Via: EOS wetenschap

Acht jaar geleden kreeg ik op Lowlands mijn eerste psychose. Ik werkte op dat festival, en daarnaast rondde ik mijn studie mediatechnologie af. Fysiek en mentaal was ik uitgeput. Mensen merkten dat ik raar deed en brachten me naar een opvangpunt. Daar sprak ik met een psychiater. Er kwam politie bij. Ik herinner me dat ik vergeefs vroeg of ik naar het toilet mocht. Toen ik opstond om toch te gaan, werd ik in de boeien geslagen. Waarschijnlijk vreesden ze dat ik agressief zou worden. Ik ben eerst naar een politiecel gebracht en daarna naar een kliniek, waar mijn ouders me hebben opgehaald.

Als een psychose logisch zou zijn, zou ik kunnen uitleggen wat er met je gebeurt. Maar het is zo’n verwarrende toestand. Wie psychotisch is, verliest het contact met de realiteit volledig. Al je gedachten zijn waar, je kritische vermogen is uitgeschakeld. Dat is anders bij andere aandoeningen. Ik ben ambassadeur van de stichting Samen Sterk zonder Stigma en geef voorlichting op middelbare scholen en in de geestelijke gezondheidszorg. Ik sprak eens een mede-ambassadeur met een obsessief-compulsieve stoornis. Zij wéét dat haar dwanghandelingen raar zijn; bij een psychose ga je volledig op in je eigen irreële werkelijkheid.

Na die eerste psychose verbleef ik een maand bij mijn ouders. Mijn psychoses escaleerden en ik bleef labiel. Ik ben toen een tijd opgenomen in een psychiatrische kliniek. Daar kreeg ik risperidon. Dat sloeg goed aan en dat antipsychoticum slik ik nog altijd dagelijks.

Het volledige artikel lezen? Dan kan via deze link. Deze interviewserie is een voortzetting van het boek 'What's wrong with me'?

.

Via: EOS wetenschap

Acht jaar geleden kreeg ik op Lowlands mijn eerste psychose. Ik werkte op dat festival, en daarnaast rondde ik mijn studie mediatechnologie af. Fysiek en mentaal was ik uitgeput. Mensen merkten dat ik raar deed en brachten me naar een opvangpunt. Daar sprak ik met een psychiater. Er kwam politie bij. Ik herinner me dat ik vergeefs vroeg of ik naar het toilet mocht. Toen ik opstond om toch te gaan, werd ik in de boeien geslagen. Waarschijnlijk vreesden ze dat ik agressief zou worden. Ik ben eerst naar een politiecel gebracht en daarna naar een kliniek, waar mijn ouders me hebben opgehaald.

Als een psychose logisch zou zijn, zou ik kunnen uitleggen wat er met je gebeurt. Maar het is zo’n verwarrende toestand. Wie psychotisch is, verliest het contact met de realiteit volledig. Al je gedachten zijn waar, je kritische vermogen is uitgeschakeld. Dat is anders bij andere aandoeningen. Ik ben ambassadeur van de stichting Samen Sterk zonder Stigma en geef voorlichting op middelbare scholen en in de geestelijke gezondheidszorg. Ik sprak eens een mede-ambassadeur met een obsessief-compulsieve stoornis. Zij wéét dat haar dwanghandelingen raar zijn; bij een psychose ga je volledig op in je eigen irreële werkelijkheid.

Na die eerste psychose verbleef ik een maand bij mijn ouders. Mijn psychoses escaleerden en ik bleef labiel. Ik ben toen een tijd opgenomen in een psychiatrische kliniek. Daar kreeg ik risperidon. Dat sloeg goed aan en dat antipsychoticum slik ik nog altijd dagelijks.

Het volledige artikel lezen? Dan kan via deze link. Deze interviewserie is een voortzetting van het boek ‘What’s wrong with me’?

.