Door: Vanessa van Iwaarden

Ik heb altijd makkelijk vriendschappen gesloten. Soms waren dit lange vriendschappen, soms korte. Echt eerlijk over wat ik heb mee gemaakt was ik echter nooit. Als mensen aan mij vroegen hoe het ging was mijn antwoord altijd "Ja goed", zelfs als dat niet zo was. Ik durfde me niet kwetsbaar en open op te stellen bij anderen, omdat ik bang was dat ik gekwetst werd. Bang dat ze dan bij me weggaan. Het verleden heeft me geleerd dat je heel snel mensen verliest als je 'anders' bent. Mensen probeerden me bijvoorbeeld te pesten omdat ik littekens had. "Scarface" werd ik genoemd.

Op een dag zei een goede vriend van me dat ik moest praten in plaats van alles opkroppen. Met die gedachte ben ik veel aan de slag gegaan. Het blijven herhalen in mijn hoofd, nadenkend over hoe het anders kon. Uiteindelijk kon ik er niet meer omheen: ik moest praten met de mensen om me heen om hetzelfde terug te krijgen. Dit vind ik soms moeilijk want inderdaad, sommige mensen schrikken ervan. Maar er zijn ook veel mensen die zichzelf juist herkennen in mijn verhalen.

Échte vriendschappen

De afgelopen periode heb ik veel nieuwe mensen ontmoet. Bij sommige mensen zijn vriendschappen ontstaan, bij anderen niet. In tegenstelling tot vroeger ben ik nu juist erg open over wat ik heb meegemaakt, maar ook over hoe ik me voel. Ik merkte dat alles voor mezelf houden me tegenhield in mijn behandeling. Maar ook in het hebben van 'échte' vriendschappen. Als je altijd maar een klein gedeelte vertelt over jezelf blijven mensen vragen hebben en zul je ook niet altijd eerlijkheid terug krijgen. Natuurlijk brengt open en eerlijkheid ook negatieve reacties met zich mee, maar hierdoor laat ik mij niet meer beïnvloeden. Ik weet wie ik ben en ik mag er zijn!

'Ik wil niet meer zo leven, niet continu bang hoeven zijn dat mensen abrupt verdwijnen uit mijn leven.'

Ik ben nog steeds een beetje bang om mensen echt dichtbij me te laten komen, bang dat ze me een keer enorm kwetsen of ineens verdwijnen. Die angst schuif ik zo veel mogelijk weg. Ik wil niet meer zo leven, niet continu bang hoeven zijn dat mensen abrupt verdwijnen uit mijn leven. Ik vind het juist belangrijk dat we met elkaar praten, ons open durven stellen naar de mensen die dichtbij ons staan. Ik vind praten zó belangrijk. Elkaar kritische vragen stellen. Of soms vragen hoe het met iemand gaat. En dan niet alleen vragen en horen maar ook écht luisteren. We kunnen de wereld niet van de één op de andere dag een betere plek maken, of de gezondheidszorg in 24 uur verbeteren, maar ik denk dat communiceren met elkaar en zaken bespreekbaar maken juist het kleine steentje is wat het verschil kan maken.

Door: Vanessa van Iwaarden

Ik heb altijd makkelijk vriendschappen gesloten. Soms waren dit lange vriendschappen, soms korte. Echt eerlijk over wat ik heb mee gemaakt was ik echter nooit. Als mensen aan mij vroegen hoe het ging was mijn antwoord altijd “Ja goed”, zelfs als dat niet zo was. Ik durfde me niet kwetsbaar en open op te stellen bij anderen, omdat ik bang was dat ik gekwetst werd. Bang dat ze dan bij me weggaan. Het verleden heeft me geleerd dat je heel snel mensen verliest als je ‘anders’ bent. Mensen probeerden me bijvoorbeeld te pesten omdat ik littekens had. “Scarface” werd ik genoemd.

Op een dag zei een goede vriend van me dat ik moest praten in plaats van alles opkroppen. Met die gedachte ben ik veel aan de slag gegaan. Het blijven herhalen in mijn hoofd, nadenkend over hoe het anders kon. Uiteindelijk kon ik er niet meer omheen: ik moest praten met de mensen om me heen om hetzelfde terug te krijgen. Dit vind ik soms moeilijk want inderdaad, sommige mensen schrikken ervan. Maar er zijn ook veel mensen die zichzelf juist herkennen in mijn verhalen.

Échte vriendschappen

De afgelopen periode heb ik veel nieuwe mensen ontmoet. Bij sommige mensen zijn vriendschappen ontstaan, bij anderen niet. In tegenstelling tot vroeger ben ik nu juist erg open over wat ik heb meegemaakt, maar ook over hoe ik me voel. Ik merkte dat alles voor mezelf houden me tegenhield in mijn behandeling. Maar ook in het hebben van ‘échte’ vriendschappen. Als je altijd maar een klein gedeelte vertelt over jezelf blijven mensen vragen hebben en zul je ook niet altijd eerlijkheid terug krijgen. Natuurlijk brengt open en eerlijkheid ook negatieve reacties met zich mee, maar hierdoor laat ik mij niet meer beïnvloeden. Ik weet wie ik ben en ik mag er zijn!

‘Ik wil niet meer zo leven, niet continu bang hoeven zijn dat mensen abrupt verdwijnen uit mijn leven.’

Ik ben nog steeds een beetje bang om mensen echt dichtbij me te laten komen, bang dat ze me een keer enorm kwetsen of ineens verdwijnen. Die angst schuif ik zo veel mogelijk weg. Ik wil niet meer zo leven, niet continu bang hoeven zijn dat mensen abrupt verdwijnen uit mijn leven. Ik vind het juist belangrijk dat we met elkaar praten, ons open durven stellen naar de mensen die dichtbij ons staan. Ik vind praten zó belangrijk. Elkaar kritische vragen stellen. Of soms vragen hoe het met iemand gaat. En dan niet alleen vragen en horen maar ook écht luisteren. We kunnen de wereld niet van de één op de andere dag een betere plek maken, of de gezondheidszorg in 24 uur verbeteren, maar ik denk dat communiceren met elkaar en zaken bespreekbaar maken juist het kleine steentje is wat het verschil kan maken.