Door: Mirte&Co

Het acht uur journaal. Opnieuw een familiedrama. Het gebeurde een paar straten verder op, bij ons in de buurt. Geschokt luister ik naar het verhaal. Het is afschuwelijk en niet alleen voor het jongetje. Moeder heeft maandenlang bij heel wat instanties aan de bel getrokken. Geschreeuwd om hulp. Zonder resultaat. Het is oprecht een drama. Het had niet zo hoeven eindigen.

Wilde verhalen gaan rond. Social media stromen vol. Iedereen heeft medelijden met het jongetje. Moeder is bekend met een psychische aandoening. Reden genoeg om moeder met de grond gelijk te maken.

Ik begrijp dat mensen geschokt zijn. Dat was ik namelijk ook. Toch vind ik dit veel te ver gaan. Er is nog niet eens bekend gemaakt wat er precies gebeurd is.  De berichten gaan van kwaad tot erger: “Mensen die psychisch ziek zijn, zouden nooit kinderen moeten krijgen. Ze zijn gek, ze moeten hun leven lang opgesloten worden. Die vrouwen moesten ze verplicht steriliseren. Als ze terugkomt is ze van mij…”

Ontregeld

Toen Ingrid en ik een gezin wilden stichten, ging het redelijk goed met mij. Ik dacht dat ik het verleden achter me had gelaten. Nadat onze oudste werd geboren, veranderde de situatie. Ik begon me zorgen te maken omdat ik zelf nooit het goede voorbeeld had gehad. Eigenlijk wist ik niet eens hoe een “normaal gezin” functioneerde. Na drie jaar werd onze jongste dochter geboren.  Toen ze vier maanden oud was, werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Twee jaar lang, volgde de ene naar de  na de andere opname.  Ons gezin raakte compleet ontregeld.

'Mijn gevoel dat ik geen goede moeder was, werd alleen maar erger.'

Toen de oudste vijf jaar werd, werd ik me bewust van het feit dat ik op die leeftijd al het huis werd uitgezet. Wanneer ik naar mijn dochters keek, leek het alsof me een spiegel werd voorgehouden. enz. Telkens opnieuw werd ik geconfronteerd met mijn eigen verleden. Daarbij kwam dat ik Dissociatieve Identiteitsstoornis (DIS) heb. Veel momenten van de dagen was ik kwijt. Ik kon me er niets van herinneren. Mijn gevoel dat ik geen goede moeder was, werd alleen maar erger.

Door alle vooroordelen over mensen met psychische problemen, durfde ik er niet over te praten. Misschien hadden ze wel gelijk en had ik nooit kinderen moeten krijgen…

Zorgen

Heel af en toe besprak ik mijn zorgen met Ingrid. Zij vertelde dat ik de kinderen altijd goed verzorgde, hoe slecht ik me ook voelde. Maar mijn moeder was ook psychisch ziek en dat had ernstige gevolgen. Ik vroeg me af of onze kinderen ook beschadigd waren. Zij hadden immers ook een moeder met een psychische aandoening. Mijn kinderen waren alles voor mij en dat ik van ze hield, daar twijfelde ik niet aan. Toch vroeg ik me af of ze wel genoeg liefde en aandacht kregen.

'Stapje voor stapje kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug en kon ik alle vooroordelen aan de kant zetten.'

Na een tijd zijn we op zoek gegaan naar hulp. We kwamen terecht bij KOP (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen). We kregen een vaste begeleidster toegewezen. De kinderen kregen groepstherapie en individuele gesprekken. Spelenderwijs werden zij onderzocht. Ook kwam de begeleidster bij ons op huisbezoek. De hele thuissituatie werd in kaart gebracht. Het project duurde een aantal maanden. Bij het eindgesprek kregen we te horen dat de kinderen een goede, stabiele basis hadden en dat ze opgroeide in een liefdevol gezin. Ik was heel erg opgelucht. Stapje voor stapje kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug en kon ik alle vooroordelen aan de kant zetten.

Inmiddels zijn onze dochters 16 en 19 jaar. Het was zeker niet altijd makkelijk.  Toch kan ik stellen dat mensen met psychische problemen prima ouders kunnen zijn.

meer lezen

Door: Mirte&Co

Het acht uur journaal. Opnieuw een familiedrama. Het gebeurde een paar straten verder op, bij ons in de buurt. Geschokt luister ik naar het verhaal. Het is afschuwelijk en niet alleen voor het jongetje. Moeder heeft maandenlang bij heel wat instanties aan de bel getrokken. Geschreeuwd om hulp. Zonder resultaat. Het is oprecht een drama. Het had niet zo hoeven eindigen.

Wilde verhalen gaan rond. Social media stromen vol. Iedereen heeft medelijden met het jongetje. Moeder is bekend met een psychische aandoening. Reden genoeg om moeder met de grond gelijk te maken.

Ik begrijp dat mensen geschokt zijn. Dat was ik namelijk ook. Toch vind ik dit veel te ver gaan. Er is nog niet eens bekend gemaakt wat er precies gebeurd is.  De berichten gaan van kwaad tot erger: “Mensen die psychisch ziek zijn, zouden nooit kinderen moeten krijgen. Ze zijn gek, ze moeten hun leven lang opgesloten worden. Die vrouwen moesten ze verplicht steriliseren. Als ze terugkomt is ze van mij…”

Ontregeld

Toen Ingrid en ik een gezin wilden stichten, ging het redelijk goed met mij. Ik dacht dat ik het verleden achter me had gelaten. Nadat onze oudste werd geboren, veranderde de situatie. Ik begon me zorgen te maken omdat ik zelf nooit het goede voorbeeld had gehad. Eigenlijk wist ik niet eens hoe een “normaal gezin” functioneerde. Na drie jaar werd onze jongste dochter geboren.  Toen ze vier maanden oud was, werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Twee jaar lang, volgde de ene naar de  na de andere opname.  Ons gezin raakte compleet ontregeld.

‘Mijn gevoel dat ik geen goede moeder was, werd alleen maar erger.’

Toen de oudste vijf jaar werd, werd ik me bewust van het feit dat ik op die leeftijd al het huis werd uitgezet. Wanneer ik naar mijn dochters keek, leek het alsof me een spiegel werd voorgehouden. enz. Telkens opnieuw werd ik geconfronteerd met mijn eigen verleden. Daarbij kwam dat ik Dissociatieve Identiteitsstoornis (DIS) heb. Veel momenten van de dagen was ik kwijt. Ik kon me er niets van herinneren. Mijn gevoel dat ik geen goede moeder was, werd alleen maar erger.

Door alle vooroordelen over mensen met psychische problemen, durfde ik er niet over te praten. Misschien hadden ze wel gelijk en had ik nooit kinderen moeten krijgen…

Zorgen

Heel af en toe besprak ik mijn zorgen met Ingrid. Zij vertelde dat ik de kinderen altijd goed verzorgde, hoe slecht ik me ook voelde. Maar mijn moeder was ook psychisch ziek en dat had ernstige gevolgen. Ik vroeg me af of onze kinderen ook beschadigd waren. Zij hadden immers ook een moeder met een psychische aandoening. Mijn kinderen waren alles voor mij en dat ik van ze hield, daar twijfelde ik niet aan. Toch vroeg ik me af of ze wel genoeg liefde en aandacht kregen.

‘Stapje voor stapje kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug en kon ik alle vooroordelen aan de kant zetten.’

Na een tijd zijn we op zoek gegaan naar hulp. We kwamen terecht bij KOP (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen). We kregen een vaste begeleidster toegewezen. De kinderen kregen groepstherapie en individuele gesprekken. Spelenderwijs werden zij onderzocht. Ook kwam de begeleidster bij ons op huisbezoek. De hele thuissituatie werd in kaart gebracht. Het project duurde een aantal maanden. Bij het eindgesprek kregen we te horen dat de kinderen een goede, stabiele basis hadden en dat ze opgroeide in een liefdevol gezin. Ik was heel erg opgelucht. Stapje voor stapje kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug en kon ik alle vooroordelen aan de kant zetten.

Inmiddels zijn onze dochters 16 en 19 jaar. Het was zeker niet altijd makkelijk.  Toch kan ik stellen dat mensen met psychische problemen prima ouders kunnen zijn.

meer lezen