Door: Mirjam Giphart - juli 2019

Openheid (uiten, expressie) is voor mij een belangrijke, krachtige coping: ik heb dat nodig om te kunnen blijven leven met wat er zich in mijn brein en lijf afspeelt. Jarenlange therapie heeft mij daarin geoefend en bedreven gemaakt; me er minder voor schaam. En tranen ongeremd laat lopen als ik aan ‘t praten of acteren ben.

Tijdens mijn opleiding voor GGZ-ervaringsdeskundige kregen mijn verhalen, want het zijn er meerdere - betekenis voor anderen. Toen bleek eigenlijk dat ze dat al decennialang hadden, maar tot dan voelden ze toch nog altijd als egoïstisch, slachtoffer-achtig en vooral fout.

Zelfkritiek

Zou die last van zelfkritiek nu eindelijk eens voorbij zijn? Ik heb er toch de leeftijd voor om deze eigenheid van mij in zelfcompassie te accepteren? Maar tot zelfs in gesprekken met beste vriendinnen ben ik nog altijd bang dat ik eigenlijk strafbaar laakbaar bezig ben.

Toch open ik me feitelijk meer dan velen zouden doen. Tot op nationale tv sprak ik over mijn psychische beslommeringen en de gevolgen daarvan. Ik vlog, blog en maak er poëzie over. Ik geef presentaties, gastcolleges en workshops op basis van mijn ervaringen.

Mond houden

Ondanks mijn sociale angsten, mijn neiging om me terug te trekken en de constante innerlijke criticus die mij de mond probeert te snoeren met commando’s om mij te laten zwijgen, zet ik veel energie in om te doen waarvan ik weet dat goed voor mij is en wat mij al zo lang door dit lastige leven heeft verder geholpen: ik praat en praat en vertel en praat verder…

'Trauma, rouw en verlies: delen is helen is het devies.'

En ik ben zo respectvol waarderend naar mensen die dat niet willen, die om welke reden dan ook hun mond houden en liever hun verhalen binnensmonds, -hoofds en -lijfs houden.

En nu met alle zelfinzichten en wetend hoe 't werkt met mij, ben ik door een ander in een positie gemanoeuvreerd waarin ik mijn mond móet houden. Soms spreek ik me uit in kleine kring of uit ik me in verhullende theatrale en andere expressieve vormen omdat ik haast ontplof.

Kwetsbare rol

Het verhaal triggerde oude trauma’s uit verschillende fases in mijn lange leven. Sommigen hadden al middels woorden mijn lijf verlaten, en toch werden de littekens nu weer onbarmhartig opengereten. Het verhaal van nu is echter niet alleen mijn verhaal, er spelen andere (hoofd)personen een rol. Een kwetsbare rol zelfs. En dat maakt dat ik slechts in besloten veiligheid mij uiten kan. En dat beperkt mij.

'Ik ben altijd van de meerdere perspectieven.'

Die beperking leidt tot angst en woede. En zo kom ik dan eindelijk tot de kern van deze copingstrategie: ik kan namelijk niet ongenuanceerd boos op mensen worden. Ik ben altijd van de meerdere perspectieven. Ik zie verzachtende omstandigheden, begrijp dat iedereen vanuit persoonlijke kernbehoeftes handelt en reageert. Soms destructief voor anderen. Soms zelfs strafbaar binnen ons rechtssysteem. Maar het blijven mensen, vind ik. Vond ik altijd. Vind ik nog steeds.

Dat is best handig in veel situaties. In mijn werk bijvoorbeeld. Maar het is niet handig als woede er bij mij niet uit kan en daardoor angst en stress als uitlaatkleppen gebruikt. Zich vermomd uit kieren en krochten van mijn gevoelsleven naar mijn bewustzijn wurmt. Schrijnend schurend en destructief.

Geslotenheid

Ik heb zo langzamerhand een soort van hulpeloos benijden van introverte, gesloten mensen ontwikkeld. Ik merk dat ook geslotenheid een kwaliteit kan zijn. Dat de behoefte om geen openheid te betrachten net zo hard gerespecteerd dient te worden als openheid. Ik heb er veel meer begrip voor.

Want mijn openheid zou levens van anderen kunnen verwoesten. Nee, dan liever t mijne…

 

Door: Mirjam Giphart – juli 2019

Openheid (uiten, expressie) is voor mij een belangrijke, krachtige coping: ik heb dat nodig om te kunnen blijven leven met wat er zich in mijn brein en lijf afspeelt. Jarenlange therapie heeft mij daarin geoefend en bedreven gemaakt; me er minder voor schaam. En tranen ongeremd laat lopen als ik aan ‘t praten of acteren ben.

Tijdens mijn opleiding voor GGZ-ervaringsdeskundige kregen mijn verhalen, want het zijn er meerdere – betekenis voor anderen. Toen bleek eigenlijk dat ze dat al decennialang hadden, maar tot dan voelden ze toch nog altijd als egoïstisch, slachtoffer-achtig en vooral fout.

Zelfkritiek

Zou die last van zelfkritiek nu eindelijk eens voorbij zijn? Ik heb er toch de leeftijd voor om deze eigenheid van mij in zelfcompassie te accepteren? Maar tot zelfs in gesprekken met beste vriendinnen ben ik nog altijd bang dat ik eigenlijk strafbaar laakbaar bezig ben.

Toch open ik me feitelijk meer dan velen zouden doen. Tot op nationale tv sprak ik over mijn psychische beslommeringen en de gevolgen daarvan. Ik vlog, blog en maak er poëzie over. Ik geef presentaties, gastcolleges en workshops op basis van mijn ervaringen.

Mond houden

Ondanks mijn sociale angsten, mijn neiging om me terug te trekken en de constante innerlijke criticus die mij de mond probeert te snoeren met commando’s om mij te laten zwijgen, zet ik veel energie in om te doen waarvan ik weet dat goed voor mij is en wat mij al zo lang door dit lastige leven heeft verder geholpen: ik praat en praat en vertel en praat verder…

‘Trauma, rouw en verlies: delen is helen is het devies.’

En ik ben zo respectvol waarderend naar mensen die dat niet willen, die om welke reden dan ook hun mond houden en liever hun verhalen binnensmonds, -hoofds en -lijfs houden.

En nu met alle zelfinzichten en wetend hoe ’t werkt met mij, ben ik door een ander in een positie gemanoeuvreerd waarin ik mijn mond móet houden. Soms spreek ik me uit in kleine kring of uit ik me in verhullende theatrale en andere expressieve vormen omdat ik haast ontplof.

Kwetsbare rol

Het verhaal triggerde oude trauma’s uit verschillende fases in mijn lange leven. Sommigen hadden al middels woorden mijn lijf verlaten, en toch werden de littekens nu weer onbarmhartig opengereten. Het verhaal van nu is echter niet alleen mijn verhaal, er spelen andere (hoofd)personen een rol. Een kwetsbare rol zelfs. En dat maakt dat ik slechts in besloten veiligheid mij uiten kan. En dat beperkt mij.

‘Ik ben altijd van de meerdere perspectieven.’

Die beperking leidt tot angst en woede. En zo kom ik dan eindelijk tot de kern van deze copingstrategie: ik kan namelijk niet ongenuanceerd boos op mensen worden. Ik ben altijd van de meerdere perspectieven. Ik zie verzachtende omstandigheden, begrijp dat iedereen vanuit persoonlijke kernbehoeftes handelt en reageert. Soms destructief voor anderen. Soms zelfs strafbaar binnen ons rechtssysteem. Maar het blijven mensen, vind ik. Vond ik altijd. Vind ik nog steeds.

Dat is best handig in veel situaties. In mijn werk bijvoorbeeld. Maar het is niet handig als woede er bij mij niet uit kan en daardoor angst en stress als uitlaatkleppen gebruikt. Zich vermomd uit kieren en krochten van mijn gevoelsleven naar mijn bewustzijn wurmt. Schrijnend schurend en destructief.

Geslotenheid

Ik heb zo langzamerhand een soort van hulpeloos benijden van introverte, gesloten mensen ontwikkeld. Ik merk dat ook geslotenheid een kwaliteit kan zijn. Dat de behoefte om geen openheid te betrachten net zo hard gerespecteerd dient te worden als openheid. Ik heb er veel meer begrip voor.

Want mijn openheid zou levens van anderen kunnen verwoesten. Nee, dan liever t mijne…