Door: Annemiek. Fotografie: Petra van Velzen

Het zonnetje schijnt weer volop. Heerlijk, alleen sta ik ’s ochtends wat twijfelend voor mijn kledingkast. Ik doe het weleens, korte mouwtjes of driekwart. Maar niet voordat ik mijn planning voor de dag heb nagelopen, wikken en wegen: doe ik het vandaag of niet?

'Mensen kijken, ik zie de schrik in hun ogen.'

In september start ik bij een arts met een traject om de littekens minder zichtbaar te maken. Mensen kijken, ik zie de schrik in hun ogen. Soms zie ik medelijden, vooral bij mensen die mij kennen. Ik heb nog nooit een nare opmerking gehad en ben nog nooit nageroepen.

Grens aangeven

Er zijn weinig mensen die er iets over durven te zeggen, of vragen stellen. Vind ik wel jammer soms. Niet dat ik er altijd over wil praten, maar ik kan prima mijn grens aangeven of ergens later op terugkomen. Ik ben wel allergisch voor de woorden ‘borderliner’ en ‘aandacht trekken’. Dit wordt soms gelinkt met zelfbeschadiging. Ik ken mensen die de diagnose borderline hebben ( gehad) en zichzelf nog nooit hebben beschadigd en ik ken mensen met andere problematiek die wel aan zelfbeschadiging doen of deden.

'Ik ben kwetsbaar maar ben ook veel meer dan dat.'

Wat ik lastig vind aan de littekens is dat ze er altijd zichtbaar zijn. Ik maak over het algemeen geen geheim van mijn psychische kwetsbaarheid heb maar hoef daar niet altijd de nadruk op. Ik wil ook weleens met vrienden op een terrasje zitten en in de massa opgaan. Ik ben kwetsbaar maar ben ook veel meer dan dat. Ik ben bijvoorbeeld best creatief, heb nooit een ochtendhumeur en ben een koffieleut. Ik ben gek op bloemen en chocolade. Ben onhandig, altijd bots ik wel ergens tegen aan.

Dit ben ik

Mijn moeder werkt bij de gemeente en iedereen die daar werkte kreeg knalgroene fietstassen. Ik had geen fietstassen en kreeg ze die van haar te leen. Grappig want ik kreeg veel aanspraak onderweg. Van andere groene fietstas mensen. Ik sta ook altijd de weg uit te leggen aan toeristen. Ze moeten mij altijd hebben. Geeft niet hoor als ik het weet help ik ze graag. Wat ik ook altijd vergeet is mijn tas dicht doen. Dat ik nog nooit gerold ben is een wonder maar regelmatig is er iemand die even waarschuwt dat mijn tas nog open staat.

Dit soort vluchtige, menselijke en warme contacten vind ik leuk en heb ik regelmatig. Alleen niet in de zomer als ik die ochtend voor de spiegel heb gestaan en besloten heb mouwtjes aan te doen.

De maatschappij

Dat traject bij die arts voor mijn littekens doe ik ook niet echt voor mijzelf maar omdat de maatschappij mij niet accepteert. Zelf zie ik de littekens amper. Ik wil niet bagatelliseren maar de meeste zijn jaren oud. Ik heb striae op mijn buik, vind ik veel erger.

Heel af toe loopt de spanning bij mij nog op. Soms heb je dat als mens. En dan denk ik er even aan, zelfbeschadiging. Ik heb een plan, sinds kort in de vorm van een wrap en daar in mijn toolbox vind ik dan zaken als ‘onder een ijskoude douche staan’ ‘hardlopen’ ‘iemand opbellen’. Tijdens opnames hielp de wekkermethode. Met iemand afspreken dat je het 10 minuten uitstelt. En dan na die 10 minuten het weer 5 minuten uitstellen. En als ik dit lang genoeg volhield ebde de drang weg. Naderhand probeer ik met mijn dagboek of in gesprek met iemand te analyseren waarom de behoefte aanwezig was en kijk ik hoe ik dit de volgende keer voorkom. Ik vind voorwerpen afpakken altijd verkeerd. Iemand vindt een andere manier en je lost het probleem er niet mee op.

Gewoon zijn

Wat mij vooral helpt is praten, huilen, lachen, lief hebben, boos worden. Niet opkroppen of onderdrukken, gewoon zijn. Misschien dat het nog wel een keer mislukt. Het is dan een uitglijder en niet meteen terug bij af. Kleine stappen, af en toe een stapje terug en dan weer een grote vooruit.

Een jurkje met spaghettibandjes hangt al in de kast, te wachten op de zomer van 2018.

Door: Annemiek. Fotografie: Petra van Velzen

Het zonnetje schijnt weer volop. Heerlijk, alleen sta ik ’s ochtends wat twijfelend voor mijn kledingkast. Ik doe het weleens, korte mouwtjes of driekwart. Maar niet voordat ik mijn planning voor de dag heb nagelopen, wikken en wegen: doe ik het vandaag of niet?

‘Mensen kijken, ik zie de schrik in hun ogen.’

In september start ik bij een arts met een traject om de littekens minder zichtbaar te maken. Mensen kijken, ik zie de schrik in hun ogen. Soms zie ik medelijden, vooral bij mensen die mij kennen. Ik heb nog nooit een nare opmerking gehad en ben nog nooit nageroepen.

Grens aangeven

Er zijn weinig mensen die er iets over durven te zeggen, of vragen stellen. Vind ik wel jammer soms. Niet dat ik er altijd over wil praten, maar ik kan prima mijn grens aangeven of ergens later op terugkomen. Ik ben wel allergisch voor de woorden ‘borderliner’ en ‘aandacht trekken’. Dit wordt soms gelinkt met zelfbeschadiging. Ik ken mensen die de diagnose borderline hebben ( gehad) en zichzelf nog nooit hebben beschadigd en ik ken mensen met andere problematiek die wel aan zelfbeschadiging doen of deden.

‘Ik ben kwetsbaar maar ben ook veel meer dan dat.’

Wat ik lastig vind aan de littekens is dat ze er altijd zichtbaar zijn. Ik maak over het algemeen geen geheim van mijn psychische kwetsbaarheid heb maar hoef daar niet altijd de nadruk op. Ik wil ook weleens met vrienden op een terrasje zitten en in de massa opgaan. Ik ben kwetsbaar maar ben ook veel meer dan dat. Ik ben bijvoorbeeld best creatief, heb nooit een ochtendhumeur en ben een koffieleut. Ik ben gek op bloemen en chocolade. Ben onhandig, altijd bots ik wel ergens tegen aan.

Dit ben ik

Mijn moeder werkt bij de gemeente en iedereen die daar werkte kreeg knalgroene fietstassen. Ik had geen fietstassen en kreeg ze die van haar te leen. Grappig want ik kreeg veel aanspraak onderweg. Van andere groene fietstas mensen. Ik sta ook altijd de weg uit te leggen aan toeristen. Ze moeten mij altijd hebben. Geeft niet hoor als ik het weet help ik ze graag. Wat ik ook altijd vergeet is mijn tas dicht doen. Dat ik nog nooit gerold ben is een wonder maar regelmatig is er iemand die even waarschuwt dat mijn tas nog open staat.

Dit soort vluchtige, menselijke en warme contacten vind ik leuk en heb ik regelmatig. Alleen niet in de zomer als ik die ochtend voor de spiegel heb gestaan en besloten heb mouwtjes aan te doen.

De maatschappij

Dat traject bij die arts voor mijn littekens doe ik ook niet echt voor mijzelf maar omdat de maatschappij mij niet accepteert. Zelf zie ik de littekens amper. Ik wil niet bagatelliseren maar de meeste zijn jaren oud. Ik heb striae op mijn buik, vind ik veel erger.

Heel af toe loopt de spanning bij mij nog op. Soms heb je dat als mens. En dan denk ik er even aan, zelfbeschadiging. Ik heb een plan, sinds kort in de vorm van een wrap en daar in mijn toolbox vind ik dan zaken als ‘onder een ijskoude douche staan’ ‘hardlopen’ ‘iemand opbellen’. Tijdens opnames hielp de wekkermethode. Met iemand afspreken dat je het 10 minuten uitstelt. En dan na die 10 minuten het weer 5 minuten uitstellen. En als ik dit lang genoeg volhield ebde de drang weg. Naderhand probeer ik met mijn dagboek of in gesprek met iemand te analyseren waarom de behoefte aanwezig was en kijk ik hoe ik dit de volgende keer voorkom. Ik vind voorwerpen afpakken altijd verkeerd. Iemand vindt een andere manier en je lost het probleem er niet mee op.

Gewoon zijn

Wat mij vooral helpt is praten, huilen, lachen, lief hebben, boos worden. Niet opkroppen of onderdrukken, gewoon zijn. Misschien dat het nog wel een keer mislukt. Het is dan een uitglijder en niet meteen terug bij af. Kleine stappen, af en toe een stapje terug en dan weer een grote vooruit.

Een jurkje met spaghettibandjes hangt al in de kast, te wachten op de zomer van 2018.

6 reacties “‘Zomer is altijd even slikken voor mij’

  1. Wat een erkenbaar verhaal, alleen beschadig ik mezelf op een andere manier! Mooi zoals je het verteld en voor je eigen opkomt! Hier kunnen veel ” gewone ” mensen iets van leren. Ga door met de kleine stapjes vooruit.

  2. Hoi, heel herkenbaar!
    Het opzien tegen de zomer, lange mouwen, mij schamen voor de littekens op mijn armen.
    Ik snap dat ‘de buitenwereld’ het soms niet goed begrijpt, vooral als je er nooit mee te maken hebt gehad.
    Ik ben benieuwd wat de dokter er bij jou aan gaat doen! Kun je daar iets meer over vertellen. Welke behandeling je krijgt, in welk zeiekenhuis etc?
    Zelf ben ik zeg 10 jaar geleden naar een plastisch chirurg gegaan, maar deze vertelde niets te kunnen doen. De littekens zouden alleen maar erger worden en dat wilden ze niet.

    Alvast bedankt en veel succes!

    Groet Sterr

  3. Lieve Annemiek en anderen Men zou kinderen kunnen zien als de alarmlichtjes van het familiesysteem . Als ze beginnen te knipperen is er één of andere verstoring .Kinderen doen dit door opvallend gedrag , ziekte of andere moeilijkheden . Juist omdat het de verstoringen in het familiesysteem onbewust zichtbaar maakt ,heeft een familieopstelling op kinderen met gedragsproblemen een diepe , bevrijdende werking en ook voor de ouders is het een opluchting als hierdoor duidelijk wordt dat hun probleemkind niet slecht ,kwaad of dom is ,maar , onbewust verstrikt met iemand uit zijn familie van “herkomst” .De motivatie achter probleemgedrag blijkt plots een sterke (blinde) liefde te zijn . Sieglinde Schneider (Google/YouTube) schrijft in Kindliche Not und kindliche Liebe : “Kijken we als ouders of leraren alleen maar naar het kind als een individu en maken we alle moeilijkheden alleen aan hem vast ,dan wordt het kind tot een probleem . de diepere onbewuste opgave die het kind met zijn onberekenbaarheid of z e l f v e r n i e t ig e n d gedrag wil oplossen , wordt niet gezien en niet geacht . In zijn onbewuste loyaliteit jegens iemand van de familie en dezes lot ,kan een kind zich niet eecht laten helpen , omdat het iedere verbetering onbewust als verraad tegenover deze persoon zou aanvoelen .Dat is een reden waarom jongeren dikwijls therapie weigeren of hulp saboteren die er alleen op gericht is dat het beter met hen zou gaan.” Genzing is alleen mogelijk wanneer de grotere samenhang aan het licht komt en de diepte van de kinderlijke liefde en loyaliteit wordt gezien en gerespecteerd . Dat geldt zelfs voor kindspecifieke problematieken als ADHD , PDD-NOs , ODD ,allergieën , astma , autisme , anorexia , boulemia ,…. Men ziet steeds opnieuw dat kinderen openbloeien wanneer de ouders hun problemen in familieopstellingen opstellen , oplossingen vinden en deze integreren . Kinderen gaan mee in de oplossingen , zij ontspannen en zwemmen als het ware mee in de bevrijdende energiestroom . Ze hoeven tijdens de opstelling niet aanwezig te zijn en hoeven er zelfs n i e t s van te weten . Dit functioneert het beste tot in het begin van de puberteit ,daarna is hetbeter dat kinderen tijdens de familieopstelling wel aanwezig zijn . Zijn ze al ver in de puberteit of is deze afgesloten , dan is de werking dieper als ze zelf opstellen . Van een andere orde maar als voorbeeld (Youtube) : Hellinger y la violencia (met Engelse vertaling) – Bert Hellinger Instituut Nederland Middelbertweg 13a 9723 ET Groningen info@hellingerinstituut.nl ter informatie (YouTube) Indra Torsten Preiss : Familieopstellingen verbeteren je levenskwaliteit 1 – 2

  4. Lieve annemiek

    Wat is je verhaal herkenbaar. En wat kampen veel mensen hiermee. Ik zelf ook. Alleen mijn littekens zitten op mijn bovenbenen waardoor het verbergen eenvoudiger gaat en het een bewuste keus is om wel of geen korte broek te dragen. Ten slotte is een lange broek in de zomer wel geaccepteerd.

    Bedankt voor je dapperheid, openheid en eerlijkheid. En voor mij hoef jij niet naar die arts. Dit ben jij, in de puurste vorm!

    Liefs Nicole
    van Stichting Zebra Voorlichting

  5. Ik heb me jaren geleden laten opereren vanwege de littekens op mijn armen. Littekens heb ik nog steeds, ook na de operatie. Het lijkt nu dat ik brandwonden heb, en dat geeft een ander beeld dan de strepen van het snijden. Op mijn benen heb ik nog steeds de strepen van het snijden. Als het warm is, loop ik gewoon in een korte broek, wel afhankelijk van de situatie.
    Ik ben, na een jarenlange strijd met mezelf, actief in het vrijwilligerswerk als gastvrouw/baliemedewerker en als verkeersregelaar bij evenementen. Mensen zien me als ‘de vrijwilliger’, en niet ‘die met die littekens’, en dat voelt fijn. Soms vragen mensen er wel naar, en dan ben ik eerlijk, het is een erfenis van mijn verleden, maar nu gaat het goed en voel ik me prettig met mijn bezigheden.
    Ik heb mijn littekens geaccepteerd, ze horen bij mij. Zonder littekens zou ik ‘Anneke’ niet zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *