Via: Psychologie Magazine

Als iemand had gezegd dat dit een cursus kunstgeschiedenis, Thais koken of creatief schrijven was, had ik het ook geloofd. Iedereen heeft een open blik en lacht vriendelijk. Er zitten dertigers tussen, maar ook wat twintigers en veertigers. Ze zitten met z’n zevenen rond een tafel te wachten tot de cursusavond begint, en praten over dagelijkse dingen: familie, kinderen, een nieuwe baan. Niets doet eraan denken dat deze mensen een of meer keren hun grip op de realiteit zijn kwijtgeraakt.

De psychoses die ze hebben gehad, zijn ingrijpend geweest. Die gaan gepaard met hallucinaties, zoals stemmen horen of dingen zien die er niet zijn, en/of wanen, zoals denken dat je een uitzonderlijk talent hebt of achtervolgd wordt. Ook het denken kan verward zijn tijdens een psychose: chaotisch, te snel of juist te langzaam. Dat doet allemaal veel met een mens. En na een psychose kun je moeite houden met concentreren en het onthouden van nieuwe informatie.

VERTROUWEN WINNEN

Twintig procent van de mensen die een psychose krijgen, kan niet meer terugkeren naar de arbeidsmarkt. Maar: verreweg het grootste deel kan nog wél werken. Soms met vallen en opstaan, omdat de psychoses af en toe terugkeren. Maar ook de mensen bij wie het bij die ene psychose blijft, staan voor een grote uitdaging. Hoe krijg je het vertrouwen in jezelf terug? Wat vertel je aan je collega’s? En wat als het tóch nog een keer gebeurt?

Voor ambitieuze mensen met psychosegevoeligheid richtte ervaringsdeskundige Anne (echte naam bekend bij de redactie) stichting Van de Wereld op. Ze stelde een programma samen dat is gericht op het oppakken en opnieuw vormgeven van je werkende leven en het hervinden van je plek in de maatschappij.

Anne: ‘Als men weet dat je psychoses hebt gehad, loop je het risico niet meer serieus te worden genomen. Doe je iets fout, dan denken collega’s al snel dat het door je aandoening komt. Bovendien heb je veel minder kans op een baan als je erover vertelt tijdens een sollicitatieprocedure.’

'Soms komt het zijdelings ter sprake wat iemand heeft meegemaakt, maar het staat niet centraal.’

Tijdens de cursus komen lotgenoten zes keer samen en krijgen hulp van een loopbaancoach. Vanavond, tijdens de laatste bijeenkomst, blikken de cursisten terug op wat ze hebben geleerd. Drie kwartier lang praten ze over hun kernwaarden, kernkwaliteiten en valkuilen. Het woord psychose valt nauwelijks. Volgens Anne is dat juist de kracht van het coachingsprogramma. ‘De meeste cursisten hebben al heel veel over hun psychoses gepraat: met zorgverleners, lotgenoten, in psychologische praatgroepjes. Maar door continu stil te staan bij hun aandoening komen ze niet verder. Ze moeten ook vooruitkijken, naar de toekomst. Ze zijn meer dan hun psychosegevoeligheid.’ Volgens Anne is het geen verboden onderwerp. ‘Tijdens de eerste sessie formuleert iedereen een hulpvraag die te maken heeft met psychosegevoeligheid en werk. Die hulpvraag vormt de rode draad van de coaching. Soms komt het zijdelings ter sprake wat iemand heeft meegemaakt, maar het staat niet centraal.’ Cursist Rob, een veertiger die twee psychoses heeft gehad, vindt het een veilig idee dat iedereen een vergelijkbare ervaring heeft gehad. ‘Als ik er iets over kwijt wil, krijg ik geen vreemde of vragende blikken. Iedereen begrijpt meteen wat ik bedoel. En verder kunnen we gewoon focussen op waar het over moet gaan: onze loopbaan.’

Bekijk het volledige artikel via deze link. Meet weten over de coaching van stichting Van de Wereld? Bekijk hier hun website.

Vertel je op je werk of bij een sollicitatie over je psychische aandoening of niet? En áls je open bent: wat vertel je dan, op welk moment en aan wie? Keuzehulp CORAL 2.0 helpt je bij je persoonlijke afwegingen rond openheid over je psychische problemen op het werk.

Via: Psychologie Magazine

Als iemand had gezegd dat dit een cursus kunstgeschiedenis, Thais koken of creatief schrijven was, had ik het ook geloofd. Iedereen heeft een open blik en lacht vriendelijk. Er zitten dertigers tussen, maar ook wat twintigers en veertigers. Ze zitten met z’n zevenen rond een tafel te wachten tot de cursusavond begint, en praten over dagelijkse dingen: familie, kinderen, een nieuwe baan. Niets doet eraan denken dat deze mensen een of meer keren hun grip op de realiteit zijn kwijtgeraakt.

De psychoses die ze hebben gehad, zijn ingrijpend geweest. Die gaan gepaard met hallucinaties, zoals stemmen horen of dingen zien die er niet zijn, en/of wanen, zoals denken dat je een uitzonderlijk talent hebt of achtervolgd wordt. Ook het denken kan verward zijn tijdens een psychose: chaotisch, te snel of juist te langzaam. Dat doet allemaal veel met een mens. En na een psychose kun je moeite houden met concentreren en het onthouden van nieuwe informatie.

VERTROUWEN WINNEN

Twintig procent van de mensen die een psychose krijgen, kan niet meer terugkeren naar de arbeidsmarkt. Maar: verreweg het grootste deel kan nog wél werken. Soms met vallen en opstaan, omdat de psychoses af en toe terugkeren. Maar ook de mensen bij wie het bij die ene psychose blijft, staan voor een grote uitdaging. Hoe krijg je het vertrouwen in jezelf terug? Wat vertel je aan je collega’s? En wat als het tóch nog een keer gebeurt?

Voor ambitieuze mensen met psychosegevoeligheid richtte ervaringsdeskundige Anne (echte naam bekend bij de redactie) stichting Van de Wereld op. Ze stelde een programma samen dat is gericht op het oppakken en opnieuw vormgeven van je werkende leven en het hervinden van je plek in de maatschappij.

Anne: ‘Als men weet dat je psychoses hebt gehad, loop je het risico niet meer serieus te worden genomen. Doe je iets fout, dan denken collega’s al snel dat het door je aandoening komt. Bovendien heb je veel minder kans op een baan als je erover vertelt tijdens een sollicitatieprocedure.’

‘Soms komt het zijdelings ter sprake wat iemand heeft meegemaakt, maar het staat niet centraal.’

Tijdens de cursus komen lotgenoten zes keer samen en krijgen hulp van een loopbaancoach. Vanavond, tijdens de laatste bijeenkomst, blikken de cursisten terug op wat ze hebben geleerd. Drie kwartier lang praten ze over hun kernwaarden, kernkwaliteiten en valkuilen. Het woord psychose valt nauwelijks. Volgens Anne is dat juist de kracht van het coachingsprogramma. ‘De meeste cursisten hebben al heel veel over hun psychoses gepraat: met zorgverleners, lotgenoten, in psychologische praatgroepjes. Maar door continu stil te staan bij hun aandoening komen ze niet verder. Ze moeten ook vooruitkijken, naar de toekomst. Ze zijn meer dan hun psychosegevoeligheid.’ Volgens Anne is het geen verboden onderwerp. ‘Tijdens de eerste sessie formuleert iedereen een hulpvraag die te maken heeft met psychosegevoeligheid en werk. Die hulpvraag vormt de rode draad van de coaching. Soms komt het zijdelings ter sprake wat iemand heeft meegemaakt, maar het staat niet centraal.’ Cursist Rob, een veertiger die twee psychoses heeft gehad, vindt het een veilig idee dat iedereen een vergelijkbare ervaring heeft gehad. ‘Als ik er iets over kwijt wil, krijg ik geen vreemde of vragende blikken. Iedereen begrijpt meteen wat ik bedoel. En verder kunnen we gewoon focussen op waar het over moet gaan: onze loopbaan.’

Bekijk het volledige artikel via deze link. Meet weten over de coaching van stichting Van de Wereld? Bekijk hier hun website.

Vertel je op je werk of bij een sollicitatie over je psychische aandoening of niet? En áls je open bent: wat vertel je dan, op welk moment en aan wie? Keuzehulp CORAL 2.0 helpt je bij je persoonlijke afwegingen rond openheid over je psychische problemen op het werk.