Vier op de tien Nederlanders krijgt ergens in het leven een psychische aandoening. Leraren krijgen zelfs meer dan in andere sectoren in hun leven te maken met een psychische kwetsbaarheid. Door hun beroep zijn ze nog eens extra kwetsbaar. De psychosociale arbeidsbelasting is hoog, door het lerarentekort, de werkdruk, kritische ouders en passend onderwijs. Schoolleiders én leraren zelf hebben ook niet altijd voldoende aandacht voor het mentale welzijn van de leraar. Ze worden hier niet voldoende voor opgeleid, maar ook is er domweg niet altijd tijd en ruimte voor. Door de continue druk van buitenaf op alles wat een schoolteam geacht wordt te doen, verdwijnt de prioriteit voor hoe het met leraren zelf gaat, makkelijk naar de achtergrond. 

Samen Sterk zonder Stigma wil bespreekbaarheid van psychische diversiteit in het onderwijs op de kaart zetten. Wij geloven dat het bespreekbaar maken van psychische kwetsbaarheden stigma’s wegneemt en een inclusieve maatschappij bevordert. En dat begint onder andere in het onderwijs! 

Niet veilig

Wat wij horen, is dat het voor leraren niet altijd veilig voelt om op het werk over (hun) psychische kwetsbaarheid te praten. Dcultuurverschillen tussen scholen zijn groot. Waar op de ene school een heel open klimaat heerst, is er op de andere school soms minder ruimte om met collega’s bespreekbaar te maken dat je iets moeilijk vindt, of het even zwaar hebt. 

Datzelfde geldt voor het onderwerp psychische diversiteit en kwetsbaarheid in de klas. Een leraar heeft de taak én mogelijkheid om dit onderwerp in de klas ook aandacht te geven en leerlingen kennis te laten maken met psychische diversiteitZo leren kinderen dat het bij het leven hoort’ en groeien we sneller naar een inclusieve samenleving. 

Ervaringen van leraren

Om het onderwerp op de agenda te krijgen bij scholen en leraren, vroegen we drie leraren met een psychische aandoening naar hun ervaringen op school en in hun werk. Zodat iedereen daarvan kan leren en ermee aan de slag kan in zijn eigen schoolteam. 

Een eerlijk gesprek over waarom openheid over je psychische kwetsbaarheid loont en waarom dingen bespreekbaar maken soms zo lastig is. 

Weten je schoolleiding en je collega’s van je psychische aandoening? 

De leraren die we spraken, zijn er alle drie in verschillende mate open over. Er is wel een concrete aanleiding nodig om het te vertellen, zo lijkt het. En ondanks dat ze alle drie nogal direct en duidelijk hun eigen verhaal verteld hebben, zouden ze collega’s die ook overwegen open te zijn, toch adviseren het in kleine brokjes en beetjes te doen. ‘Het kan wat overweldigend zijn voor sommigen om in één keer het hele verhaal over zich uitgestort te krijgen. Ik heb inmiddels, mede dankzij ambassadeurstrainingen van Samen Sterk zonder Stigma, geleerd dat het beter is om wat meer gedoseerd te werk te gaan, haha.’ 

Mink, al jarenlang docent maatschappijleer en levensbeschouwing op een kleine middelbare school in Overijssel is nogal open over zijn psychose. Zowel naar collega’s als in de klas. Google mijn naam maar, dan zie je mijn verhaal. Maar niet elke school is open. Op mijn vorige school viel ik voor het eerst uit, maar de schoolleiding draaide eromheen wat de reden was. Op mijn huidige school hebben we wel een heel open cultuur, wat oplevert dat soms collega’s me bevragen of betrekken als ze ergens tegenaan lopen op onderwerpen als psychische diversiteit. Ook al weet niet elke collega van de hoed en de rand van mijn aandoening, ze zien me toch als een specialist hierin. 

Monique staat al 25 jaar voor de klas in het basisonderwijs en is, ondanks eerdere ervaringen die niet altijd even prettig waren, ook grotendeels open naar haar team. ‘Maar ik denk wel dat er een verschil is tussen kleine en grote scholen. In mijn ervaring ben je in een klein team wat hechter, misschien ook wat socialer, en dus meestal ook opener. Je steunt elkaar door dik en dun. Je merkt dat in een groter team op een grotere school toch vaak meer de focus ligt op prestatie in plaats van op het sociale aspect, en de drempel om je verhaal te delen iets hoger komt te liggen. Maar op mijn nieuwe, grotere school weten inmiddels wel meerdere collega’s en de schoolleiding mijn geschiedenis. Ik heb er wel een jaar over gedaan om het daar weer te vertellen hoor. De fusie en verhuizing van mijn oude school was een trigger voor mij, dus ik heb dat aangegrepen om mijn directeur te vertellen over mijn bipolaire stoornis. 

Ellen, al 13 jaar leerkracht Engels en Duits op een multiculturele MAVO, vertelt sinds een jaar of drie tegen collega’s dat ze een alcoholverslaving heeft gehad en dat ze wat moeite heeft met plannen en nakijken. De precieze reden daarvan, haar ADD/autisme, laat ze vaak weg ‘want dat wordt al gauw een heel groot verhaal met veel uitleg. Ik heb toch wat schroom dat ik dan gezien word als degene met álle labels. Ook al zijn er meer collega’s die ook een label hebbenGelukkig heerst er hier op school een open cultuur, je mag ergens moeite mee hebben. Dus dat zeg ik dan ook gewoon.  

Wat levert open zijn je op?

Mink vraagt: ‘Wil je jezelf zijn, of wil je zijn zoals anderen willen dat je bent? Het antwoord lijkt me duidelijk, toch?’ Dat beamen zowel Monique als Ellen; het grote voordeel is dat je jezelf kunt zijn. En dat je steun krijgt, en soms hulp. 

Monique: ‘Iben zelf het voorbeeld van dat het wél goed komt als iemand een psychische aandoening heeft. Dat wil ik laten zien. En ik help mezelf ook als ik het op mijn werk breder vertel, want dan kunnen collega’s me helpen te letten op triggers. Sommigen voelen zich zelfs vereerd dat ik het aan hen vertel en ik krijg dankbaarheid van mensen die in vergelijkbare situaties zitten.’  

’Open zijn levert openheid op; ik krijg van collega’s ook openheid terug. En ik vind het zelf erg fijn dat ik niet langer vastzit in een web vol leugens en geheimen,’ zegt Ellen. Zij krijgt in haar schoolteam ruimte om zelf opleidingen te volgen om ook in het lesprogramma meer aandacht te geven aan psychische diversiteit, wat zij ziet als een positief teken. ‘Ik kan iedereen aanraden het onderwerp bespreekbaar te maken. Jouw eigen openheid kan ook aanleiding zijn om er in bredere zin aandacht aan te gaan geven op school. Begin bijvoorbeeld met een collega die je vertrouwt.’ 

Mink ziet nog meer voordelen. ‘Collega’s die mijn geschiedenis kennen, benaderen me wel eens met vragen als ze iemand in de klas of hun eigen omgeving zien waarvan ze vermoeden dat die een psychische aandoening heeft. Ze vragen om advies hoe ze die persoon kunnen benaderen en bevragen. Of waar ze op moeten letten. Ik krijg vanuit de school ruimte om mijn talenten volledig te benutten, omdat ik die vol overgave ook inzet voor de school en de leerlingen. Ik merk ook dat doordat mijn school en ik zo open zijn, er meer kinderen speciaal naar deze school komen omdat het imago van de school is dat er ruimte is voor álle kinderen.’  

In en buiten de klas 

Wat is hun ervaring met het delen van hun kwetsbaarheid tegenover leerlingen? 

Ellen: ‘Mijn leerlingen vertel ik niks over mijn eigen situatie. Ik hoor hoe ze in de klas praten over labels. Vanuit hun thuissituatie krijgen sommigen mee dat het niet kan, mag of bestaat. En ik ben toch een beetje bang voor represailles. Dat het zo hoog oploopt dat het werken me onmogelijk wordt gemaakt door bijvoorbeeld ouders. Niet door mijn schoolleiding hoor. Maar hoewel ik niet letterlijk vertel aan leerlingen wat mijn eigen kwetsbaarheden zijn, hoop ik wel dat ze vóélen dat ze bij mij kunnen aankloppen als ze niet lekker in hun vel zitten of iets willen weten. Daarom hoop ik ook dat ik die opleiding ervaringsdeskundige kan gaan doen, en dat ik zo weerwoord ontwikkel op alle stigmatiserende dingen die leerlingen van thuis meekrijgen. Ik zie dat sommige leerlingen daarmee worstelen en daar wil ik graag iets aan doen.’  

‘Je kwetsbaar opstellen door open te zijn wordt door mijn leerlingen erg gewaardeerd, ze voelen daardoor meer dat ze écht zichzelf kunnen zijn.’ vertelt Mink. ‘Ik leer ze op humoristische en lichte wijze dat je je mag voelen zoals je je voelt. Als je je eigen kwetsbaarheid laat zien, leg je een link met leerlingen die zelf niet open durven te zijn of dingen herkennen bij zichzelf. Die link is heel waardevol.’ 

Monique is iets voorzichtiger. ‘Ik heb helaas ook een nare ervaring gehad. Gelukkig werd ik toen door mijn schoolteam openlijk enorm gesteund maar ik heb wel een knauw gehad. Ik ben echt wel voorzichtig in wat ik met wie deel. Je kan dingen ook bespreekbaar maken zonder dat het over jouzelf gaat. In de klas gebruik ik bijvoorbeeld mijn pigmentvlekken om te laten zien dat iedereen wel iets heeft en hoe je daarmee om kan gaanIk zie na dat soort gesprekken mooie dingen bij de leerlingen terug over acceptatie van diversiteit. Zoals je weet toch dat Henk snel slaat, dan moet je niet zo dichtbij staan of ‘maar juf, je weet toch dat Marie niet goed stil kan zitten. Waarom straf je haar dan? Heerlijk. 

Tips voor collega’s 

Monique: ‘Nou, er is niet één tip. Maar als schoolleiding en collega hoef je nergens bang voor te zijn. Vraag gewoon wat je voor die persoon kan doen. Of er iets is waar je op kan letten en hoe je moet reageren, als je iets denkt te zien bij een collega die aangeeft een historie te hebben met psychische klachten. Maak het bespreekbaar in privé-gesprekken én in de koffiekamer. Ze worden er betere werknemers én docenten van.  

Ellen voegt toe: ‘Niets is vervelender dan merken dat mensen om je heen aannames doen zonder deze bij je te toetsen. Vraag gewoon ‘Hoe is dit voor jou’.  

Mink: ‘Ja precies, VRAAG. Ook al weet je niet precies wat. Alleen interesse tonen is al heel fijn. 

Een gezamenlijk advies: ‘Als je het nog niet wil of aan denkt te kunnen om open te zijn over je psychische aandoening, doe het dan niet. Hoe je daarachter komt? Wandel, mediteer, praat erover met vrienden. En kijk eens naar de tools van Samen Sterk zonder Stigma en ga eens met hen praten. Zij helpen je af te wegen of, wanneer, hoe en aan wie je het moet vertellen. Calculeer de risico’s in, maar focus vooral op het positieve. Want dat is er. Als leraren onder elkaar kun en moet je elkaar steunen. Geen mens is perfect dus ook de leraar niet. Laten we dat beeld alsjeblieft loslaten. En we hebben als leerkracht ook een taak om jongere generaties ook op sociaal emotioneel vlak te onderwijzen. 

 

Tips en tools van Samen Sterk 

 

Voor je schoolteam: 

  • Meer kennis over psychische aandoeningen en praktische tips, haal je uit de e-learning moduleMakkelijk te integreren in bijvoorbeeld een intranet! 
  • Samen Sterk zonder Stigma geeft ook management trainingen voor managers en anderen die op het werk mensen begeleidenDeelnemers onderzoeken of en waar hun vooroordelen misschien liggen en hoe zij hier als leidinggevende mee omgaan, om hun leerwensen vervolgens met een trainingsacteur te gaan oefenen.  
  • (Werk)ambassadeurs zijn getrainde ervaringsdeskundigen die op een impactvolle manier in een organisatie over hun psychische aandoening en ervaren stigma vertellen. Nodig ze uit voor een bijeenkomst!  

 

Voor jezelf: 

  • Coral of Conceal or reveal is een tool die je helpt met persoonlijke afwegingen om je psychische aandoening wel of niet bespreekbaar te maken op je werk. Deze is voor iedereen beschikbaar op de website.   
  • Medewerkersnetwerken zijn groepen mensen die zich verzamelen rondom een gezamenlijk ervaring of kenmerk. Je kan er zelf een oprichten of je aansluiten bij een bestaand netwerk.

 

Voor de klas: 

  • Lesmateriaal We hebben veel materiaal beschikbaar, voor groep 7 t/m klas 2. Met leuke, interessante en creatieve lessen maak je psychische diversiteit en mentale gezondheid bespreekbaar in je (mentor)klas. Vraag bijvoorbeeld de les Hokjesdenken, het werkboek Binnenstebuiten of de lessenserie Begrijp je binnenkant aan of boek een theatervoorstelling! 
  • Trainingen voor leerlingen. Geef leerlingen zelf een rol in het creëren van een veilige sfeer voor iedereen en het bespreekbaar maken van mentale gezondheid op school. Start met de installatie van Kinderambassadeurs (po) of geef leerlingen op het vo een peer2peer training Kopkracht om een workshop over mentale gezondheid aan brugklassers te geven. 
  • Workshop of e-learning. Vraag een (online) introductieworkshop aan of doe de e-learning voor leraren. Je leert hoe je moeilijke onderwerpen op een veilige manier bespreekbaar maakt en een bijdrage levert aan een veilig en inclusief klimaat in je klas

 

Contact

Heb je vragen over dit artikel? Wil je je ervaringen delen over het bespreekbaar maken van je psychische kwetsbaarheid op de (onderwijs)werkvloer? Of wil je met je eigen team aan de slag met dit thema? Neem contact op met Eline Kolijn, projectmedewerker Jeugd & Onderwijs.

 

Vier op de tien Nederlanders krijgt ergens in het leven een psychische aandoening. Leraren krijgen zelfs meer dan in andere sectoren in hun leven te maken met een psychische kwetsbaarheid. Door hun beroep zijn ze nog eens extra kwetsbaar. De psychosociale arbeidsbelasting is hoog, door het lerarentekort, de werkdruk, kritische ouders en passend onderwijs. Schoolleiders én leraren zelf hebben ook niet altijd voldoende aandacht voor het mentale welzijn van de leraar. Ze worden hier niet voldoende voor opgeleid, maar ook is er domweg niet altijd tijd en ruimte voor. Door de continue druk van buitenaf op alles wat een schoolteam geacht wordt te doen, verdwijnt de prioriteit voor hoe het met leraren zelf gaat, makkelijk naar de achtergrond. 

Samen Sterk zonder Stigma wil bespreekbaarheid van psychische diversiteit in het onderwijs op de kaart zetten. Wij geloven dat het bespreekbaar maken van psychische kwetsbaarheden stigma’s wegneemt en een inclusieve maatschappij bevordert. En dat begint onder andere in het onderwijs! 

Niet veilig

Wat wij horen, is dat het voor leraren niet altijd veilig voelt om op het werk over (hun) psychische kwetsbaarheid te praten. Dcultuurverschillen tussen scholen zijn groot. Waar op de ene school een heel open klimaat heerst, is er op de andere school soms minder ruimte om met collega’s bespreekbaar te maken dat je iets moeilijk vindt, of het even zwaar hebt. 

Datzelfde geldt voor het onderwerp psychische diversiteit en kwetsbaarheid in de klas. Een leraar heeft de taak én mogelijkheid om dit onderwerp in de klas ook aandacht te geven en leerlingen kennis te laten maken met psychische diversiteitZo leren kinderen dat het bij het leven hoort’ en groeien we sneller naar een inclusieve samenleving. 

Ervaringen van leraren

Om het onderwerp op de agenda te krijgen bij scholen en leraren, vroegen we drie leraren met een psychische aandoening naar hun ervaringen op school en in hun werk. Zodat iedereen daarvan kan leren en ermee aan de slag kan in zijn eigen schoolteam. 

Een eerlijk gesprek over waarom openheid over je psychische kwetsbaarheid loont en waarom dingen bespreekbaar maken soms zo lastig is. 

Weten je schoolleiding en je collega’s van je psychische aandoening? 

De leraren die we spraken, zijn er alle drie in verschillende mate open over. Er is wel een concrete aanleiding nodig om het te vertellen, zo lijkt het. En ondanks dat ze alle drie nogal direct en duidelijk hun eigen verhaal verteld hebben, zouden ze collega’s die ook overwegen open te zijn, toch adviseren het in kleine brokjes en beetjes te doen. ‘Het kan wat overweldigend zijn voor sommigen om in één keer het hele verhaal over zich uitgestort te krijgen. Ik heb inmiddels, mede dankzij ambassadeurstrainingen van Samen Sterk zonder Stigma, geleerd dat het beter is om wat meer gedoseerd te werk te gaan, haha.’ 

Mink, al jarenlang docent maatschappijleer en levensbeschouwing op een kleine middelbare school in Overijssel is nogal open over zijn psychose. Zowel naar collega’s als in de klas. Google mijn naam maar, dan zie je mijn verhaal. Maar niet elke school is open. Op mijn vorige school viel ik voor het eerst uit, maar de schoolleiding draaide eromheen wat de reden was. Op mijn huidige school hebben we wel een heel open cultuur, wat oplevert dat soms collega’s me bevragen of betrekken als ze ergens tegenaan lopen op onderwerpen als psychische diversiteit. Ook al weet niet elke collega van de hoed en de rand van mijn aandoening, ze zien me toch als een specialist hierin. 

Monique staat al 25 jaar voor de klas in het basisonderwijs en is, ondanks eerdere ervaringen die niet altijd even prettig waren, ook grotendeels open naar haar team. ‘Maar ik denk wel dat er een verschil is tussen kleine en grote scholen. In mijn ervaring ben je in een klein team wat hechter, misschien ook wat socialer, en dus meestal ook opener. Je steunt elkaar door dik en dun. Je merkt dat in een groter team op een grotere school toch vaak meer de focus ligt op prestatie in plaats van op het sociale aspect, en de drempel om je verhaal te delen iets hoger komt te liggen. Maar op mijn nieuwe, grotere school weten inmiddels wel meerdere collega’s en de schoolleiding mijn geschiedenis. Ik heb er wel een jaar over gedaan om het daar weer te vertellen hoor. De fusie en verhuizing van mijn oude school was een trigger voor mij, dus ik heb dat aangegrepen om mijn directeur te vertellen over mijn bipolaire stoornis. 

Ellen, al 13 jaar leerkracht Engels en Duits op een multiculturele MAVO, vertelt sinds een jaar of drie tegen collega’s dat ze een alcoholverslaving heeft gehad en dat ze wat moeite heeft met plannen en nakijken. De precieze reden daarvan, haar ADD/autisme, laat ze vaak weg ‘want dat wordt al gauw een heel groot verhaal met veel uitleg. Ik heb toch wat schroom dat ik dan gezien word als degene met álle labels. Ook al zijn er meer collega’s die ook een label hebbenGelukkig heerst er hier op school een open cultuur, je mag ergens moeite mee hebben. Dus dat zeg ik dan ook gewoon.  

Wat levert open zijn je op?

Mink vraagt: ‘Wil je jezelf zijn, of wil je zijn zoals anderen willen dat je bent? Het antwoord lijkt me duidelijk, toch?’ Dat beamen zowel Monique als Ellen; het grote voordeel is dat je jezelf kunt zijn. En dat je steun krijgt, en soms hulp. 

Monique: ‘Iben zelf het voorbeeld van dat het wél goed komt als iemand een psychische aandoening heeft. Dat wil ik laten zien. En ik help mezelf ook als ik het op mijn werk breder vertel, want dan kunnen collega’s me helpen te letten op triggers. Sommigen voelen zich zelfs vereerd dat ik het aan hen vertel en ik krijg dankbaarheid van mensen die in vergelijkbare situaties zitten.’  

’Open zijn levert openheid op; ik krijg van collega’s ook openheid terug. En ik vind het zelf erg fijn dat ik niet langer vastzit in een web vol leugens en geheimen,’ zegt Ellen. Zij krijgt in haar schoolteam ruimte om zelf opleidingen te volgen om ook in het lesprogramma meer aandacht te geven aan psychische diversiteit, wat zij ziet als een positief teken. ‘Ik kan iedereen aanraden het onderwerp bespreekbaar te maken. Jouw eigen openheid kan ook aanleiding zijn om er in bredere zin aandacht aan te gaan geven op school. Begin bijvoorbeeld met een collega die je vertrouwt.’ 

Mink ziet nog meer voordelen. ‘Collega’s die mijn geschiedenis kennen, benaderen me wel eens met vragen als ze iemand in de klas of hun eigen omgeving zien waarvan ze vermoeden dat die een psychische aandoening heeft. Ze vragen om advies hoe ze die persoon kunnen benaderen en bevragen. Of waar ze op moeten letten. Ik krijg vanuit de school ruimte om mijn talenten volledig te benutten, omdat ik die vol overgave ook inzet voor de school en de leerlingen. Ik merk ook dat doordat mijn school en ik zo open zijn, er meer kinderen speciaal naar deze school komen omdat het imago van de school is dat er ruimte is voor álle kinderen.’  

In en buiten de klas 

Wat is hun ervaring met het delen van hun kwetsbaarheid tegenover leerlingen? 

Ellen: ‘Mijn leerlingen vertel ik niks over mijn eigen situatie. Ik hoor hoe ze in de klas praten over labels. Vanuit hun thuissituatie krijgen sommigen mee dat het niet kan, mag of bestaat. En ik ben toch een beetje bang voor represailles. Dat het zo hoog oploopt dat het werken me onmogelijk wordt gemaakt door bijvoorbeeld ouders. Niet door mijn schoolleiding hoor. Maar hoewel ik niet letterlijk vertel aan leerlingen wat mijn eigen kwetsbaarheden zijn, hoop ik wel dat ze vóélen dat ze bij mij kunnen aankloppen als ze niet lekker in hun vel zitten of iets willen weten. Daarom hoop ik ook dat ik die opleiding ervaringsdeskundige kan gaan doen, en dat ik zo weerwoord ontwikkel op alle stigmatiserende dingen die leerlingen van thuis meekrijgen. Ik zie dat sommige leerlingen daarmee worstelen en daar wil ik graag iets aan doen.’  

‘Je kwetsbaar opstellen door open te zijn wordt door mijn leerlingen erg gewaardeerd, ze voelen daardoor meer dat ze écht zichzelf kunnen zijn.’ vertelt Mink. ‘Ik leer ze op humoristische en lichte wijze dat je je mag voelen zoals je je voelt. Als je je eigen kwetsbaarheid laat zien, leg je een link met leerlingen die zelf niet open durven te zijn of dingen herkennen bij zichzelf. Die link is heel waardevol.’ 

Monique is iets voorzichtiger. ‘Ik heb helaas ook een nare ervaring gehad. Gelukkig werd ik toen door mijn schoolteam openlijk enorm gesteund maar ik heb wel een knauw gehad. Ik ben echt wel voorzichtig in wat ik met wie deel. Je kan dingen ook bespreekbaar maken zonder dat het over jouzelf gaat. In de klas gebruik ik bijvoorbeeld mijn pigmentvlekken om te laten zien dat iedereen wel iets heeft en hoe je daarmee om kan gaanIk zie na dat soort gesprekken mooie dingen bij de leerlingen terug over acceptatie van diversiteit. Zoals je weet toch dat Henk snel slaat, dan moet je niet zo dichtbij staan of ‘maar juf, je weet toch dat Marie niet goed stil kan zitten. Waarom straf je haar dan? Heerlijk. 

Tips voor collega’s 

Monique: ‘Nou, er is niet één tip. Maar als schoolleiding en collega hoef je nergens bang voor te zijn. Vraag gewoon wat je voor die persoon kan doen. Of er iets is waar je op kan letten en hoe je moet reageren, als je iets denkt te zien bij een collega die aangeeft een historie te hebben met psychische klachten. Maak het bespreekbaar in privé-gesprekken én in de koffiekamer. Ze worden er betere werknemers én docenten van.  

Ellen voegt toe: ‘Niets is vervelender dan merken dat mensen om je heen aannames doen zonder deze bij je te toetsen. Vraag gewoon ‘Hoe is dit voor jou’.  

Mink: ‘Ja precies, VRAAG. Ook al weet je niet precies wat. Alleen interesse tonen is al heel fijn. 

Een gezamenlijk advies: ‘Als je het nog niet wil of aan denkt te kunnen om open te zijn over je psychische aandoening, doe het dan niet. Hoe je daarachter komt? Wandel, mediteer, praat erover met vrienden. En kijk eens naar de tools van Samen Sterk zonder Stigma en ga eens met hen praten. Zij helpen je af te wegen of, wanneer, hoe en aan wie je het moet vertellen. Calculeer de risico’s in, maar focus vooral op het positieve. Want dat is er. Als leraren onder elkaar kun en moet je elkaar steunen. Geen mens is perfect dus ook de leraar niet. Laten we dat beeld alsjeblieft loslaten. En we hebben als leerkracht ook een taak om jongere generaties ook op sociaal emotioneel vlak te onderwijzen. 

 

Tips en tools van Samen Sterk 

 

Voor je schoolteam: 

  • Meer kennis over psychische aandoeningen en praktische tips, haal je uit de e-learning moduleMakkelijk te integreren in bijvoorbeeld een intranet! 
  • Samen Sterk zonder Stigma geeft ook management trainingen voor managers en anderen die op het werk mensen begeleidenDeelnemers onderzoeken of en waar hun vooroordelen misschien liggen en hoe zij hier als leidinggevende mee omgaan, om hun leerwensen vervolgens met een trainingsacteur te gaan oefenen.  
  • (Werk)ambassadeurs zijn getrainde ervaringsdeskundigen die op een impactvolle manier in een organisatie over hun psychische aandoening en ervaren stigma vertellen. Nodig ze uit voor een bijeenkomst!  

 

Voor jezelf: 

  • Coral of Conceal or reveal is een tool die je helpt met persoonlijke afwegingen om je psychische aandoening wel of niet bespreekbaar te maken op je werk. Deze is voor iedereen beschikbaar op de website.   
  • Medewerkersnetwerken zijn groepen mensen die zich verzamelen rondom een gezamenlijk ervaring of kenmerk. Je kan er zelf een oprichten of je aansluiten bij een bestaand netwerk.

 

Voor de klas: 

  • Lesmateriaal We hebben veel materiaal beschikbaar, voor groep 7 t/m klas 2. Met leuke, interessante en creatieve lessen maak je psychische diversiteit en mentale gezondheid bespreekbaar in je (mentor)klas. Vraag bijvoorbeeld de les Hokjesdenken, het werkboek Binnenstebuiten of de lessenserie Begrijp je binnenkant aan of boek een theatervoorstelling! 
  • Trainingen voor leerlingen. Geef leerlingen zelf een rol in het creëren van een veilige sfeer voor iedereen en het bespreekbaar maken van mentale gezondheid op school. Start met de installatie van Kinderambassadeurs (po) of geef leerlingen op het vo een peer2peer training Kopkracht om een workshop over mentale gezondheid aan brugklassers te geven. 
  • Workshop of e-learning. Vraag een (online) introductieworkshop aan of doe de e-learning voor leraren. Je leert hoe je moeilijke onderwerpen op een veilige manier bespreekbaar maakt en een bijdrage levert aan een veilig en inclusief klimaat in je klas

 

Contact

Heb je vragen over dit artikel? Wil je je ervaringen delen over het bespreekbaar maken van je psychische kwetsbaarheid op de (onderwijs)werkvloer? Of wil je met je eigen team aan de slag met dit thema? Neem contact op met Eline Kolijn, projectmedewerker Jeugd & Onderwijs.