Ik kan mij nog goed herinneren dat ik als kleine jongen met mijn moeder in de bus zat. Wij reden langs het “gesticht” en koude rillingen liepen over mijn rug. Daar woonden enge gekke mensen en ik was bang dat ik ze langs de ramen zou zien schuifelen. Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik zo’n vijftien jaar later zelf langs de ramen van een gesticht zou schuifelen en naar buiten zou staren met een eindeloze afstand in mijn blik. Oude rollen zoals die van broer, zoon, student of vriend leken verloren en ingeruild te worden door die van psychiatrisch patiënt. De kloof tussen verleden en heden was zo diep en wijd dat het er voor mij niet meer toe deed wat er in de wereld gebeurde. Mijn vermogen om te dromen doofde uit.

Ik rij met de bus naar huis. Vermoeid van een lange dag werken ben ik blij om straks thuis te komen op mijn woonboot. De bus passeert het psychiatrisch ziekenhuis en ik denk terug aan de tijd dat mijn wereld bestond uit het roken van sigaretten en slapen. Gedachten aan hoe ik, eenzaam en angstig, mijn eerste schreden zette in de maatschappij komen voorbij.

De bus stopt en ik stap uit. Een glimlach tovert zich om mijn mond en ik voel me trots. Terwijl ik mijn woonboot oploop zie ik helder voor ogen waar ik nu van droom en wat mij drijft. Een samenleving waar plek en hoop is voor iedereen. Waar stigma’s kansloos zijn en iedereen oude, nieuwe, publieke en privérollen kan (blijven) vervullen.

Martijn Kole (burger, broer, oom, werknemer, buurman en vastberaden dromer)

En wij doen er alles aan om deze droom te realiseren:

Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Samen Sterk zonder Stigma (is Landelijk Platform GGZ, Fonds Psychische Gezondheid, GGZ Nederland, Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie, en Zorgverzekeraars Nederland), Trimbos-instituut, HEE, Rehabilitatie '92, RIBW Alliantie, F-ACT Nederland en Kenniscentrum Phrenos.

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik als kleine jongen met mijn moeder in de bus zat. Wij reden langs het “gesticht” en koude rillingen liepen over mijn rug. Daar woonden enge gekke mensen en ik was bang dat ik ze langs de ramen zou zien schuifelen. Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik zo’n vijftien jaar later zelf langs de ramen van een gesticht zou schuifelen en naar buiten zou staren met een eindeloze afstand in mijn blik. Oude rollen zoals die van broer, zoon, student of vriend leken verloren en ingeruild te worden door die van psychiatrisch patiënt. De kloof tussen verleden en heden was zo diep en wijd dat het er voor mij niet meer toe deed wat er in de wereld gebeurde. Mijn vermogen om te dromen doofde uit.

Ik rij met de bus naar huis. Vermoeid van een lange dag werken ben ik blij om straks thuis te komen op mijn woonboot. De bus passeert het psychiatrisch ziekenhuis en ik denk terug aan de tijd dat mijn wereld bestond uit het roken van sigaretten en slapen. Gedachten aan hoe ik, eenzaam en angstig, mijn eerste schreden zette in de maatschappij komen voorbij.

De bus stopt en ik stap uit. Een glimlach tovert zich om mijn mond en ik voel me trots. Terwijl ik mijn woonboot oploop zie ik helder voor ogen waar ik nu van droom en wat mij drijft. Een samenleving waar plek en hoop is voor iedereen. Waar stigma’s kansloos zijn en iedereen oude, nieuwe, publieke en privérollen kan (blijven) vervullen.

Martijn Kole (burger, broer, oom, werknemer, buurman en vastberaden dromer)

En wij doen er alles aan om deze droom te realiseren:

Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Samen Sterk zonder Stigma (is Landelijk Platform GGZ, Fonds Psychische Gezondheid, GGZ Nederland, Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie, en Zorgverzekeraars Nederland), Trimbos-instituut, HEE, Rehabilitatie ’92, RIBW Alliantie, F-ACT Nederland en Kenniscentrum Phrenos.

Posted in Geen categorie