Toen haar kinderen (nu 16 en 13) klein waren kon Marieke Noort (47 uit Bergen), niet wachten tot ze in bed lagen. Dan begon haar dag. Eindelijk mocht ze weer een lijntje coke. Verslaving had haar vanaf haar studententijd ruim twintig jaar in een wurgende greep.

Rock bottom

Ik ben rock bottom geweest. Helemaal op de bodem. 2015 was het dieptepunt. Ik had in vijf jaar tijd vier serieuze afkickpogingen gedaan, maar steeds viel ik terug. Ik was bijna alles kwijt. Ik was gescheiden, ik was ontslagen, mijn gezondheid stond op het spel. Ik kon niet meer voor mijn kinderen zorgen, dus die dreigde ik als laatste ook nog te verliezen. Ik lag alleen thuis in bed. Het enige wat ik deed, was de gordijnen open trekken. Dat deed ik voor mijn moeder, want ik wist dat ze paar keer langs mijn huis zou fietsen.

‘Ik realiseerde me dat het echt mijn allerlaatste kans was.’

Ik was wanhopig en voor mij hoefde het allemaal niet meer. Onbewust hoopte ik dat ik op een dag ’s ochtends niet meer wakker zou worden. Ik zocht met mijn gebruik het randje op. Maar ik ging niet dood en ik heb mezelf weer bij elkaar geraapt en ik ben toch weer ik opnieuw naar Zuid-Afrika gegaan om af te kicken. Twee maanden weg van alles en iedereen, in een veilige omgeving, een plek waar ik al eerder was geweest, maar toen lukte het nog niet.

De knop om

Waarom het die vijfde keer wel lukte? Ik realiseerde me dat het echt mijn allerlaatste kans was. Wilde ik nog wat van mijn leven maken, dan moest ergens binnen een knop honderd procent om. En anders was ik hard op weg mezelf om zeep te helpen. Ik had daar een hele goeie counselor, met wie ik een klik had. En ik dacht: op een dag zit ik aan de andere kant. Dan kan ik die ander helpen. Het is misschien nog ver weg, maar ik ga er komen. Elke dag een stapje dichterbij. 29 juni 2015 is mijn cleandatum. Drie jaar en acht maanden. De dagen tel ik nu niet meer.

De rest van het artikel lezen? Dat kan via deze link.