Door: Lotje Lomme

Een psychose is relatief onbemind en onbekend in de media. Voor depressies (zo’n 5% van de bevolking heeft er last van) hebben we inmiddels een gala en ook gewone mensen kunnen zich ermee identificeren, door de emotionele dipjes die we allemaal wel hebben. 1 op de 10.000 mensen wordt echter maar psychotisch, 0,01 procent van de bevolking. Als het zo weinig voorkomt kun je misschien ook niet van mensen verwachten dat ze weten wat het is en er begrip voor opbrengen.

Met mensen van mijn werk of met mensen die ik nog niet goed ken, is het niet wenselijk te beginnen over psychoses. Misschien doet het er ook niet toe, nu het immers alweer zo’n 15 jaar geleden is dat ik mijn heftige psychoses heb gehad, en de laatste grotere kwetsbaarheden ook alweer 7 jaar geleden zijn. Mijn man vertelt op zijn werk ook niet iedereen dat hij niet houdt van de harde muziek op het personeelsfeestje. Sociale regels zijn er voor iedereen, maar ze lijken toch net iets gecompliceerder als je een psychische beperking hebt.

Vormend

Mijn psychose is bepalend voor me geweest, niet alleen in mijn karakter en wie ik ben geworden maar ook in wat ik professioneel wel en niet kan doen. Vergeet het maar dat ik het begrip psychose op mijn werk kan laten vallen als ik een keer niet kan komen. Ik lieg wel dat ik een griepje heb. Ik wil voorkomen dat mensen mij associëren met de criminelen in de media of in films. Of dat ze bij mijn verhaal gaan denken aan de schreeuwende man op het station. Inderdaad is 1 op de 13 gedetineerden psychotisch. Dit is een hoog getal statistisch, waardoor mensen dit soort dingen onthouden.

Dagelijkse beperkingen

Door bijwerkingen van mijn medicijnen, de aard van mijn ziekte en doordat ik werk in de late avond ben ik overdag vaak moe en slaap ik meestal zo’n 10 uur per etmaal, 8 of 9 uur in de nacht en nog 1 of 2 uur overdag. In de middag word ik moe en mijn familie weet dat ik dan vaak even moet slapen, anderen weten dat niet. In mijn leven moet ik op heel veel manieren rekening houden met mijn kwetsbaarheid en daardoor voelt het alsof ik een chronische ziekte heb. Ik moet drukte en onbekende dingen vermijden. Voortdurend moet ik dan checken of het echt is wat ik zie en hoor en die staat van paraatheid houd ik maar korte tijd vol. Vooral stress is een aanleiding voor een psychose. In onze maatschappij heeft bijna iedereen stress en hoort het bij elke baan, dus het is lastig om te vermijden als je een baan zoekt.

Verlangen naar financiële onafhankelijkheid

Het lukt me daarom niet om boven bijstandsniveau uit te komen als ZZP’er en financieel onafhankelijk te worden van mijn man. Mijn professionele situatie is een levenskeuze voor de overheid en geen gevolg van pech die financiële ondersteuning verdient. Gelukkig heb ik een man met een goede baan en hoef ik me niet druk te maken daarover. Maar ik besef dat ik daarmee een geluksvogel ben en dat er andere mensen zijn die die daardoor veel strijd hebben in hun leven.

Aardige mensen

Het voelt fijn om open te zijn over mijn psychische kwetsbaarheden en dat daar dan gewoon aardig op wordt gereageerd. Maar dit gebeurt niet zakelijk. Ik hoef ook geen medelijden, ik ben trots op wat ik allemaal wél kan en daarbij is mijn psychose helemaal niet relevant. Begrip is wel fijn, maar het blijft moeilijk om in gewone situaties, niet eens professioneel, begrip te vragen. Ik wil en durf vaak niet open te zijn over mijn situatie vanwege het stigma dat er kleeft aan psychoses. Het groepje mensen dat weet van mijn achtergrond in de psychiatrie is daarom beperkt.

Tegenwoordig denk ik wel dat mensen die dit soort van anders zijn niet kunnen accepteren niet mijn vrienden hoeven te zijn. Maar als mensen niet horen over ‘normale’ ex-psychoten, over mensen die herstellen en om hebben leren gaan met hun beperking, dan blijft het stigma bestaan.

MEER LEZEN

Door: Lotje Lomme

Een psychose is relatief onbemind en onbekend in de media. Voor depressies (zo’n 5% van de bevolking heeft er last van) hebben we inmiddels een gala en ook gewone mensen kunnen zich ermee identificeren, door de emotionele dipjes die we allemaal wel hebben. 1 op de 10.000 mensen wordt echter maar psychotisch, 0,01 procent van de bevolking. Als het zo weinig voorkomt kun je misschien ook niet van mensen verwachten dat ze weten wat het is en er begrip voor opbrengen.

Met mensen van mijn werk of met mensen die ik nog niet goed ken, is het niet wenselijk te beginnen over psychoses. Misschien doet het er ook niet toe, nu het immers alweer zo’n 15 jaar geleden is dat ik mijn heftige psychoses heb gehad, en de laatste grotere kwetsbaarheden ook alweer 7 jaar geleden zijn. Mijn man vertelt op zijn werk ook niet iedereen dat hij niet houdt van de harde muziek op het personeelsfeestje. Sociale regels zijn er voor iedereen, maar ze lijken toch net iets gecompliceerder als je een psychische beperking hebt.

Vormend

Mijn psychose is bepalend voor me geweest, niet alleen in mijn karakter en wie ik ben geworden maar ook in wat ik professioneel wel en niet kan doen. Vergeet het maar dat ik het begrip psychose op mijn werk kan laten vallen als ik een keer niet kan komen. Ik lieg wel dat ik een griepje heb. Ik wil voorkomen dat mensen mij associëren met de criminelen in de media of in films. Of dat ze bij mijn verhaal gaan denken aan de schreeuwende man op het station. Inderdaad is 1 op de 13 gedetineerden psychotisch. Dit is een hoog getal statistisch, waardoor mensen dit soort dingen onthouden.

Dagelijkse beperkingen

Door bijwerkingen van mijn medicijnen, de aard van mijn ziekte en doordat ik werk in de late avond ben ik overdag vaak moe en slaap ik meestal zo’n 10 uur per etmaal, 8 of 9 uur in de nacht en nog 1 of 2 uur overdag. In de middag word ik moe en mijn familie weet dat ik dan vaak even moet slapen, anderen weten dat niet. In mijn leven moet ik op heel veel manieren rekening houden met mijn kwetsbaarheid en daardoor voelt het alsof ik een chronische ziekte heb. Ik moet drukte en onbekende dingen vermijden. Voortdurend moet ik dan checken of het echt is wat ik zie en hoor en die staat van paraatheid houd ik maar korte tijd vol. Vooral stress is een aanleiding voor een psychose. In onze maatschappij heeft bijna iedereen stress en hoort het bij elke baan, dus het is lastig om te vermijden als je een baan zoekt.

Verlangen naar financiële onafhankelijkheid

Het lukt me daarom niet om boven bijstandsniveau uit te komen als ZZP’er en financieel onafhankelijk te worden van mijn man. Mijn professionele situatie is een levenskeuze voor de overheid en geen gevolg van pech die financiële ondersteuning verdient. Gelukkig heb ik een man met een goede baan en hoef ik me niet druk te maken daarover. Maar ik besef dat ik daarmee een geluksvogel ben en dat er andere mensen zijn die die daardoor veel strijd hebben in hun leven.

Aardige mensen

Het voelt fijn om open te zijn over mijn psychische kwetsbaarheden en dat daar dan gewoon aardig op wordt gereageerd. Maar dit gebeurt niet zakelijk. Ik hoef ook geen medelijden, ik ben trots op wat ik allemaal wél kan en daarbij is mijn psychose helemaal niet relevant. Begrip is wel fijn, maar het blijft moeilijk om in gewone situaties, niet eens professioneel, begrip te vragen. Ik wil en durf vaak niet open te zijn over mijn situatie vanwege het stigma dat er kleeft aan psychoses. Het groepje mensen dat weet van mijn achtergrond in de psychiatrie is daarom beperkt.

Tegenwoordig denk ik wel dat mensen die dit soort van anders zijn niet kunnen accepteren niet mijn vrienden hoeven te zijn. Maar als mensen niet horen over ‘normale’ ex-psychoten, over mensen die herstellen en om hebben leren gaan met hun beperking, dan blijft het stigma bestaan.

MEER LEZEN