Waar je ook woont in Nederland, je krijgt altijd te maken met kwetsbare buurtbewoners. Denk aan de mensen die een dagje ouder worden, mensen uit een andere cultuur, of mensen die een verstandelijke of lichamelijke handicap hebben. En mensen met een al dan niet zichtbare of voelbare psychische kwetsbaarheid. Dat betekent ook iets voor jou als buur en wijkbewoner. Want of je het nou wilt of niet, je komt je eigen buren nou eenmaal vaak tegen in jouw wijk. Realiseer je ook dat kwetsbaarheid jouw deur niet voorbij hoeft te gaan: ook jij of je naaste kunt met dementie te maken krijgen, met een burn-out of een angststoornis. Je veilig voelen in de buurt, voelen dat je geaccepteerd wordt ook al heb je een kwetsbaarheid, is dan van groot belang. En iedereen voelt zich graag welkom in zijn eigen straat of buurt. En daarvoor is contact echt nodig.

Mensen vragen zich vaak af waarom er steeds meer beroep wordt gedaan op de buren of mantelzorgers. Dat heeft te maken met de groeiende diversiteit en dat kent een aantal oorzaken:

  • Zo leven ouderen tegenwoordig veel langer zelfstandig, zij worden minder mobiel en zichtbaar of onzichtbaar kwetsbaarder, bijvoorbeeld door ziekte en (lichte) dementie. Soms durven ouderen niet meer alleen de straat op. Zorg komt vaak nog wel aan huis, maar voor het doen van een boodschap of een klusje hebben ze hulp uit de omgeving nodig.
  • Een deel van de wijkbewoners is niet van geboorte Nederlands. Zij hebben een andere cultuur, ander geloof, andere gewoonten. Soms is er een taalbarrière. Veel mensen hebben juist behoefte aan laagdrempelig contact met hun buren. Zeker als je je anders voelt, geen werk hebt of je familie ver weg woont, is het belangrijk om ‘gewone’ contacten te hebben dichtbij. Er zijn al veel succesvolle projecten waarin bijvoorbeeld buurtbewoners met elkaar in buurthuizen ‘bijkletsen’. Win-win want zo leert de een de taal beter spreken, terwijl de ander bijvoorbeeld baat heeft bij een gezellig praatje.
  • Mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking en mensen met een psychisch kwetsbaarheid die daar in het dagelijkse leven minder door worden beperkt woonden al langer in de wijk. Maar ook mensen die vroeger langdurige zorg ontvingen wonen steeds vaker zelfstandig, met en zonder begeleiding. Ook voor hen geldt dat normaal ‘meedoen’ in de maatschappij enorm van belang is.
  • Het aantal alleenwonenden is veel groter geworden in Nederland en groeit nog steeds. Een deel van deze mensen is veel alleen. Sommigen voelen zich eenzaam en isoleren zich en vermijden contact.

Als contact niet vanzelf gaat

Er zijn voorbeelden van wijken waarin contact met buren onderling als vanzelf ontstaan. In veel wijken echter, is het voor buren wat lastiger om elkaar te vinden. Terwijl duidelijk is dat mensen best contact willen met elkaar. Waar gaat het dan mis? Duidelijk is dat vooral onbegrepen gedrag van de ander angst of weerstand oproept. Als er verschillen zijn in manier van communiceren, gedrag of leefstijl, vinden wij dat meestal niet zo fijn. Mensen die ‘anders’ zijn vinden we afwijkend en sluiten we vaak buiten.

Als je je in een wijk niet helemaal thuis voelt, misschien omdat je buitengesloten wordt, of omdat je het gedrag van je buur niet herkent, dan trekken mensen zich terug in hun eigen huis. Soms gebeurt het dan ook dat mensen helemaal geen hulp meer vragen, ook niet als ze dit wel nodig hebben. Het afwijzen van contact omdat je de ander niet begrijpt, is heel menselijk, maar ook erg jammer.

Mensen met psychische problematiek houden soms zelf bewust afstand omdat ze bang zijn voor vragen. Zoals wat doe je, waar komt je vandaan? Of ze vrezen niet zulke mooie verhalen te kunnen vertellen, over hun werk, leuke partner, kinderen die het goed doen of prachtige vakanties. Ze zijn bang voor de vooroordelen, bang om afgewezen te worden en om lastige vragen te voorkomen houden ze afstand terwijl de behoefte om gezien en gehoord te worden in de buurt er wel degelijk is.

Buren kunnen een eerste stap zetten bij mensen die dat zelf lastig vinden. Je hoeft heus niet meteen bij iedereen op de koffie of iedereen bij je binnen te vragen. Starten met een vriendelijk ‘hallo’ is wél een goede optie. Of doe een klein beroep op je buur (“Ik verwacht een pakketje, wilt u het aannemen?”)

welkome wijk

Wil jij een bijdrage leveren aan de acceptatie van mensen met een psychische kwetsbaarheid? Vooroordelen wegnemen en bespreken hoe buurtgenoten met en zonder psychische problemen prettiger kunnen samenleven? Doe mee.

Waar je ook woont in Nederland, je krijgt altijd te maken met kwetsbare buurtbewoners. Denk aan de mensen die een dagje ouder worden, mensen uit een andere cultuur, of mensen die een verstandelijke of lichamelijke handicap hebben. En mensen met een al dan niet zichtbare of voelbare psychische kwetsbaarheid. Dat betekent ook iets voor jou als buur en wijkbewoner. Want of je het nou wilt of niet, je komt je eigen buren nou eenmaal vaak tegen in jouw wijk. Realiseer je ook dat kwetsbaarheid jouw deur niet voorbij hoeft te gaan: ook jij of je naaste kunt met dementie te maken krijgen, met een burn-out of een angststoornis. Je veilig voelen in de buurt, voelen dat je geaccepteerd wordt ook al heb je een kwetsbaarheid, is dan van groot belang. En iedereen voelt zich graag welkom in zijn eigen straat of buurt. En daarvoor is contact echt nodig.

Mensen vragen zich vaak af waarom er steeds meer beroep wordt gedaan op de buren of mantelzorgers. Dat heeft te maken met de groeiende diversiteit en dat kent een aantal oorzaken:

  • Zo leven ouderen tegenwoordig veel langer zelfstandig, zij worden minder mobiel en zichtbaar of onzichtbaar kwetsbaarder, bijvoorbeeld door ziekte en (lichte) dementie. Soms durven ouderen niet meer alleen de straat op. Zorg komt vaak nog wel aan huis, maar voor het doen van een boodschap of een klusje hebben ze hulp uit de omgeving nodig.
  • Een deel van de wijkbewoners is niet van geboorte Nederlands. Zij hebben een andere cultuur, ander geloof, andere gewoonten. Soms is er een taalbarrière. Veel mensen hebben juist behoefte aan laagdrempelig contact met hun buren. Zeker als je je anders voelt, geen werk hebt of je familie ver weg woont, is het belangrijk om ‘gewone’ contacten te hebben dichtbij. Er zijn al veel succesvolle projecten waarin bijvoorbeeld buurtbewoners met elkaar in buurthuizen ‘bijkletsen’. Win-win want zo leert de een de taal beter spreken, terwijl de ander bijvoorbeeld baat heeft bij een gezellig praatje.
  • Mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking en mensen met een psychisch kwetsbaarheid die daar in het dagelijkse leven minder door worden beperkt woonden al langer in de wijk. Maar ook mensen die vroeger langdurige zorg ontvingen wonen steeds vaker zelfstandig, met en zonder begeleiding. Ook voor hen geldt dat normaal ‘meedoen’ in de maatschappij enorm van belang is.
  • Het aantal alleenwonenden is veel groter geworden in Nederland en groeit nog steeds. Een deel van deze mensen is veel alleen. Sommigen voelen zich eenzaam en isoleren zich en vermijden contact.

Als contact niet vanzelf gaat

Er zijn voorbeelden van wijken waarin contact met buren onderling als vanzelf ontstaan. In veel wijken echter, is het voor buren wat lastiger om elkaar te vinden. Terwijl duidelijk is dat mensen best contact willen met elkaar. Waar gaat het dan mis? Duidelijk is dat vooral onbegrepen gedrag van de ander angst of weerstand oproept. Als er verschillen zijn in manier van communiceren, gedrag of leefstijl, vinden wij dat meestal niet zo fijn. Mensen die ‘anders’ zijn vinden we afwijkend en sluiten we vaak buiten.

Als je je in een wijk niet helemaal thuis voelt, misschien omdat je buitengesloten wordt, of omdat je het gedrag van je buur niet herkent, dan trekken mensen zich terug in hun eigen huis. Soms gebeurt het dan ook dat mensen helemaal geen hulp meer vragen, ook niet als ze dit wel nodig hebben. Het afwijzen van contact omdat je de ander niet begrijpt, is heel menselijk, maar ook erg jammer.

Mensen met psychische problematiek houden soms zelf bewust afstand omdat ze bang zijn voor vragen. Zoals wat doe je, waar komt je vandaan? Of ze vrezen niet zulke mooie verhalen te kunnen vertellen, over hun werk, leuke partner, kinderen die het goed doen of prachtige vakanties. Ze zijn bang voor de vooroordelen, bang om afgewezen te worden en om lastige vragen te voorkomen houden ze afstand terwijl de behoefte om gezien en gehoord te worden in de buurt er wel degelijk is.

Buren kunnen een eerste stap zetten bij mensen die dat zelf lastig vinden. Je hoeft heus niet meteen bij iedereen op de koffie of iedereen bij je binnen te vragen. Starten met een vriendelijk ‘hallo’ is wél een goede optie. Of doe een klein beroep op je buur (“Ik verwacht een pakketje, wilt u het aannemen?”)

welkome wijk

Wil jij een bijdrage leveren aan de acceptatie van mensen met een psychische kwetsbaarheid? Vooroordelen wegnemen en bespreken hoe buurtgenoten met en zonder psychische problemen prettiger kunnen samenleven? Doe mee.