Door: Nanette Waterhout

Op de een of andere manier moet ik steeds aan die column van Youp van 't Hek denken sinds ik die las op 21 januari. Het gaat over de zelfdoding van een leraar die voor de ogen van zijn leerlingen van het gymnasium afsprong om gevolgd te worden door nog meer verhalen over zelfdoding en ook nog de vraag of je een beetje op een nette manier zelfdoding kunt plegen. Of ik daar iets van vind? Ja daar vind ik iets van. En ik vrees dat meer mensen hetzelfde vinden. Dat het natuurlijk verschrikkelijk en zelfs traumatiserend is als er getuigen zijn van een zelfdoding. Daar doe ik helemaal niets aan af. Er spreekt vervolgens echter veel onwetendheid uit deze column over depressie en suïcidaliteit. Alsof je nog kunt denken en voelen over waar je mee bezig bent. En de consequenties er van. Dat is juist waarom het iets ernstigs is. Maar ik mis vooral menselijkheid naar in dit geval de leraar die suïcide pleegt en zijn nabestaanden. En indirect ook naar alle andere mensen die hem voor gingen en hun dierbaren. En ja dat raakt mij op verschillende manieren ook direct.

En ja dat raakt mij op verschillende manieren ook direct.

In november nog kwam Youp met de column "Openhartig" waarin hij suggereerde dat hij al twee jaar depressief was, daar zware pillen voor slikte en voortdurend dacht aan zelfdoding. Om halverwege die column er achter te komen dat hier de nodige vraagtekens bij te plaatsen waren omdat het een beetje te overdreven werd.

En dan komt er op 21 januari een column met de titel "Een Herman Broodje". Het is dit soort columns maar ook andere eenzijdige, stigmatiserende en negatieve beeldvorming in bijvoorbeeld de media waar mijn haren van overeind gaan staan. Ze leiden niet tot de benodigde openheid over psychische klachten en in het bijzonder suïcidale gedachten. Het (zelf)stigma is een tweede handicap naast de psychische klachten en/of suïcidale gedachten waar iemand last van heeft, vaak zelfs zwaar onder lijdt. Soms is dat (zelf)stigma zelfs erger dan de psychische klachten zelf. Vaak zijn deze acceptatie en herstel belemmerend.

Youp, ik nodig je van harte uit om eens in gesprek te gaan.

Ondertussen zetten een heleboel mensen, die vanuit eigen (familie)ervaring weten hoe belangrijk het is om negatieve beeldvorming te verminderen, zich in om bij te dragen aan destigmatisering en openheid. Want er over kunnen praten leidt tot begrip, het zoeken van hulp, normalisering en het redden van levens.

Youp, ik nodig je van harte uit om eens in gesprek te gaan met mensen met ernstige psychische klachten, die de nodige suïcidale gedachten hebben gekend of een poging tot suïcide hebben overleefd. Of ga juist eens in gesprek gaan met nabestaanden. Ook ben je van harte welkom tijdens de maandelijkse herstelverhalen die we organiseren we op verschillende plekken.

Ook wil ik je wijzen op sites waar je meer achtergrondinformatie kunt vinden over de thema's stigma, psychische klachten en suïcide, www.samensterkzonderstigma.nl, www.watdoejij.nl, www.psychosenet.nl https://www.ggz-nhn.nl/Herstelwerkplaats, https://www.113online.nl

Ik hoop dat je hiermee een volgende keer met een minder kortzichtig oordeel over dit thema schrijft. Misschien dat ik dan weer eens een column van je wil lezen. Tot die tijd denk ik bij stigmatiserende teksten voortaan maar, een typisch Youp van 't Hekje.

Door: Nanette Waterhout

Op de een of andere manier moet ik steeds aan die column van Youp van ’t Hek denken sinds ik die las op 21 januari. Het gaat over de zelfdoding van een leraar die voor de ogen van zijn leerlingen van het gymnasium afsprong om gevolgd te worden door nog meer verhalen over zelfdoding en ook nog de vraag of je een beetje op een nette manier zelfdoding kunt plegen. Of ik daar iets van vind? Ja daar vind ik iets van. En ik vrees dat meer mensen hetzelfde vinden. Dat het natuurlijk verschrikkelijk en zelfs traumatiserend is als er getuigen zijn van een zelfdoding. Daar doe ik helemaal niets aan af. Er spreekt vervolgens echter veel onwetendheid uit deze column over depressie en suïcidaliteit. Alsof je nog kunt denken en voelen over waar je mee bezig bent. En de consequenties er van. Dat is juist waarom het iets ernstigs is. Maar ik mis vooral menselijkheid naar in dit geval de leraar die suïcide pleegt en zijn nabestaanden. En indirect ook naar alle andere mensen die hem voor gingen en hun dierbaren. En ja dat raakt mij op verschillende manieren ook direct.

En ja dat raakt mij op verschillende manieren ook direct.

In november nog kwam Youp met de column “Openhartig” waarin hij suggereerde dat hij al twee jaar depressief was, daar zware pillen voor slikte en voortdurend dacht aan zelfdoding. Om halverwege die column er achter te komen dat hier de nodige vraagtekens bij te plaatsen waren omdat het een beetje te overdreven werd.

En dan komt er op 21 januari een column met de titel “Een Herman Broodje”. Het is dit soort columns maar ook andere eenzijdige, stigmatiserende en negatieve beeldvorming in bijvoorbeeld de media waar mijn haren van overeind gaan staan. Ze leiden niet tot de benodigde openheid over psychische klachten en in het bijzonder suïcidale gedachten. Het (zelf)stigma is een tweede handicap naast de psychische klachten en/of suïcidale gedachten waar iemand last van heeft, vaak zelfs zwaar onder lijdt. Soms is dat (zelf)stigma zelfs erger dan de psychische klachten zelf. Vaak zijn deze acceptatie en herstel belemmerend.

Youp, ik nodig je van harte uit om eens in gesprek te gaan.

Ondertussen zetten een heleboel mensen, die vanuit eigen (familie)ervaring weten hoe belangrijk het is om negatieve beeldvorming te verminderen, zich in om bij te dragen aan destigmatisering en openheid. Want er over kunnen praten leidt tot begrip, het zoeken van hulp, normalisering en het redden van levens.

Youp, ik nodig je van harte uit om eens in gesprek te gaan met mensen met ernstige psychische klachten, die de nodige suïcidale gedachten hebben gekend of een poging tot suïcide hebben overleefd. Of ga juist eens in gesprek gaan met nabestaanden. Ook ben je van harte welkom tijdens de maandelijkse herstelverhalen die we organiseren we op verschillende plekken.

Ook wil ik je wijzen op sites waar je meer achtergrondinformatie kunt vinden over de thema’s stigma, psychische klachten en suïcide, www.samensterkzonderstigma.nl, www.watdoejij.nl, www.psychosenet.nl https://www.ggz-nhn.nl/Herstelwerkplaats, https://www.113online.nl

Ik hoop dat je hiermee een volgende keer met een minder kortzichtig oordeel over dit thema schrijft. Misschien dat ik dan weer eens een column van je wil lezen. Tot die tijd denk ik bij stigmatiserende teksten voortaan maar, een typisch Youp van ’t Hekje.

2 reacties “‘Een Youp van ’t Hekje’

  1. You realiseert zich niet dat het leven niet zwart wit is. Ik ben de oorzaak van een suïcide wat staat te lezen in de afscheidsbrief. Ik ben een dader want ook zelf een suïcide overleefd ( wat niet de bedoeling was). Dus ben ik beide…achterblijver en de egoïstische trut ( zoals youp denkt). En deze woorden van Youp. ..doen pijn…Voor alle delen in mij..De dader..De achterblijver..De veroorzaker. ..laat de oordelen achterwege als je niet alle feiten kent…is mijn advies aan Youp. Niemand kan voelen wat een ander voelt. En ja ik ben mij er terdege van bewust dat ik mensen met mijn suïcide poging pijn heb gedaan. En dat spijt me. Maar kan het niet meer ongedaan maken. Daar moet ik mee leven. Of ik nou wil of niet. Mijn jeuk mijn verantwoordelijkheid. Maar niemand weet van de pijn het moeras de wanhoop de paniek..De oorzaak van iemand die tot zulke drastische daden overgaat. Dus oordeel niet totdat je in dezelfde schoenen staat en alle feiten weet. Ik weet alleen dat ik mensen pijn heb gedaan. Maar dat de woorden van Youp ook leed veroorzaken waarom hij ze hij meende op te moeten schrijven en te delen weet ik niet. Wens hem ooit inzicht en wat meer zachtheid.

  2. Hé Youp,

    Wanneer pleeg jij nou eindelijk eens een keer zelfmoord? En doe het dan vooral op een nette manier, zodat niemand er last van heeft. De volle aandacht krijg je toch wel en na deze laatste act vanzelf nog eens een keer, een volle dag in de media.

    Wie dit hard vindt, Youp nuanceert ook niet.

    Zelf weet ik dondersgoed wat het is om suïcidaal te zijn en een poging tot zelfmoord heb ik ook wel eens ondernomen. Op een ‘nette’ manier overigens.

    Meneer Yoghijo, u hoeft zich nergens voor te verontschuldigen. Meneer Youp echter wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *