Door: Jaapjan Boer, Projectmanager Jeugd en onderwijs bij Samen Sterk zonder Stigma. 

Een aantal maanden geleden schreef ik een artikel over mijn beweegredenen om van BMC over te stappen naar Samen Sterk zonder Stigma, waar ik sinds 1 maart projectmanager Jeugd en Onderwijs ben. Inmiddels ben ik een aantal maanden op weg, en staan we aan de start van een nieuw schooljaar. Een goed moment om iets te delen over mijn ervaringen tot nu toe, en over het aanbod dat we in co-creatie willen ontwikkelen.

Lastig en stom

De afgelopen maanden heb ik gesproken met veel ouders, leerlingen, scholen, directeuren, leraren, onderwijsverenigingen, enz. En als ik iets heb geleerd van al die gesprekken is dat stigmatisering, uitsluiting, schaamte en vooroordelen een diepgeworteld probleem vormen in onze samenleving. Ook op scholen. Ik heb een heel aantal leerlingen mogen spreken die aangeven dat ze niet over hun gevoelens durven te spreken - ook niet in de klas. Want als je hierover praat ben je "lastig en stom", of dan 'ben je zwak.'' Veel leerlingen geven aan zich wel eens uitgesloten te voelen, of dat ze gepest worden vanwege hun diagnose. Zij geven aan dat door hun diagnose zij niet meer als volwaardig worden gezien. Een leraar vertelde: 'Ze wijken af van de norm. Daardoor wordt er veel meer op hen gelet."

'In ons systeem lijkt het wel eens andersom te zijn: prestaties zijn leidend.'

Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord over leerlingen die gezien werden, waardoor zij enorm groeiden. Het gaat er daarbij om dat gezien, gekend en begrepen worden de basis is van goed kunnen functioneren en presteren. In ons systeem lijkt het wel eens andersom te zijn: prestaties zijn leidend. Dat hoor ik ook wel terug van ouders, met name ouders wiens kinderen een diagnose hebben. Zij zien dat hun kinderen niet begrepen worden, buitengesloten worden, anders behandeld worden. Vaak niet eens bewust. Ouders geven overigens ook wel eens aan dat zij zelf ook wel eens buitengesloten worden op scholen, bijvoorbeeld op het schoolplein.

Taboe's

Ook de gesprekken die ik mocht voeren met onderwijsprofessionals maakten duidelijk dat er nog veel taboe's rusten op bijvoorbeeld psychische kwetsbaarheid. Een leraar vertelde mij dat zodra hij sprak over een periode van burn-out tijdens een sollicitatie, het gesprek min of meer beeindigd werd. Kwetsbaarheid binnen het onderwijs lijkt lastig, het delen van je psychische kwetsbaarheid met collega's of met leerlingen lijkt op een heel aantal scholen ingewikkeld. Dat kan zijn vanwege goede redenen. Maar vaker hoor ik dat het komt door taboe's of schaamte.

'Door eigen kwetsbaarheid te tonen, durven kinderen ook open en eerlijk te reageren.'

Een lerares gaf aan die niet te doen omdat zij ''zelf geen stigma wil." Ik sprak ook mensen werkzaam in het onderwijs die er wel voor kozen om hun kwetsbaarheid te delen in de klas. Dat leverde vaak mooie gesprekken op met de leerlingen: "Door eigen kwetsbaarheid te tonen, durven kinderen ook open en eerlijk te reageren." Ik heb gezien dat het vak leraar complex is - je moet van alles, er ligt veel druk, je moet veel registereren en prestaties lijken het belangrijkste. We mogen blij zijn met vele leraren die in dat spanningsveld onze kinderen en jongeren zo goed mogelijk te kunnen begeleiden.

Droom

Er zijn veel mooie initiatieven om stigma, discriminatie en uitsluiting tegen te gaan. Ik heb veel bevlogen en inspirerende mensen gesproken die de verandering zijn of deze tot stand willen brengen. Met een heel aantal mensen ben ik in gesprek om mooie middelen, trainingen, initiatieven, enz. te ontwikkelen die moeten leiden tot meer openheid en begrip.

'Het is mijn droom dat kinderen op school vooral mogen groeien in zichzelf zijn...'

Het is mijn droom dat kinderen op school vooral mogen groeien in zichzelf zijn, zonder schaamte, zonder het gevoel te hebben minder te zijn, er niet bij te horen. Belangrijk is dat de leraren en directeuren hierin het goede voorbeeld kunnen en mogen geven - ook in het kwetsbaar zijn, in het zien, in het gelijkwaardig behandelen. Ik zie uit naar het nieuwe schooljaar en hoop samen met veel prachtige en bevlogen mensen een kleine bijdrage te mogen leveren aan scholen waarin niemand zich meer buitengesloten of gediscrimineerd wordt.

Wil je het complete artikel lezen en/of wil je meer weten over Jaapjan persoonlijk? Klik dan hier.

Door: Jaapjan Boer, Projectmanager Jeugd en onderwijs bij Samen Sterk zonder Stigma. 

Een aantal maanden geleden schreef ik een artikel over mijn beweegredenen om van BMC over te stappen naar Samen Sterk zonder Stigma, waar ik sinds 1 maart projectmanager Jeugd en Onderwijs ben. Inmiddels ben ik een aantal maanden op weg, en staan we aan de start van een nieuw schooljaar. Een goed moment om iets te delen over mijn ervaringen tot nu toe, en over het aanbod dat we in co-creatie willen ontwikkelen.

Lastig en stom

De afgelopen maanden heb ik gesproken met veel ouders, leerlingen, scholen, directeuren, leraren, onderwijsverenigingen, enz. En als ik iets heb geleerd van al die gesprekken is dat stigmatisering, uitsluiting, schaamte en vooroordelen een diepgeworteld probleem vormen in onze samenleving. Ook op scholen. Ik heb een heel aantal leerlingen mogen spreken die aangeven dat ze niet over hun gevoelens durven te spreken – ook niet in de klas. Want als je hierover praat ben je “lastig en stom”, of dan ‘ben je zwak.” Veel leerlingen geven aan zich wel eens uitgesloten te voelen, of dat ze gepest worden vanwege hun diagnose. Zij geven aan dat door hun diagnose zij niet meer als volwaardig worden gezien. Een leraar vertelde: ‘Ze wijken af van de norm. Daardoor wordt er veel meer op hen gelet.”

‘In ons systeem lijkt het wel eens andersom te zijn: prestaties zijn leidend.’

Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord over leerlingen die gezien werden, waardoor zij enorm groeiden. Het gaat er daarbij om dat gezien, gekend en begrepen worden de basis is van goed kunnen functioneren en presteren. In ons systeem lijkt het wel eens andersom te zijn: prestaties zijn leidend. Dat hoor ik ook wel terug van ouders, met name ouders wiens kinderen een diagnose hebben. Zij zien dat hun kinderen niet begrepen worden, buitengesloten worden, anders behandeld worden. Vaak niet eens bewust. Ouders geven overigens ook wel eens aan dat zij zelf ook wel eens buitengesloten worden op scholen, bijvoorbeeld op het schoolplein.

Taboe’s

Ook de gesprekken die ik mocht voeren met onderwijsprofessionals maakten duidelijk dat er nog veel taboe’s rusten op bijvoorbeeld psychische kwetsbaarheid. Een leraar vertelde mij dat zodra hij sprak over een periode van burn-out tijdens een sollicitatie, het gesprek min of meer beeindigd werd. Kwetsbaarheid binnen het onderwijs lijkt lastig, het delen van je psychische kwetsbaarheid met collega’s of met leerlingen lijkt op een heel aantal scholen ingewikkeld. Dat kan zijn vanwege goede redenen. Maar vaker hoor ik dat het komt door taboe’s of schaamte.

‘Door eigen kwetsbaarheid te tonen, durven kinderen ook open en eerlijk te reageren.’

Een lerares gaf aan die niet te doen omdat zij ”zelf geen stigma wil.” Ik sprak ook mensen werkzaam in het onderwijs die er wel voor kozen om hun kwetsbaarheid te delen in de klas. Dat leverde vaak mooie gesprekken op met de leerlingen: “Door eigen kwetsbaarheid te tonen, durven kinderen ook open en eerlijk te reageren.” Ik heb gezien dat het vak leraar complex is – je moet van alles, er ligt veel druk, je moet veel registereren en prestaties lijken het belangrijkste. We mogen blij zijn met vele leraren die in dat spanningsveld onze kinderen en jongeren zo goed mogelijk te kunnen begeleiden.

Droom

Er zijn veel mooie initiatieven om stigma, discriminatie en uitsluiting tegen te gaan. Ik heb veel bevlogen en inspirerende mensen gesproken die de verandering zijn of deze tot stand willen brengen. Met een heel aantal mensen ben ik in gesprek om mooie middelen, trainingen, initiatieven, enz. te ontwikkelen die moeten leiden tot meer openheid en begrip.

‘Het is mijn droom dat kinderen op school vooral mogen groeien in zichzelf zijn…’

Het is mijn droom dat kinderen op school vooral mogen groeien in zichzelf zijn, zonder schaamte, zonder het gevoel te hebben minder te zijn, er niet bij te horen. Belangrijk is dat de leraren en directeuren hierin het goede voorbeeld kunnen en mogen geven – ook in het kwetsbaar zijn, in het zien, in het gelijkwaardig behandelen. Ik zie uit naar het nieuwe schooljaar en hoop samen met veel prachtige en bevlogen mensen een kleine bijdrage te mogen leveren aan scholen waarin niemand zich meer buitengesloten of gediscrimineerd wordt.

Wil je het complete artikel lezen en/of wil je meer weten over Jaapjan persoonlijk? Klik dan hier.