mandy

Mijn verhaal begint al in mijn jeugd. Ik ben opgegroeid in een onveilige omgeving. Op mijn 16e werd ik fysiek ziek. Ik kon letterlijk niet verteren wat er met mij gebeurde en kreeg een darmziekte. Mijn omgeving greep dat aan als excuus om het echte verhaal niet te hoeven vertellen. De eenzaamheid, de vooroordelen, dat neem je de rest van je leven mee. Ik heb een posttraumatische stressstoornis. Ik kies voor openheid en dit is mijn verhaal.

Stigma

Mensen met een traumatische ervaring komen altijd slecht in het nieuws. Ze zijn labiel, onbetrouwbaar, gaan plotseling door het lint of vermoorden hun gezin. Ik wilde niet dat mensen dat zouden denken van mij. Daarom hield ik op mezelf prijs te geven als iemand te dichtbij kwam. Of ik vulde zelf in wat anderen van mij zouden vinden.

De ommekeer kwam toen mijn jongste kind werd geboren. Ze werd op mijn buik gelegd en ik kon niet anders dan denken: “jou overkomt dit niet”. Toen durfde ik eindelijk te erkennen wat er gebeurd was. Het werkte bevrijdend. Ook voor mijn omgeving. De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Ik ben hulp gaan zoeken en leerde dat ik eindelijk mezelf kon zijn. Daar ben ik ontzettend gelukkig mee.

Veilig

Een kind mag niet naar de verdommenis gaan omdat het door een traumatische ervaring niet weet wie het werkelijk is en welke talenten het bezit. Mijn ideaal is een organisatie die kinderen vertelt: “het is goed om met je verhaal naar buiten te komen, hier ben je veilig”. Kinderen die op tijd hulp krijgen, hebben een kans om zichzelf ten volste te ontplooien. Een kans op een gelukkig leven. Daar wil ik mezelf voor inzetten.

Open naar jezelf

Mensen reageren soms verbaasd op mijn verhaal. Na alles wat ik heb meegemaakt, zou ik een zielig hoopje moeten zijn in plaats van de leuke, succesvolle vrouw die ik ben. Laat jezelf dat niet wijsmaken. Alles wat je ambieert, is binnen handbereik; een baan, een huis, een relatie en misschien zelfs kinderen. Maar daarvoor moet je in de eerste plaats open durven zijn naar jezelf en de mensen om je heen.

mandy

Mijn verhaal begint al in mijn jeugd. Ik ben opgegroeid in een onveilige omgeving. Op mijn 16e werd ik fysiek ziek. Ik kon letterlijk niet verteren wat er met mij gebeurde en kreeg een darmziekte. Mijn omgeving greep dat aan als excuus om het echte verhaal niet te hoeven vertellen. De eenzaamheid, de vooroordelen, dat neem je de rest van je leven mee. Ik heb een posttraumatische stressstoornis. Ik kies voor openheid en dit is mijn verhaal.

Stigma

Mensen met een traumatische ervaring komen altijd slecht in het nieuws. Ze zijn labiel, onbetrouwbaar, gaan plotseling door het lint of vermoorden hun gezin. Ik wilde niet dat mensen dat zouden denken van mij. Daarom hield ik op mezelf prijs te geven als iemand te dichtbij kwam. Of ik vulde zelf in wat anderen van mij zouden vinden.

De ommekeer kwam toen mijn jongste kind werd geboren. Ze werd op mijn buik gelegd en ik kon niet anders dan denken: “jou overkomt dit niet”. Toen durfde ik eindelijk te erkennen wat er gebeurd was. Het werkte bevrijdend. Ook voor mijn omgeving. De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Ik ben hulp gaan zoeken en leerde dat ik eindelijk mezelf kon zijn. Daar ben ik ontzettend gelukkig mee.

Veilig

Een kind mag niet naar de verdommenis gaan omdat het door een traumatische ervaring niet weet wie het werkelijk is en welke talenten het bezit. Mijn ideaal is een organisatie die kinderen vertelt: “het is goed om met je verhaal naar buiten te komen, hier ben je veilig”. Kinderen die op tijd hulp krijgen, hebben een kans om zichzelf ten volste te ontplooien. Een kans op een gelukkig leven. Daar wil ik mezelf voor inzetten.

Open naar jezelf

Mensen reageren soms verbaasd op mijn verhaal. Na alles wat ik heb meegemaakt, zou ik een zielig hoopje moeten zijn in plaats van de leuke, succesvolle vrouw die ik ben. Laat jezelf dat niet wijsmaken. Alles wat je ambieert, is binnen handbereik; een baan, een huis, een relatie en misschien zelfs kinderen. Maar daarvoor moet je in de eerste plaats open durven zijn naar jezelf en de mensen om je heen.