Door: Katja

Eergisteren liet ik een hele kleine tattoo plaatsen. Een puntkomma. Het is een symbool voor ‘ooit wilde ik een punt zetten achter mijn leven, maar ik heb het niet gedaan’. Mijn verhaal gaat verder. My story isn’t over yet.

Diezelfde dag verneem ik via een verdwaald berichtje op mijn tijdlijn dat een kennis van mij zelfmoord gepleegd heeft. We waren samen in opname, tien jaar terug. Gingen lange tijd daarna samen badmintonnen, twee keer per week. Vorig jaar kwam ik hem onverwacht terug tegen, stralend, met zijn zoontje op zijn schouders. Hij is er niet meer en het raakt me… Waar is het fout gegaan? Hij kende de weg naar de hulpverlening. Was het schaamte? Het torenhoge taboe dat nog steeds heerst? Was hij al te onbereikbaar om nog hulp te kunnen toelaten? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

Misselijkmakend symbool

Het maakt me boos ook. Onze maatschappij is ziek, met drie zelfmoorden per dag als misselijkmakend symbool. Wanneer word daar eens iets aan gedaan? Maggie De Block, zo snel als je medicatie duurder kan maken, maak psychotherapie eindelijk eens terugbetaald. Investeer in ggz, in mobiele teams,… Het is zoooo hard nodig.

Gisteren keek ik naar de aflevering van ‘Over de streep’ van deze week. Ik hoor kritiek hier en daar, of het wel verantwoord is jongeren zo kwetsbaar op tv te tonen. Maar toch, het raakt. Een random gekozen klas en zoveel pijn, zoveel lijden. Waar is de steun voor die gasten?

‘Maar toch, het raakt.’

Ik zie zoveel mensen rond mij worstelen, elk op hun eigen eiland, bang hun kwetsbaarheid te tonen, bang om onbegrepen en afgeschreven te worden. Veel mensen die ik ken, gaan ambulant bij een psycholoog, maar durven hier amper voor uitkomen. Bang voor het stigma. Bang om voor ‘gek’ bestempeld te worden. Terwijl lijden zo inherent is aan ons leven en het helemaal geen schande is om ervoor uit te komen dat je niet alles alleen kan dragen, niemand hoeft alles alleen te dragen, het wordt zoveel lichter als je het echt, oprecht, kan delen met anderen.

Taboe

In hemelsnaam, doorbreek het taboe. Blijf er niet alleen mee zitten. Zoek lotgenoten, zoek hulp, je bent NIET alleen… Laat het zover niet komen dat zelfdoding een optie wordt…

Acties als Rode Neuzen Dag zijn broodnodig, maar ook JIJ bent nodig. Toon jezelf. Er zit zoveel kracht in het delen van kwetsbaarheid. Durf!

‘Samen ben je zoveel sterker.’

Ook ik ben nog steeds op zoek naar kanalen die helpend kunnen zijn om die taboes te doorbreken. Net omdat ik het zo belangrijk vind om niet alleen te staan in mijn kwetsbaarheid, maar deze te kunnen tonen, te kunnen delen. Samen ben je zoveel sterker. Het kan zo’n deugd doen te voelen dat er helemaal niets is om je over te schamen. We zijn allemaal kwetsbaar, elk op onze eigen manier… Ik probeer mensen te bereiken op een heel laagdrempelige manier via mijn website (www.katjaholvoet.be), maar zelfs al kan het anoniem, ook hier merk ik dat het voor veel mensen een gigantische stap is alleen al om toe te geven dat er hulp nodig is…

Zichtbaar

Af en toe denk ik dat het misschien wel beter zou zijn moesten psychische problemen zichtbaar zijn… Eén of andere kleurcode, een lintje, iets kleins, moesten alle kwetsbare mensen de moed vinden dat te dragen, zou iedereen zien met hoeveel we zijn. Ik denk dat veel mensen grote ogen zouden trekken… Nu weegt de eenzaamheid vaak zwaar door, uit angst en schaamte. Ik vind dat zo jammer…

Asjeblieft, doorbreek de stilte. Je bent NIET alleen!