MIND kwam net voor kerst met een noodkreet: mensen met psychische klachten worden extra hard getroffen door de tweede coronagolf, zo blijkt uit hun onderzoek. Drie op de vier mensen ervaren nu negatieve gevolgen. Gebrek aan perspectief, de langdurigheid van de coronacrisis en de steeds meer merkbare gevolgen, zijn de oorzaak van de toegenomen klachten zoals angst, oplopende spanning en stress, eenzaamheid, somberheid en depressie, en gemis aan sociale contacten. 

Zo vroeg onze ambassadeur en projectmedewerker Thomas na de aankondiging van de laatste lockdown, openhartig in een tweet om hem wat vaker te bellen de komende tijd. Zijn hulpvraag werd door verschillende media opgepakt, waarmee hij in één klap eenzaamheid weer op de (aandachts)kaart zette. Ook kreeg hij goedbedoelde adviezen. Mensen die hem niet kennen stuurden links naar cursussen en tips voor trainingen. Thomas weet heus wel dat het goedbedoeld is, maar hij loopt erg tegen het stigma eenzaamheid aan, zoals hij zelf zegt. 

Alledaagse contactjes

Het ging hem er met zijn tweet juist om mensen bewuster te maken om wat vaker naar elkaar uit te reiken, in plaats van dat alleen over te laten aan professionals. Die zorg moet er ook blijven natuurlijk, maar het gaat Thomas om alledaagse contactjes. Gewoon, in het dagelijks leven. Zeker in tijden als deze zijn mensen die psychisch kwetsbaar zijn, sneller eenzaam. Iedereen leeft logischerwijs in zijn eigen bubbel en is druk met zijn eigen leven. Maar je kunt met kleine gebaren (maar groots en meeslepend mag ook 😉 ) anderen in je omgeving laten merken dat je ze ziet, ze hoort, aan ze denkt.  

'Maar iedereen heeft toch zijn eigenaardigheden? Hoe groot zijn die verschillen, en hoe erg zijn die?’

Iedereen voelt zich wel eens eenzaam. En er zijn luisterlijnen, buurthuizen en zorgprofessionals. Velen in de samenleving vinden eenzaamheid een belangrijk onderwerp. Maar dat maakt niet dat je eenzaamheid kunt institutionaliseren. ‘Alles wat moeilijk is stoten we af, daar hebben we (zorg)professionals voor. En zeker in dit soort tijden focussen we ons dan op ons eigen leven. Maar iedereen heeft toch zijn eigenaardigheden? Hoe groot zijn die verschillen, en hoe erg zijn die?’, vraagt Thomas. 

Gezien worden

Iedereen beleeft eenzaamheid anders en heeft iets anders nodig. Wat voor de een werkt, is voor een ander taboe. Daarom riep Thomas op: ik heb het een beetje nodig gezien te worden, dus bel me. Niet iedereen durft dit echter hardop te zeggen en ook Thomas zelf wil er niet altijd om hoeven vragen. ‘Dus vraag gewoon eens wat vaker aan mensen in je omgeving hoe het met ze gaat. Wat ze nodig hebben. Vaak is dat niet meer dan een beetje aandacht. 

Thomas in Hart van Nederland, in RTLnieuwsin het AD en in de Gelderlander. 

MIND kwam net voor kerst met een noodkreet: mensen met psychische klachten worden extra hard getroffen door de tweede coronagolf, zo blijkt uit hun onderzoek. Drie op de vier mensen ervaren nu negatieve gevolgen. Gebrek aan perspectief, de langdurigheid van de coronacrisis en de steeds meer merkbare gevolgen, zijn de oorzaak van de toegenomen klachten zoals angst, oplopende spanning en stress, eenzaamheid, somberheid en depressie, en gemis aan sociale contacten. 

Zo vroeg onze ambassadeur en projectmedewerker Thomas na de aankondiging van de laatste lockdown, openhartig in een tweet om hem wat vaker te bellen de komende tijd. Zijn hulpvraag werd door verschillende media opgepakt, waarmee hij in één klap eenzaamheid weer op de (aandachts)kaart zette. Ook kreeg hij goedbedoelde adviezen. Mensen die hem niet kennen stuurden links naar cursussen en tips voor trainingen. Thomas weet heus wel dat het goedbedoeld is, maar hij loopt erg tegen het stigma eenzaamheid aan, zoals hij zelf zegt. 

Alledaagse contactjes

Het ging hem er met zijn tweet juist om mensen bewuster te maken om wat vaker naar elkaar uit te reiken, in plaats van dat alleen over te laten aan professionals. Die zorg moet er ook blijven natuurlijk, maar het gaat Thomas om alledaagse contactjes. Gewoon, in het dagelijks leven. Zeker in tijden als deze zijn mensen die psychisch kwetsbaar zijn, sneller eenzaam. Iedereen leeft logischerwijs in zijn eigen bubbel en is druk met zijn eigen leven. Maar je kunt met kleine gebaren (maar groots en meeslepend mag ook 😉 ) anderen in je omgeving laten merken dat je ze ziet, ze hoort, aan ze denkt.  

‘Maar iedereen heeft toch zijn eigenaardigheden? Hoe groot zijn die verschillen, en hoe erg zijn die?’

Iedereen voelt zich wel eens eenzaam. En er zijn luisterlijnen, buurthuizen en zorgprofessionals. Velen in de samenleving vinden eenzaamheid een belangrijk onderwerp. Maar dat maakt niet dat je eenzaamheid kunt institutionaliseren. ‘Alles wat moeilijk is stoten we af, daar hebben we (zorg)professionals voor. En zeker in dit soort tijden focussen we ons dan op ons eigen leven. Maar iedereen heeft toch zijn eigenaardigheden? Hoe groot zijn die verschillen, en hoe erg zijn die?’, vraagt Thomas. 

Gezien worden

Iedereen beleeft eenzaamheid anders en heeft iets anders nodig. Wat voor de een werkt, is voor een ander taboe. Daarom riep Thomas op: ik heb het een beetje nodig gezien te worden, dus bel me. Niet iedereen durft dit echter hardop te zeggen en ook Thomas zelf wil er niet altijd om hoeven vragen. ‘Dus vraag gewoon eens wat vaker aan mensen in je omgeving hoe het met ze gaat. Wat ze nodig hebben. Vaak is dat niet meer dan een beetje aandacht. 

Thomas in Hart van Nederland, in RTLnieuwsin het AD en in de Gelderlander.