Niet goed

Ben ik er boos om? Nee, eigenlijk niet. Erdoor gekwetst dan? Ook niet. Maar voor iemand die bezig is met stigma rondom psychische problemen had ik vanmiddag een toch wel, zachtgezegd, interessante ontmoeting.

Ik kwam iemand tegen die ik jaren geleden gecoacht heb. Iemand met daarnaast ook nog uitgebreide therapie-ervaring, zo zou je kunnen zeggen. Af en toe treffen wij elkaar toevallig in de stad, dan maken we even een praatje en that’s it. Zo ook vandaag. We wisselden uit waar we zoal mee bezig waren. Ik merkte dat mijn antwoorden steeds schimmiger werden. Sterker nog: dat ik over sommige dingen loog.

Nu houd ik daar niet van en bovendien vond ik het eigenlijk ook niet nodig. Onze coachrelatie was al jaren geleden, en bovendien: een coach (therapeut, hulpverlener, …) is ook maar een mens en dat mag best af en toe zichtbaar zijn, zo ging even snel door mijn hoofd.

Dus vertelde ik kort dat ik onlangs begonnen ben met een therapie, omdat ik tegen wat dingen aanloop. Verder niks geen persoonlijke ontboezemingen of zware verhalen, alleen dit.

De reactie kwam snel, spontaan en welgemeend: “Dan wil ik m’n geld terug!”. Ik kon er wel om lachen, het was tenslotte een grap.

Maar ook niet, natuurlijk.

Want echt: wordt mijn coaching minder waard doordat ik nu zelf ergens hulp bij heb gezocht? Moet een hulpverlener iemand zijn die nooit ergens moeite mee heeft? En: wat zegt iemand, met zelf dus een lange geschiedenis als cliënt, eigenlijk impliciet over zichzelf?

Ze ging verder: “En merk je dan ook niet, dat mensen daar toch een beetje raar op reageren? Dat het gesprek wat ongemakkelijk wordt?”.

Ehm, nou, eigenlijk helemaal niet dus. Tot nu dan, that is.

Bron: verzamelde werken

Niet goed

Ben ik er boos om? Nee, eigenlijk niet. Erdoor gekwetst dan? Ook niet. Maar voor iemand die bezig is met stigma rondom psychische problemen had ik vanmiddag een toch wel, zachtgezegd, interessante ontmoeting.

Ik kwam iemand tegen die ik jaren geleden gecoacht heb. Iemand met daarnaast ook nog uitgebreide therapie-ervaring, zo zou je kunnen zeggen. Af en toe treffen wij elkaar toevallig in de stad, dan maken we even een praatje en that’s it. Zo ook vandaag. We wisselden uit waar we zoal mee bezig waren. Ik merkte dat mijn antwoorden steeds schimmiger werden. Sterker nog: dat ik over sommige dingen loog.

Nu houd ik daar niet van en bovendien vond ik het eigenlijk ook niet nodig. Onze coachrelatie was al jaren geleden, en bovendien: een coach (therapeut, hulpverlener, …) is ook maar een mens en dat mag best af en toe zichtbaar zijn, zo ging even snel door mijn hoofd.

Dus vertelde ik kort dat ik onlangs begonnen ben met een therapie, omdat ik tegen wat dingen aanloop. Verder niks geen persoonlijke ontboezemingen of zware verhalen, alleen dit.

De reactie kwam snel, spontaan en welgemeend: “Dan wil ik m’n geld terug!”. Ik kon er wel om lachen, het was tenslotte een grap.

Maar ook niet, natuurlijk.

Want echt: wordt mijn coaching minder waard doordat ik nu zelf ergens hulp bij heb gezocht? Moet een hulpverlener iemand zijn die nooit ergens moeite mee heeft? En: wat zegt iemand, met zelf dus een lange geschiedenis als cliënt, eigenlijk impliciet over zichzelf?

Ze ging verder: “En merk je dan ook niet, dat mensen daar toch een beetje raar op reageren? Dat het gesprek wat ongemakkelijk wordt?”.

Ehm, nou, eigenlijk helemaal niet dus. Tot nu dan, that is.

Bron: verzamelde werken