In het boek ‘Schat, ik ben ff een rondje wandelen’ vertelt Eric (schrijvend onder het pseudoniem Benjamin Barrevoets) openhartig over zijn ervaringen met depressie. Eric heeft dit boek geschreven nadat hij in februari 2016 in twee ‘manen’ een pelgrimstocht naar Schengen en weer terug liep. In ‘Schat, ik ben ff een rondje wandelen’ staan zijn belevenissen beschreven met bijbehorende foto’s, aangevuld met zijn gedichten die tussen de hoofdstukken te lezen zijn. 

Samenvatting

In een bescheiden afstand van 40 wandeldagen ligt het ‘Barrevoetspad’. Vlak onder onze eigen vertrouwde voeten. Één van de, uit die vele honderden Pelgrimspaden die onze aardkloot bezit. Een bezit door de eeuwen heen vergaard met innerlijk leed van wanhoop. Een wandelpad, zo tastbaar en zo dichtbij. Hierdoor waarschijnlijk ook weer gemakkelijk vergeten, want het is ‘Zo gewoontjes’, toch?

‘Tegen onze bedachte klok in waar factor ‘Tijd’ altijd onze gedachte dwingt.’

Echter, dit nieuwe Pelgrimspad is het eerste rondje bezinningspad naar het heilig gekozen plekje genaamd ‘Thuis’. Dit rondje Pelgrimspad dat hierdoor letterlijk ‘Van en naar jezelf’ loopt. Daarbij de toevoeging van een dosis natuurlijke Maanrituelen. Door deze oerkracht gesteunde boodschappen, predik ik hier als eerste Maanpelgrim “Mijn Loopje naar de Maan’. Tegenstrijdig en eigenwijs, doch wijselijk mee met natuurlijke stromingen. Tegen onze bedachte klok in waar factor ‘Tijd’ altijd onze gedachte dwingt. Het Barrevoetspad, ontstaan uit teleurstelling, onvrede, onmacht, onbegrip en een hele grote hoop frustratie. Geuit in het traumatisch gevoel van onnodig geestelijk leed.

Lopend daarvoor drie missionale doelen, namelijk als de stille klokkenluider, als het ruggesteuntje voor al mijn lotgenoten, maar vooral in het geloof van die onsterfelijke natuur, die verborgen geestelijke oerkracht in mezelf.

De wens van de auteur van ‘Schat, ik ben ff een rondje wandelen is dat het boek een plekje krijgt waar herkenning en erkenning welkom is. Het boek is ideaal voor mensen die graag een persoonlijke inkijk willen in het leven van iemand middenin een worsteling.

 

Benieuwd naar ‘Schat, ik ben ff een rondje wandelen?’ Je kunt het boek aanschaffen via deze link

Posted in Geen categorie

4 reacties “Boek: ‘Schat, ik ben ff een rondje wandelen’

  1. Ik worstel zelf ruim 3jr met depressie en soms lijkt het een eindeloze en hopeloze strijd. Ik wil niet toegeven maar mijn emoties dicteren anders en vaak zit ik aan de verliezende kant.

    Ik ben erg benieuwd hoe anderen hiermee omgaan, hoe hun strijd is tegen deze vreselijke rotziekte. Dit wens je niemand toe.

  2. tja, elke ziekte is een rotziekte als je die hebt. Natuurlijk is t hevig worstelen zo nu en dan. Echter: mediteren, veel de buitenlucht in en niet al te perfectionistisch naar t leven kijken

  3. Worstelen met depressie is elke dag opnieuw alle middelen inzetten om haar/ hem niet de overhand te laten krijgen. Ik heb er een dagtaak aan.
    Ik ben altijd nieuwsgierig welke middelen anderen gebruiken, in de hoop iets nieuws te horen.

  4. Ik ben benieuwd naar de rest! Ik waardeer het enorm dat de auteur “ons” de mogelijkheid geeft om een kijkje te kunnen nemen in zijn persoonlijke strijd hierin met zijn kwetsuren en krachten! Ik kwam op mijn 18de erachter dat ik depressief was middels gesprekken met mijn psycholoog. Ik zat toen niet in het gevecht omdat uit dat dal te komen omdat het voor mijn dagelijke normale gemoedstoestand was. Op mijn 23ste kon ik voor de eerste keer zeggen dat ik mij oprecht gelukkig voelde. (Dat gevoel was eye-opening, amazing en tegelijkertijd confronterend, eng.) Een warme gloed straalde door mijn lichaam vanuit mijn borst naar mijn hoofd en ik was onstpannen. Na ik schat zo’n halfjaar haalde die depressie waarvan ik dacht af te zijn mij weer in. De oase van licht veranderde weer in het onbereikbare lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Sindsdien is het een dagelijkse struggle met een niet tastbaar monster die ik soms win en vaker verlies. Gelukkig leer is steeds weer een beetje beter om te gaan hiermee en sta ik mijn emoties toe en kan ik deze delen met mijn dierebare. Praten helpt mij erg goed omdat ik dan in contact ben met een ander. Ik moet soms even uit mijn bubble geprikt worden door een ander die spontaan langskomt om gezellig de afwas te doen (Die anders uit zichzelf was gaan lopen :P. Wanneer ik weer in die put dreig te raken denk ik aan de mensen die mij dierbaar zijn en wat en aan die geweldige liefdevolle daden en hoeveel zij van mij houden/hielden zelfs toen ik niet van mijzelf hield. Dan komt dat geluksgevoel, die warmte weer een beetje voelbaar naar het oppervlak en heb ik weer kracht om stappen te blijven zetten.

Je kunt niet meer reageren.