Door: ambassadeur Mirjam
Britse tv-detectives, ik ben er altijd al een fan van geweest. Niet van allemaal, nee zeg, ik ben wel kritisch, hè?! Dus als het format na een aflevering of drie, vier wel erg star blijkt te zijn, dan haak ik af. Ook kan ik niet tegen voorspelbaarheid of uitgesproken onwaarachtigheden. En wat ik ook niet aantrekkelijk vind, zijn die hiërarchiespelletjes tussen de rechercheur en de leidinggevende, die zogenaamd steeds roet in het eten moeten lijken te gooien om de spanning bij de kijker te vergroten.

Vroeger vond ik het best interessant als de oplossing van een misdrijf - meestal (of altijd?) is het een moord, bedenk ik me nu - in een psychologische kwetsbaarheid van de vermoedelijke dader bleek te zitten. Ik meen me te herinneren dat er dan feitelijk geen psychiatrische termen benoemd werden. Er werd meer over gedragskenmerken gesproken. Of er werd over gebeurtenissen in het verleden van de dader gerept. Zo werd in de nog vrij recente Amerikaanse serie Dexter nooit de woorden autisme of PTSS gebruikt. Terwijl door beelden de suggestie kan worden gewekt dat daarin mogelijk een oorzaak van het gedrag van de hoofdpersoon kon worden gezocht.

Rechercheurs

Gedurende periodes waarin ik meer last heb van mijn eigen jeugdtrauma’s - mede de oorzaak van mijn psychische aandoening - kan ik minder goed kijken naar gewelddadige programma’s en films. Daardoor heb ik een aantal jaren niet naar die Britse series gekeken. Toen ik weer kon gaan kijken, viel mij de repeterend terugkerende scène op: De rechercheurs zitten redelijk vast in hun onderzoek. Ze worden door hun leidinggevende achter hun broek gezeten. En dan ineens blijkt dat een verdachte óf:
* als militair in Afghanistan is geweest en na een aantal jaar met PTSS is gediagnosticeerd,
* in een psychiatrische kliniek heeft gezeten,
* al eerder psychoses heeft doorgemaakt of zelfs het label schizofrenie heeft gekregen,
* ineens eerder in aanraking blijkt te zijn geweest met de narcoticabrigade.

Betrouwbare bron

Het gebeurt zo vaak, dat ik het inmiddels als flauw, goedkoop en gemakkelijk van de scriptschrijvers beoordeel. Het verbaast mij dat in Groot-Brittannië, juist het land waar al enige tijd van overheidswege campagnes tegen stigma op psychiatrische aandoeningen worden gefaciliteerd en gestimuleerd, dit soort sluipstigma toch mag worden verspreid. Ik weet uit betrouwbare bron namelijk dat ook dit soort fictie als waarheid wordt aanvaard. Het lijkt allemaal zo echt, dat het ook voor verstandige, hoogopgeleide volwassenen moeilijk is het niet als zeer realistisch te incasseren. Vooral omdat de verhalen vaak gebaseerd lijken te zijn op waargebeurde nieuwsfeiten.
Die betrouwbare bron ben ik zelf. Onbewust heb ik mijn meningsvorming omtrent aanleidingen tot misdrijven laten beïnvloeden. Dat was totdat ik me als ggz-ervaringsdeskundige beter verdiepte in het fenomeen stigma. Tegenwoordig zapp ik weg als ik het woord PTSS of schizofrenie hoor in Britse tv-detectives.

Door: ambassadeur Mirjam
Britse tv-detectives, ik ben er altijd al een fan van geweest. Niet van allemaal, nee zeg, ik ben wel kritisch, hè?! Dus als het format na een aflevering of drie, vier wel erg star blijkt te zijn, dan haak ik af. Ook kan ik niet tegen voorspelbaarheid of uitgesproken onwaarachtigheden. En wat ik ook niet aantrekkelijk vind, zijn die hiërarchiespelletjes tussen de rechercheur en de leidinggevende, die zogenaamd steeds roet in het eten moeten lijken te gooien om de spanning bij de kijker te vergroten.

Vroeger vond ik het best interessant als de oplossing van een misdrijf – meestal (of altijd?) is het een moord, bedenk ik me nu – in een psychologische kwetsbaarheid van de vermoedelijke dader bleek te zitten. Ik meen me te herinneren dat er dan feitelijk geen psychiatrische termen benoemd werden. Er werd meer over gedragskenmerken gesproken. Of er werd over gebeurtenissen in het verleden van de dader gerept. Zo werd in de nog vrij recente Amerikaanse serie Dexter nooit de woorden autisme of PTSS gebruikt. Terwijl door beelden de suggestie kan worden gewekt dat daarin mogelijk een oorzaak van het gedrag van de hoofdpersoon kon worden gezocht.

Rechercheurs

Gedurende periodes waarin ik meer last heb van mijn eigen jeugdtrauma’s – mede de oorzaak van mijn psychische aandoening – kan ik minder goed kijken naar gewelddadige programma’s en films. Daardoor heb ik een aantal jaren niet naar die Britse series gekeken. Toen ik weer kon gaan kijken, viel mij de repeterend terugkerende scène op: De rechercheurs zitten redelijk vast in hun onderzoek. Ze worden door hun leidinggevende achter hun broek gezeten. En dan ineens blijkt dat een verdachte óf:
* als militair in Afghanistan is geweest en na een aantal jaar met PTSS is gediagnosticeerd,
* in een psychiatrische kliniek heeft gezeten,
* al eerder psychoses heeft doorgemaakt of zelfs het label schizofrenie heeft gekregen,
* ineens eerder in aanraking blijkt te zijn geweest met de narcoticabrigade.

Betrouwbare bron

Het gebeurt zo vaak, dat ik het inmiddels als flauw, goedkoop en gemakkelijk van de scriptschrijvers beoordeel. Het verbaast mij dat in Groot-Brittannië, juist het land waar al enige tijd van overheidswege campagnes tegen stigma op psychiatrische aandoeningen worden gefaciliteerd en gestimuleerd, dit soort sluipstigma toch mag worden verspreid. Ik weet uit betrouwbare bron namelijk dat ook dit soort fictie als waarheid wordt aanvaard. Het lijkt allemaal zo echt, dat het ook voor verstandige, hoogopgeleide volwassenen moeilijk is het niet als zeer realistisch te incasseren. Vooral omdat de verhalen vaak gebaseerd lijken te zijn op waargebeurde nieuwsfeiten.
Die betrouwbare bron ben ik zelf. Onbewust heb ik mijn meningsvorming omtrent aanleidingen tot misdrijven laten beïnvloeden. Dat was totdat ik me als ggz-ervaringsdeskundige beter verdiepte in het fenomeen stigma. Tegenwoordig zapp ik weg als ik het woord PTSS of schizofrenie hoor in Britse tv-detectives.

1 reactie “Sluipstigma in Britse tv-detectives

  1. In Amerikaanse series komt DIS regelmatig als oorzaak van een moord op de proppen. Sommige mensen kijken mij dus ook af en toe angstig aan, want ja ik kan natuurlijk gevaarlijk worden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *