Door: Eline, 19 jaar

Ik heb me altijd anders gevoeld dan anderen, alsof ik minder waard was dan de rest. Op jonge leeftijd kampte ik met onder andere chronische depressie en anorexia nervosa en ik had vaak de gedachten om er een eind aan te maken. Als ik me in een stressvolle situatie bevond, dan ging ik hiermee om door mezelf te beschadigen.

Zorgleerling

Op de middelbare school was ik altijd de “zorgleerling”. Het liefste wilde ik net zo behandeld worden als alle anderen, maar dat gebeurde niet. Ik merkte dat zowel de docenten als de leerlingen bij mij op school vooroordelen over me hadden. Door leerlingen werd ik uitgescholden voor ‘emo’ en ‘skelet’., en als we met school op buitenlandse reis gingen dan vreesden de docenten en de directie van school voor mijn geestelijke gezondheid. Ze durfden de verantwoordelijkheid niet aan om me mee te nemen. Ik was immers de depressieve tiener die zichzelf zodanig sneed dat ze in het ziekenhuis belandde. In feite was ik geen groter risico dan andere leerlingen; ik werd immers depressief doordat ik niet goed kon omgaan met prestatiedruk, iets waar ik op buitenlandse reis geen last van zou hebben. Maar doordat de docenten en directie vooroordelen over me hadden, drong dit niet tot ze door. Soms vraag ik me af of de school me anders zou hebben behandeld als ik opener zou zijn geweest; zouden ze dan naar mij als persoon kijken, in plaats van naar de ziektes die ik met me meedraag?

'Soms vraag ik me af of de school me anders zou hebben behandeld als ik opener zou zijn geweest...'

Doordat ik heb ervaren hoe belangrijk het is om open te zijn over psychische problemen, wilde ik hier mijn steentje aan bijdragen. Ik kwam in contact met Zorgbelang Gelderland. Zij hebben een project, genaamd ‘tha bus on tour’. Bij dit project geven jongeren met ervaring in de Jeugdhulp of GGZ een gastles op middelbare scholen. Eén van de doelen van dit project is het wegnemen van vooroordelen. Ik heb me als gastdocent aangemeld bij dit project en mocht na een gastlestraining zelf gastlessen gaan geven. In mijn gastlessen vertel ik mijn verhaal en ga ik met de leerlingen in gesprek over psychische problemen.

'Ik merk dat de klas óók opener wordt door mijn openheid.'

Wat ik zo bijzonder vind aan het geven van deze gastlessen is dat ik merk dat de leerlingen in de klas ook opener worden gedurende de les. Ik heb zelfs wel eens gehad dat een leerling na afloop van een gastles naar me toe kwam om zijn of haar verhaal te vertellen. Dat waren leerlingen die nog nooit eerder over hun problemen durfden te praten, maar die door mijn openheid zelf ook opener werden. Doordat deze leerlingen opener zijn geworden, konden ze hulp krijgen, terwijl ze voorheen altijd alleen hebben gevochten tegen hun problemen.

Herstel

Inmiddels gaat het goed met me. Ik ben voor een groot deel herstelt van zowel de depressie als de anorexia. Helaas zal ik nooit helemaal herstellen en zal ik de rest van mijn leven moeten blijven vechten om niet terug te vallen. Toch ben ik tevreden over waar ik nu sta. En één ding heb ik zeker geleerd, openheid is enorm belangrijk. Als je open bent over je problemen, dan hoef je het gevecht niet alleen aan te gaan.

Door: Eline, 19 jaar

Ik heb me altijd anders gevoeld dan anderen, alsof ik minder waard was dan de rest. Op jonge leeftijd kampte ik met onder andere chronische depressie en anorexia nervosa en ik had vaak de gedachten om er een eind aan te maken. Als ik me in een stressvolle situatie bevond, dan ging ik hiermee om door mezelf te beschadigen.

Zorgleerling

Op de middelbare school was ik altijd de “zorgleerling”. Het liefste wilde ik net zo behandeld worden als alle anderen, maar dat gebeurde niet. Ik merkte dat zowel de docenten als de leerlingen bij mij op school vooroordelen over me hadden. Door leerlingen werd ik uitgescholden voor ‘emo’ en ‘skelet’., en als we met school op buitenlandse reis gingen dan vreesden de docenten en de directie van school voor mijn geestelijke gezondheid. Ze durfden de verantwoordelijkheid niet aan om me mee te nemen. Ik was immers de depressieve tiener die zichzelf zodanig sneed dat ze in het ziekenhuis belandde. In feite was ik geen groter risico dan andere leerlingen; ik werd immers depressief doordat ik niet goed kon omgaan met prestatiedruk, iets waar ik op buitenlandse reis geen last van zou hebben. Maar doordat de docenten en directie vooroordelen over me hadden, drong dit niet tot ze door. Soms vraag ik me af of de school me anders zou hebben behandeld als ik opener zou zijn geweest; zouden ze dan naar mij als persoon kijken, in plaats van naar de ziektes die ik met me meedraag?

‘Soms vraag ik me af of de school me anders zou hebben behandeld als ik opener zou zijn geweest…’

Doordat ik heb ervaren hoe belangrijk het is om open te zijn over psychische problemen, wilde ik hier mijn steentje aan bijdragen. Ik kwam in contact met Zorgbelang Gelderland. Zij hebben een project, genaamd ‘tha bus on tour’. Bij dit project geven jongeren met ervaring in de Jeugdhulp of GGZ een gastles op middelbare scholen. Eén van de doelen van dit project is het wegnemen van vooroordelen. Ik heb me als gastdocent aangemeld bij dit project en mocht na een gastlestraining zelf gastlessen gaan geven. In mijn gastlessen vertel ik mijn verhaal en ga ik met de leerlingen in gesprek over psychische problemen.

‘Ik merk dat de klas óók opener wordt door mijn openheid.’

Wat ik zo bijzonder vind aan het geven van deze gastlessen is dat ik merk dat de leerlingen in de klas ook opener worden gedurende de les. Ik heb zelfs wel eens gehad dat een leerling na afloop van een gastles naar me toe kwam om zijn of haar verhaal te vertellen. Dat waren leerlingen die nog nooit eerder over hun problemen durfden te praten, maar die door mijn openheid zelf ook opener werden. Doordat deze leerlingen opener zijn geworden, konden ze hulp krijgen, terwijl ze voorheen altijd alleen hebben gevochten tegen hun problemen.

Herstel

Inmiddels gaat het goed met me. Ik ben voor een groot deel herstelt van zowel de depressie als de anorexia. Helaas zal ik nooit helemaal herstellen en zal ik de rest van mijn leven moeten blijven vechten om niet terug te vallen. Toch ben ik tevreden over waar ik nu sta. En één ding heb ik zeker geleerd, openheid is enorm belangrijk. Als je open bent over je problemen, dan hoef je het gevecht niet alleen aan te gaan.