Door: Sanne Landman

Stigmatisering is een proces waarin een groep personen negatief wordt gelabeld, veroordeeld en uitgesloten. De groep waar negatief over geoordeeld wordt, heeft vaak afwijkende kenmerken of gedragingen. Meestal ontstaat het buitensluiten uit angst, of afkeer van de groep. De kenmerken van de groep worden vaak uitvergroot en zo wordt er geprobeerd handlangers te verzamelen, die zich ook gaan afkeren. Een stigma is een zeer negatief sociaal stempel en dit beïnvloed de wijze waarop een bepaalde groep gezien en behandeld wordt, of hoe mensen zichzelf zien.

Oog in oog met stigma’s

In het verleden deed ik aan zelfbeschadiging. Dit was mijn coping mechanisme om met mijn traumatische verleden om te gaan. Ik zeg altijd dat ik lijk op een zebraatje, want ik heb net zoals het dier talloze strepen op mijn lichaam. Sinds dit jaar heb ik besloten de wijde wereld te betreden met korte kleding. Dit betekent dat mijn littekens zichtbaar zijn voor de maatschappij.

'Ik heb meegemaakt dat een moeder haar handen voor de ogen van haar kind hield, omdat ze mijn blote armen te aanstootgevend vond.'

In het verleden kreeg ik op straat last van stigmatisering. Ik werd denigrerend aangekeken en met een afkeurende blik nagestaard. Mensen wilden het mens achter de littekens niet zien en plaatsten mij meteen in een ‘hokje’. Ik heb meegemaakt dat een moeder haar handen voor de ogen van haar kind hield, omdat ze mijn blote armen te aanstootgevend vond en mij wellicht een gevaar vond voor haar kind. Vooral door jongeren werd ik nageroepen. Ze zeiden mij dat ik een aandachtzoeker en aansteller was. Ook kwam er op een dag een man naar mij toe, die met een brede lach op zijn gezicht zei: “Zo, de kat heeft jou goed te pakken gehad!”

'De manier waarop ik behandeld werd, ervoer ik als zeer pijnlijk en kwetsend.'

Het ergste wat ik ooit te horen kreeg, was: “Je had beter je best moeten doen met snijden, dan was je er nu niet meer geweest.” Ik werd persoonlijk aangevallen. Op basis van mijn uiterlijk werd ik afgewezen, vernederd en afgestoten. De manier waarop ik behandeld werd, ervoer ik als zeer pijnlijk en kwetsend. Omdat mijn psychische kwetsbaarheid van mijn lichaam af te lezen is, werd ik direct geconfronteerd met de taboes en stigma’s rondom het hebben van psychische kwetsbaarheden. Mijn littekens mochten er niet zijn en de maatschappij liet duidelijk merken dat ze het niet op prijs stelde dat ik haar met mijn littekens confronteerde.

Méér dan een diagnose

Leven met een diagnose moet bespreekbaar worden gemaakt en daardoor een normaal gespreksonderwerp worden. Ten slotte krijgt 70 % van de bevolking vroeg of laat te maken met psychische problemen in het leven. Mensen die psychische hulp ontvangen zijn in mijn ogen gelijkwaardig aan ’psychisch gezonde’ mensen, want wij zijn ten slotte allemaal mens. Achter het ontstaan van elke psychische ziekte zit een reden en verleden. Probeer daar eens naar te kijken! Mensen met een diagnose zijn zo veel méér dan die diagnose. Probeer te praten over onze mentale gezondheid. Als wij hierover leren praten, dan wordt het hebben van psychische kwetsbaarheden ook niet meer zo uitvergroot en dat helpt het uit de taboesfeer te halen.

Door: Sanne Landman

Stigmatisering is een proces waarin een groep personen negatief wordt gelabeld, veroordeeld en uitgesloten. De groep waar negatief over geoordeeld wordt, heeft vaak afwijkende kenmerken of gedragingen. Meestal ontstaat het buitensluiten uit angst, of afkeer van de groep. De kenmerken van de groep worden vaak uitvergroot en zo wordt er geprobeerd handlangers te verzamelen, die zich ook gaan afkeren. Een stigma is een zeer negatief sociaal stempel en dit beïnvloed de wijze waarop een bepaalde groep gezien en behandeld wordt, of hoe mensen zichzelf zien.

Oog in oog met stigma’s

In het verleden deed ik aan zelfbeschadiging. Dit was mijn coping mechanisme om met mijn traumatische verleden om te gaan. Ik zeg altijd dat ik lijk op een zebraatje, want ik heb net zoals het dier talloze strepen op mijn lichaam. Sinds dit jaar heb ik besloten de wijde wereld te betreden met korte kleding. Dit betekent dat mijn littekens zichtbaar zijn voor de maatschappij.

‘Ik heb meegemaakt dat een moeder haar handen voor de ogen van haar kind hield, omdat ze mijn blote armen te aanstootgevend vond.’

In het verleden kreeg ik op straat last van stigmatisering. Ik werd denigrerend aangekeken en met een afkeurende blik nagestaard. Mensen wilden het mens achter de littekens niet zien en plaatsten mij meteen in een ‘hokje’. Ik heb meegemaakt dat een moeder haar handen voor de ogen van haar kind hield, omdat ze mijn blote armen te aanstootgevend vond en mij wellicht een gevaar vond voor haar kind. Vooral door jongeren werd ik nageroepen. Ze zeiden mij dat ik een aandachtzoeker en aansteller was. Ook kwam er op een dag een man naar mij toe, die met een brede lach op zijn gezicht zei: “Zo, de kat heeft jou goed te pakken gehad!”

‘De manier waarop ik behandeld werd, ervoer ik als zeer pijnlijk en kwetsend.’

Het ergste wat ik ooit te horen kreeg, was: “Je had beter je best moeten doen met snijden, dan was je er nu niet meer geweest.” Ik werd persoonlijk aangevallen. Op basis van mijn uiterlijk werd ik afgewezen, vernederd en afgestoten. De manier waarop ik behandeld werd, ervoer ik als zeer pijnlijk en kwetsend. Omdat mijn psychische kwetsbaarheid van mijn lichaam af te lezen is, werd ik direct geconfronteerd met de taboes en stigma’s rondom het hebben van psychische kwetsbaarheden. Mijn littekens mochten er niet zijn en de maatschappij liet duidelijk merken dat ze het niet op prijs stelde dat ik haar met mijn littekens confronteerde.

Méér dan een diagnose

Leven met een diagnose moet bespreekbaar worden gemaakt en daardoor een normaal gespreksonderwerp worden. Ten slotte krijgt 70 % van de bevolking vroeg of laat te maken met psychische problemen in het leven. Mensen die psychische hulp ontvangen zijn in mijn ogen gelijkwaardig aan ’psychisch gezonde’ mensen, want wij zijn ten slotte allemaal mens. Achter het ontstaan van elke psychische ziekte zit een reden en verleden. Probeer daar eens naar te kijken! Mensen met een diagnose zijn zo veel méér dan die diagnose. Probeer te praten over onze mentale gezondheid. Als wij hierover leren praten, dan wordt het hebben van psychische kwetsbaarheden ook niet meer zo uitvergroot en dat helpt het uit de taboesfeer te halen.