren in huis kan. En dat mama ook soms huilt. Dat dat niet hun schuld is, en dat ik altijd ontzettend veel van hen blijf houden.

Openheid

Maar ook buitenshuis vertellen we het tegen de juffen en nemen het boek van thuis mee ‘mijn mama is anders’, dat juf dan kan voorlezen. Ik druk de juffen altijd op het hart dat als ze merken dat mijn kinderen het er moeilijk mee krijgen, ze het mij dan vertellen. Deze openheid geeft zoveel begrip.

Lieve en geduldige en warme moeders met een diagnose.

Ik maak me geregeld zorgen over mijn kwaliteiten als moeder, maar ik merk ook zo’n sterke verbondenheid en openheid van mijn kinderen. De maatschappij oordeelt naar aanleiding van beelden en geluiden uit de media, maar waar zijn de beelden van al die lieve en geduldige en warme moeders met een diagnose? Waarom komen die nooit in het nieuws? Daar waar het wel goed gaat. Daar waar ook een briefje naast het bed van een moeder staat met daarop de tekst van haar zoon van zeven: liefe liefere nog liefere mama, ik hou van jou! Want jij bent de allerliefste mama van de hele wereld!!

8 reacties “Liefe liefere nog liefere mama!

  1. Super lieve moeder ben je. Je hebt zoveel om je kinderen maar zeker ook de maatschappij te leren. Ontvang ook de liefde en zorg van anderen voor en om jou! Wij domme mensen met onze vooroordelen! Ik wens je ongelofelijk veel liefde en warmte toe.

  2. Hoi top mama,

    Je verhaal kom mij erg bekend voor….ik zelf ook 3 diagnoses en 2 kinderen met ook diagnoses…..de buitenwereld is hard maar ook bepaalde hulpverleners zijn hard en oordelen gauw van….als dat maar goed gaat en we houden je in de gaten etc etc…..maakte mij onzeker maar tegelijkertijd ook sterker!

    Net als jij probeer ik ook de kinderen het uit te leggen en de extra zorg die hun moeten kan ik ze geven en mama is er etc…..

    Zeg altijd tegen de hulpverleners en de andere oordelers…..wij zijn gewoon net als iedereen mama….alleen “deze” mama’s hebben het soms zwaarder maar mama zijn we net zoals jullie
    En dan is het stil…..

    Super respect voor je ook de eerlijkheid naar je kinderen en naar school!!!

    Laat ze maar oordelen…..zolang jij maar in jezelf gelooft en je kids zijn gek op jou!!

    Enne….bordeliners zijn extra zorgzaam en gaan door t vuur voor hun kind….kijk dat is een extra pluspunt?

    Maar dit mag idd meer bekendheid over komen….denk dat veel mensen hier last van hebben en ook in de zin met hulpverleners……

    Trots op je en wees dat ook op jezelf!!

    Knuffel wilma

  3. Een diagnose wil niet per definitie zeggen dat je een slechte opvoeder bent. Genoeg opvoeders zónder diagnose die het niet goed doen!
    Ik ken je niet, maar ik denk dat jij het goed doet omdat je niks aan het toeval wil overlaten door actief bezig te zijn met de opvoeding in goede banen te leiden.

  4. Goed omschreven!! Ik denk dat jij trots mag zijn op wat je bereikt heb en hoe je met deze dingen omgaat. Laten anderen hier nog wat van leren.

    Vaak wordt je niet begrepen door de wereld om je heen en ik herken heel veel punten uit mijn eigen leven.

    Je doet het goed zoals je het nu doet!

    Groeten J

  5. Hulde voor dit bericht! Enorm goed geschreven en oh zo waar!

    Waar hulpverlening vond dat ik, als alleenstaande moeder, met een aantal diagnoses, een diepe depressie en twee kinderen toch (met hulp) thuis kon blijven wonen vond een groot gedeelte van mijn omgeving dat onverantwoord.

    Met zorg die, ook buiten kantooruren beschikbaar was en de liefde voor mijn kinderen ben ik nu nagenoeg helemaal uit het gat geklommen.

    Mijn kinderen hebben het misschien niet altijd makkelijk gehad, maar ze konden gelukkig wel net als ik thuis blijven wonen. En zorgde mede mijn liefde voor hun er voor dat ik kon blijven knokken.

    Opvoeden is niet altijd makkelijk, maar dat is het ook niet voor mensen zonder diagnose(s).

    Liefs, Noirona

  6. Anoniem wil graag anoniem blijven én even een warme reactie geven op deze reacties.. bij deze.

    Quote: Zou jij namens mij al die lieve mensen willen bedanken voor hun lieve en warme woorden op mijn blog? Wel anoniem natuurlijk maar ik heb zo de behoefte om iets terug te zeggen tegen ze

  7. Heel fijn om dit verhaal te lezen, ik heb 3 diagnoses, waaronder ook borderline, en zit in therapie. Nu gestopt met de prikpil, vanwege een grote kinderwens van mij en mijn man. De therapeuten vinden dat ik overal goed over nadenk, en de hulpverleners vinden dit al jaren en hebben er vertrouwen in. ik wil ook graag die openheid bieden als ik moeder mag worden, maar ik ben ook zo bang voor wat de mensen om mij heen vinden, zei die niet weten dat ik mij hier al jaren zo goed mogelijk op voorbereid, en de open gesprekken die ik met mijn man en mijn moeder heb, over opvoeden met mijn psychische kwetsbaarheid. En dat ik alles nu al doe voor een kind die er nog niet is.

  8. Mijn kinderen zijn volwassen en zelf ouder nu en ik krijg van hen terug dat ik, toen ze klein waren een perfecte moeder was. Na borderline, bipolair uiteindelijk de diagnose DIS. En ja die vooroordelen. Grrrr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *