Door: Anika Rooke

Slapeloze nachten, huilbuien, extreem vermoeid en totaal uitgeblust… Wat was er in godsnaam met mij aan de hand? Waar was die actieve, uitgelaten en ondernemende Anika van de afgelopen maanden gebleven? Hoe ik ook mijn best deed, ik vond haar niet terug. Paniek alom. Wat als dat vuurtje in mij nooit meer zo intens zou branden? De woorden ‘depressie’ en ‘terugval’ spookten door mijn hoofd. Wat moest ik nou?

Lezingen geven over mijn leven met borderline, inleidingen verzorgen voor de theatervoorstelling UP, het schrijven van blogs, het bijwonen van trainingen van Samen Sterk zonder Stigma, een pitch en een documentaire opnemen, naar Dordrecht voor een fotoshoot, interviews geven… Zomaar een greep uit de superleuke dingen die ik de afgelopen tijd heb mogen doen. Hoe kon ik daar nou helemaal kapot van zijn?

Falen

Het voelde als falen. Alsof alles wat ik had opgebouwd in zou storten nu ik niet meer voluit kon gaan. Mijn toekomst verdampte en ik worstelde me door de dagen. Alles kostte moeite. Verder werken aan mijn boek of met iemand afspreken lukte niet. Mijn man ving het huishouden op, terwijl ik gefrustreerd op de bank hing en me afvroeg of er ooit weer betere tijden zouden aanbreken.

‘Waarom zou je iets wat in potentie goed is en waar je veel plezier uithaalt eigenhandig om zeep helpen?’

‘Zie het als een leermoment,’ zei mijn zusje toen ik voor de zoveelste keer mijn relaas had gedaan. Leermoment? Ik was toch helemaal over de kop gegaan? Er viel niks te leren. Ik kon er beter maar mee stoppen. Ik was totaal ongeschikt en daar moest ik maar mee dealen. ‘Totale onzin’ vond mijn zusje. ‘Waarom zou je iets wat in potentie goed is en waar je veel plezier uithaalt eigenhandig om zeep helpen?’ reageerde mijn vader verbaasd. ‘Je haalt jezelf wel erg naar beneden,’ stipte mijn man voorzichtig aan. Ik kon ze alle drie wel wat ààndoen. In mijn ogen snapten ze er niks van, maar het zette me wel aan het denken.

Demonen in mijn hoofd

Natuurlijk had ik ontzettend genoten van de activiteiten die ik de afgelopen vier à vijf maanden had mogen doen, maar het kostte ook veel energie als ik volkomen eerlijk tegen mezelf was. Ik reisde door het land, moest me telkens voorbereiden en had veel contact met de opdrachtgevers om alles goed te laten verlopen. Dat vroeg wel degelijk wat van mijn lichaam en geest, zeker in combinatie met de altijd aanwezige demonen in mijn hoofd en het feit dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. Een te drukke agenda met te weinig hersteltijd was iets te veel van het goede geweest, maar dat realiseerde ik me – zoals altijd – weer te laat.

'Ook op dat vlak heb ik dus wel degelijk vooruitgang geboekt.'

Dus toch een leermoment? Durf ik dat te erkennen? Inmiddels wel, mijn man en familie zijn zo gek nog niet. Heel concreet betekent dit voor mij om een nieuw evenwicht te vinden, de tijd te nemen om alles van de afgelopen periode te laten bezinken en dan in een iets rustiger tempo verder te gaan. Vroeger kwamen dit soort inzichten meestal na woedeaanvallen of zelfbeschadiging, nu waren het vooral tranen die vloeiden. Ook op dat vlak heb ik dus wel degelijk vooruitgang geboekt.

Vallen en opstaan

Heel februari stond in het teken van vallen en opstaan en de realisatie dat ik wel diep zat, maar niet volledig ben ingestort. Ik heb veel tijd gehad om na te denken over wat ik belangrijk vind in het leven en waar ik mijn energie in de toekomst in wil steken. Natuurlijk wil ik iedereen het beste van mij blijven geven, maar ik realiseer me steeds meer dat ik het niet iedereen naar de zin kan maken. Ik hoop mensen met mijn persoonlijke verhaal en blogs wat mee te geven, maar uiteindelijk is het aan hen zelf of ze er iets mee kunnen. Het heeft geen zin om me daar langer druk over te maken.

'Langzaam wakkert het vuurtje in mij weer aan.'

Voorzichtig bouw ik aan een steviger fundament en durf ik weer vooruit te kijken. Ik voel me elke dag een stukje sterker worden en mijn missie om psychische problematiek bespreekbaar te maken en stigma’s te doorbreken is nooit in het gedrang geweest. Dat besef ik me nu. Een mindere periode betekent niet meteen een depressie of een terugval. Langzaam wakkert het vuurtje in mij weer aan. Ik ben op de goede weg. Tot snel.

Door: Anika Rooke

Slapeloze nachten, huilbuien, extreem vermoeid en totaal uitgeblust… Wat was er in godsnaam met mij aan de hand? Waar was die actieve, uitgelaten en ondernemende Anika van de afgelopen maanden gebleven? Hoe ik ook mijn best deed, ik vond haar niet terug. Paniek alom. Wat als dat vuurtje in mij nooit meer zo intens zou branden? De woorden ‘depressie’ en ‘terugval’ spookten door mijn hoofd. Wat moest ik nou?

Lezingen geven over mijn leven met borderline, inleidingen verzorgen voor de theatervoorstelling UP, het schrijven van blogs, het bijwonen van trainingen van Samen Sterk zonder Stigma, een pitch en een documentaire opnemen, naar Dordrecht voor een fotoshoot, interviews geven… Zomaar een greep uit de superleuke dingen die ik de afgelopen tijd heb mogen doen. Hoe kon ik daar nou helemaal kapot van zijn?

Falen

Het voelde als falen. Alsof alles wat ik had opgebouwd in zou storten nu ik niet meer voluit kon gaan. Mijn toekomst verdampte en ik worstelde me door de dagen. Alles kostte moeite. Verder werken aan mijn boek of met iemand afspreken lukte niet. Mijn man ving het huishouden op, terwijl ik gefrustreerd op de bank hing en me afvroeg of er ooit weer betere tijden zouden aanbreken.

‘Waarom zou je iets wat in potentie goed is en waar je veel plezier uithaalt eigenhandig om zeep helpen?’

‘Zie het als een leermoment,’ zei mijn zusje toen ik voor de zoveelste keer mijn relaas had gedaan. Leermoment? Ik was toch helemaal over de kop gegaan? Er viel niks te leren. Ik kon er beter maar mee stoppen. Ik was totaal ongeschikt en daar moest ik maar mee dealen. ‘Totale onzin’ vond mijn zusje. ‘Waarom zou je iets wat in potentie goed is en waar je veel plezier uithaalt eigenhandig om zeep helpen?’ reageerde mijn vader verbaasd. ‘Je haalt jezelf wel erg naar beneden,’ stipte mijn man voorzichtig aan. Ik kon ze alle drie wel wat ààndoen. In mijn ogen snapten ze er niks van, maar het zette me wel aan het denken.

Demonen in mijn hoofd

Natuurlijk had ik ontzettend genoten van de activiteiten die ik de afgelopen vier à vijf maanden had mogen doen, maar het kostte ook veel energie als ik volkomen eerlijk tegen mezelf was. Ik reisde door het land, moest me telkens voorbereiden en had veel contact met de opdrachtgevers om alles goed te laten verlopen. Dat vroeg wel degelijk wat van mijn lichaam en geest, zeker in combinatie met de altijd aanwezige demonen in mijn hoofd en het feit dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. Een te drukke agenda met te weinig hersteltijd was iets te veel van het goede geweest, maar dat realiseerde ik me – zoals altijd – weer te laat.

‘Ook op dat vlak heb ik dus wel degelijk vooruitgang geboekt.’

Dus toch een leermoment? Durf ik dat te erkennen? Inmiddels wel, mijn man en familie zijn zo gek nog niet. Heel concreet betekent dit voor mij om een nieuw evenwicht te vinden, de tijd te nemen om alles van de afgelopen periode te laten bezinken en dan in een iets rustiger tempo verder te gaan. Vroeger kwamen dit soort inzichten meestal na woedeaanvallen of zelfbeschadiging, nu waren het vooral tranen die vloeiden. Ook op dat vlak heb ik dus wel degelijk vooruitgang geboekt.

Vallen en opstaan

Heel februari stond in het teken van vallen en opstaan en de realisatie dat ik wel diep zat, maar niet volledig ben ingestort. Ik heb veel tijd gehad om na te denken over wat ik belangrijk vind in het leven en waar ik mijn energie in de toekomst in wil steken. Natuurlijk wil ik iedereen het beste van mij blijven geven, maar ik realiseer me steeds meer dat ik het niet iedereen naar de zin kan maken. Ik hoop mensen met mijn persoonlijke verhaal en blogs wat mee te geven, maar uiteindelijk is het aan hen zelf of ze er iets mee kunnen. Het heeft geen zin om me daar langer druk over te maken.

‘Langzaam wakkert het vuurtje in mij weer aan.’

Voorzichtig bouw ik aan een steviger fundament en durf ik weer vooruit te kijken. Ik voel me elke dag een stukje sterker worden en mijn missie om psychische problematiek bespreekbaar te maken en stigma’s te doorbreken is nooit in het gedrang geweest. Dat besef ik me nu. Een mindere periode betekent niet meteen een depressie of een terugval. Langzaam wakkert het vuurtje in mij weer aan. Ik ben op de goede weg. Tot snel.

1 reactie “Rollercoaster

  1. Wat een ongelooflijk herkenbaar verhaal.
    Eindelijk na een lange periode van depressie, burn-out en mijn BPS ging ik totaal iets anders qua werk doen. Van B&B eigenaresse naar de zorg voor Alzheimers patiënten. Ik vond (vind) het fantastisch werk en bloeide helemaal op. Lange dagen, heftige, mooie, leuke, zielige dankbare momenten beleefde ik intens. Tot ineens, op een dag ik het niet meer op kon brengen. Hoe KAN dit nou???? Het is helemaal op m’n lijf geschreven. Leuke collega’s, mooi werk, ben weer een stukje van de maatschappij???

    Nu zit ik weer thuis op de bank te huilen en ja…. ik heb een terugval. Hoe lang gaat het deze keer duren? Ik hoop niet zo lang want ik heb toch zeker wel geleerd van de vorige keer? Kalm aan, ik kom er wel weer!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *