Door: Ronald van Assen via Cliëntaal

Toen ik aan dit artikel begon, had ik nog geen idee wat ik zou schrijven, laat staan wat voor kop er boven moest. Nou, dat is niet helemaal waar. Ik wist dat het een persoonlijk artikel zou worden met daarin veel eigen ervaringen verwerkt. Een verhaal waar ik anderen mee wil inspireren, uitdagen of motiveren. Welke term er het beste bij past, mag u zelf kiezen. Maar een titel ... Tot ik deze week enkele cd’s van de Achterhoekse formatie Normaal beluisterde en het nummer Wij doet ’t samen voorbij kwam. Ineens wist ik het: Herstellen doe je samen.

Voorgeschiedenis bij de GGZ

 

Tien jaar geleden (op mijn veertigste) kwam ik voor het eerst bij de GGZ terecht. Achteraf gezien veel te laat, maar ik denk dat velen dat zullen herkennen. De eerste veertig jaar van mijn leven stonden in het teken van angst en de schijn ophouden hoe goed het met mij ging. De wereld was al zó eng en ik zó kwetsbaar, dus het leek mij het beste niemand iets te vertellen. Dat er iets mis met mij was, wist ik wel ... maar wat? Voor mijn gevoel was ik gewoon gek en dat ga je natuurlijk niet aan de grote klok hangen. De mensen zien je aankomen. Ik kende in mijn omgeving helaas ook geen positieve verhalen van ervaringsdeskundigen. Voor mijn gevoel was ik de enige met afwijkend gedrag en als je dan ook nog eens het beeld hebt dat de GGZ het eindstation is, is één plus één twee. Ik modderde op mijn eigen manier door tot op mijn veertigste de bom barstte.

'Mijn leven kreeg een nieuwe start en vanaf het intake gesprek wist ik één ding zeker: als ik hieruit kom, wil ik iets doen met mijn ervaring.'

Vanaf dat moment nam mijn leven een andere wending. Het besef kwam (hoewel uit nood geboren) dat ik hulp nodig had. Ik kwam bij de GGZ terecht. Het diagnose traject werd gestart, ik kreeg therapie, medicijnen en héél véél gesprekken. Dit cirkeltje heeft zich een aantal jaar herhaald. Ik bleek al die jaren last te hebben van persoonlijkheidsstoornissen en een bipolaire stoornis. Ik was dus niet gek! Mijn problemen hadden een naam en er was iets aan te doen. Sterker nog, de GGZ bleek geen eindstation te zijn, maar een nieuw begin. Mijn leven kreeg een nieuwe start en vanaf het intake gesprek wist ik één ding zeker: als ik hieruit kom, wil ik iets doen met mijn ervaring. Wat precies, wist ik niet. Ik moest eerst maar eens zien de weg naar boven terug te vinden. Maar ik had de eerste veertig jaar van mijn leven iets gemist en dat was het positieve voorbeeld van de ervaringsdeskundige. Als iemand mij vroeger zijn of haar persoonlijke verhaal had verteld en open was geweest over psychische kwetsbaarheden, had ik wellicht veel eerder hulp gezocht. Het stond voor mij vast: Wat er ook ging gebeuren. Ik wilde zo’n voorbeeld worden voor anderen.

Wil je het complete artikel lezen? Dat kan via deze link

Door: Ronald van Assen via Cliëntaal

Toen ik aan dit artikel begon, had ik nog geen idee wat ik zou schrijven, laat staan wat voor kop er boven moest. Nou, dat is niet helemaal waar. Ik wist dat het een persoonlijk artikel zou worden met daarin veel eigen ervaringen verwerkt. Een verhaal waar ik anderen mee wil inspireren, uitdagen of motiveren. Welke term er het beste bij past, mag u zelf kiezen. Maar een titel … Tot ik deze week enkele cd’s van de Achterhoekse formatie Normaal beluisterde en het nummer Wij doet ’t samen voorbij kwam. Ineens wist ik het: Herstellen doe je samen.

Voorgeschiedenis bij de GGZ

 

Tien jaar geleden (op mijn veertigste) kwam ik voor het eerst bij de GGZ terecht. Achteraf gezien veel te laat, maar ik denk dat velen dat zullen herkennen. De eerste veertig jaar van mijn leven stonden in het teken van angst en de schijn ophouden hoe goed het met mij ging. De wereld was al zó eng en ik zó kwetsbaar, dus het leek mij het beste niemand iets te vertellen. Dat er iets mis met mij was, wist ik wel … maar wat? Voor mijn gevoel was ik gewoon gek en dat ga je natuurlijk niet aan de grote klok hangen. De mensen zien je aankomen. Ik kende in mijn omgeving helaas ook geen positieve verhalen van ervaringsdeskundigen. Voor mijn gevoel was ik de enige met afwijkend gedrag en als je dan ook nog eens het beeld hebt dat de GGZ het eindstation is, is één plus één twee. Ik modderde op mijn eigen manier door tot op mijn veertigste de bom barstte.

‘Mijn leven kreeg een nieuwe start en vanaf het intake gesprek wist ik één ding zeker: als ik hieruit kom, wil ik iets doen met mijn ervaring.’

Vanaf dat moment nam mijn leven een andere wending. Het besef kwam (hoewel uit nood geboren) dat ik hulp nodig had. Ik kwam bij de GGZ terecht. Het diagnose traject werd gestart, ik kreeg therapie, medicijnen en héél véél gesprekken. Dit cirkeltje heeft zich een aantal jaar herhaald. Ik bleek al die jaren last te hebben van persoonlijkheidsstoornissen en een bipolaire stoornis. Ik was dus niet gek! Mijn problemen hadden een naam en er was iets aan te doen. Sterker nog, de GGZ bleek geen eindstation te zijn, maar een nieuw begin. Mijn leven kreeg een nieuwe start en vanaf het intake gesprek wist ik één ding zeker: als ik hieruit kom, wil ik iets doen met mijn ervaring. Wat precies, wist ik niet. Ik moest eerst maar eens zien de weg naar boven terug te vinden. Maar ik had de eerste veertig jaar van mijn leven iets gemist en dat was het positieve voorbeeld van de ervaringsdeskundige. Als iemand mij vroeger zijn of haar persoonlijke verhaal had verteld en open was geweest over psychische kwetsbaarheden, had ik wellicht veel eerder hulp gezocht. Het stond voor mij vast: Wat er ook ging gebeuren. Ik wilde zo’n voorbeeld worden voor anderen.

Wil je het complete artikel lezen? Dat kan via deze link