Door: Jo

Op een zonnig dagje ergens in januari besluit ik om voortaan open om te gaan met mijn psychische kwetsbaarheden. Ik stap op mijn fiets en vertrek richting werk om daar eindelijk te vertellen dat het helemaal niet zo goed gaat met me als iedereen denkt. Op mijn werk aangekomen ben ik opeens toch best wel zenuwachtig, weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen, wat ik eigenlijk wil zeggen en ik ben ook een beetje bang voor de reacties. Maar ik doe het toch, denk ik nog.

'Stukje bij beetje vertel ik dat uit bed komen soms moeilijk is.'

Stukje bij beetje vertel ik dat ik het leven soms niet zie zitten. Stukje bij beetje vertel ik dat uit bed komen soms moeilijk is. Stukje bij beetje vertel ik dat ik zomaar in paniek kan raken als het even te veel wordt.

Dapper

En hun reacties? Complimenten. Complimenten over hoe dapper ik ben dat ik open wil zijn over mijn kwetsbaarheden, complimenten over hoe goed ik het allemaal doe. En stukje bij beetje voel ik de zenuwachtigheid wegzakken. Stukje bij beetje win ik weer wat zelfvertrouwen, omdat ik merk dat ik gewoon mezelf mag zijn. Met al mijn kwetsbaarheden, gevoelige plekken en wat er allemaal bij komt kijken. Dat ik het gewoon even mag zeggen als het niet gaat.

Open zijn

Het kan dus wel. Naar een hele hoop negatieve ervaringen heb ik vandaag geleerd dat het oké is als het even niet gaat. Dat er mensen zijn die luisteren, mensen die geven om me en mensen die er écht voor me zijn. Met een rustig hart fiets ik genietend van de laatste zonnestraaltjes naar huis. Stilletjes neem ik afscheid van het potje verstoppertje dat ik al een hele tijd speelde met iedereen om me heen en laat ik de zon op mijn gezicht schijnen. Thuis laat ik me langzaam op mijn bank zinken en al gauw vallen mijn ogen dicht. Ik droom van een wereld waarin we minder stigmatiseren, open kunnen omgaan met kwetsbaarheden aller aard. Ik word wakker met een doel: open zijn. Durf ik het aan?

Door: Jo

Op een zonnig dagje ergens in januari besluit ik om voortaan open om te gaan met mijn psychische kwetsbaarheden. Ik stap op mijn fiets en vertrek richting werk om daar eindelijk te vertellen dat het helemaal niet zo goed gaat met me als iedereen denkt. Op mijn werk aangekomen ben ik opeens toch best wel zenuwachtig, weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen, wat ik eigenlijk wil zeggen en ik ben ook een beetje bang voor de reacties. Maar ik doe het toch, denk ik nog.

‘Stukje bij beetje vertel ik dat uit bed komen soms moeilijk is.’

Stukje bij beetje vertel ik dat ik het leven soms niet zie zitten. Stukje bij beetje vertel ik dat uit bed komen soms moeilijk is. Stukje bij beetje vertel ik dat ik zomaar in paniek kan raken als het even te veel wordt.

Dapper

En hun reacties? Complimenten. Complimenten over hoe dapper ik ben dat ik open wil zijn over mijn kwetsbaarheden, complimenten over hoe goed ik het allemaal doe. En stukje bij beetje voel ik de zenuwachtigheid wegzakken. Stukje bij beetje win ik weer wat zelfvertrouwen, omdat ik merk dat ik gewoon mezelf mag zijn. Met al mijn kwetsbaarheden, gevoelige plekken en wat er allemaal bij komt kijken. Dat ik het gewoon even mag zeggen als het niet gaat.

Open zijn

Het kan dus wel. Naar een hele hoop negatieve ervaringen heb ik vandaag geleerd dat het oké is als het even niet gaat. Dat er mensen zijn die luisteren, mensen die geven om me en mensen die er écht voor me zijn. Met een rustig hart fiets ik genietend van de laatste zonnestraaltjes naar huis. Stilletjes neem ik afscheid van het potje verstoppertje dat ik al een hele tijd speelde met iedereen om me heen en laat ik de zon op mijn gezicht schijnen. Thuis laat ik me langzaam op mijn bank zinken en al gauw vallen mijn ogen dicht. Ik droom van een wereld waarin we minder stigmatiseren, open kunnen omgaan met kwetsbaarheden aller aard. Ik word wakker met een doel: open zijn. Durf ik het aan?

1 reactie “Werkgever en stigma

  1. Hallo Jo
    Heel goed dat je open bent geworden, die stap nemen is in het begin heel erg moeilijk.
    Alvast de complimenten van mij.
    Ik heb die stap een paar jaar geleden ook genomen en ook hele positieve reacties er op gehad.
    Als mensen weten waarom je soms op een bepaalde manier reageert, dan begrijpen ze het en kan men het plaatsen.
    Sinds kort heb ik mijn eigen weblog waar ik ook probeer zo open mogelijk te zijn.
    Is niet altijd eenvoudig, en soms wel een strijd in jezelf wat ik wel en niet van mezelf laat zien op ikmagzijnwieikben.nl. Maar voor mijn proces heel goed merk ik

    heel veel succes in de toekomst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *