birsen

Birsen werkt bij gemeente Breda op de afdeling subsidieverlening. Ze is werkambassadeur voor Samen Sterk zonder Stigma en geeft met regelmaat lezingen en voorlichting over autisme.

“In 2012 zag ik een oproep voor de SIRE-campagne over het doorbreken van taboes op psychisch ziek zijn. Ik woonde te ver weg om mee te kunnen doen, maar dankzij deze campagne kwam ik wel in contact met Samen Sterk zonder Stigma. Ik heb me aangemeld als ambassadeur en vertel mensen nu over mijn autisme en alles wat daarbij hoort.

Mijn reden om ambassadeur te worden was dat ik vaak mensen tegenkom die mijn aandoening niet begrijpen, bijvoorbeeld op het werk. Mijn collega’s weten dat ik autisme heb, zo ben ik ook aangenomen hier. Je moet het alleen wel blijven uitleggen. Een voorbeeld is als er een bedrijfsuitje wordt georganiseerd en ik aangeef dat ik niet mee kan of wil. Mensen vragen dan waarom ik niet kom. Dan vertel ik dat ik niet gezellig met collega’s kan omgaan buiten het werk. Ik weet gewoon niet hoe dat moet; ik voel me daar niet fijn bij.

‘Als je het zelf niet hebt, is het moeilijk te bevatten.’

Uitleg brengt begrip

Voor mij helpt het om te praten. Om open te zijn. Doordat ik uitleg wat autisme inhoudt, wat het voor mij betekent en waarom ik reageer zoals ik reageer, krijg ik veel meer begrip. Mensen zeggen dat ook zo. Plus ze durven mij er ook eerder over aan te spreken. Laatst was er een jarige collega die haar leeftijd niet wilde zeggen. Dan kan ik daar nogal over doorvragen. Mijn collega’s legden me toen uit dat niet iedereen daarover wil praten. Een ander voorbeeld is dat ik sinds de recessie een fascinatie heb voor wat iets kost of wat iemand ergens voor heeft betaald. Mijn collega’s wijzen me er dan op dat het niet altijd gepast is om daar naar te vragen. Dat heb ik gewoon niet door. Maar het leren houdt nooit op hoor; iedere dag en iedere situatie is weer anders.

Als iemand mijn autisme niet begrijpt of zegt dat ‘het wel weer overgaat’, kan ik dat wel steeds beter van me afzetten. Vroeger kon ik daar erg mee zitten. Nu accepteer ik meer dat er mensen zijn waar ik het extra aan moet uitleggen of die het gewoon nooit zullen begrijpen.

Ik ben op het moment bezig met P&O om een voorlichtingsbijeenkomst op te zetten voor alle collega’s van de gemeente. Daar willen we iedereen - ook teamleiders en leidinggevenden – informatie geven over psychische aandoeningen op de werkvloer.

Verandering brengen

Om de voorlichting niet alleen op autisme te richten, probeer ik wel een wat breder plaatje te pakken. Voor iemand met een andere aandoening is de situatie weer anders, denk ik. Ik kan niet voor anderen spreken, maar misschien hebben zij meer moeite met ziekmelden, met de hoeveelheid werk of met het aangeven van grenzen.

‘Hoe je in de samenleving met elkaar mee omgaat, dat zijn we nu aan het leren.’

Ook buiten het werk om wil ik nog vaker voorlichting geven. Ik heb een Turkse achtergrond en ik merk dat er in de Turkse gemeenschap nog veel vooroordelen zijn over autisme en dat mensen er moeilijk over praten. Daar wil ik graag iets in veranderen. Ik denk dat we in Nederland nu aardig weten wat autisme is, wat borderline is en ga zo door. Hoe je er in de samenleving met elkaar mee omgaat, dat zijn we nu aan het leren. Dat gaat nog wel een hele tijd duren hoor, er is nog genoeg te doen. Als je het zelf niet hebt, is het natuurlijk ook moeilijk te bevatten.”

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

[gravityform id="2" title="true" description="true"]

birsen

Birsen werkt bij gemeente Breda op de afdeling subsidieverlening. Ze is werkambassadeur voor Samen Sterk zonder Stigma en geeft met regelmaat lezingen en voorlichting over autisme.

“In 2012 zag ik een oproep voor de SIRE-campagne over het doorbreken van taboes op psychisch ziek zijn. Ik woonde te ver weg om mee te kunnen doen, maar dankzij deze campagne kwam ik wel in contact met Samen Sterk zonder Stigma. Ik heb me aangemeld als ambassadeur en vertel mensen nu over mijn autisme en alles wat daarbij hoort.

Mijn reden om ambassadeur te worden was dat ik vaak mensen tegenkom die mijn aandoening niet begrijpen, bijvoorbeeld op het werk. Mijn collega’s weten dat ik autisme heb, zo ben ik ook aangenomen hier. Je moet het alleen wel blijven uitleggen. Een voorbeeld is als er een bedrijfsuitje wordt georganiseerd en ik aangeef dat ik niet mee kan of wil. Mensen vragen dan waarom ik niet kom. Dan vertel ik dat ik niet gezellig met collega’s kan omgaan buiten het werk. Ik weet gewoon niet hoe dat moet; ik voel me daar niet fijn bij.

‘Als je het zelf niet hebt, is het moeilijk te bevatten.’

Uitleg brengt begrip

Voor mij helpt het om te praten. Om open te zijn. Doordat ik uitleg wat autisme inhoudt, wat het voor mij betekent en waarom ik reageer zoals ik reageer, krijg ik veel meer begrip. Mensen zeggen dat ook zo. Plus ze durven mij er ook eerder over aan te spreken. Laatst was er een jarige collega die haar leeftijd niet wilde zeggen. Dan kan ik daar nogal over doorvragen. Mijn collega’s legden me toen uit dat niet iedereen daarover wil praten. Een ander voorbeeld is dat ik sinds de recessie een fascinatie heb voor wat iets kost of wat iemand ergens voor heeft betaald. Mijn collega’s wijzen me er dan op dat het niet altijd gepast is om daar naar te vragen. Dat heb ik gewoon niet door. Maar het leren houdt nooit op hoor; iedere dag en iedere situatie is weer anders.

Als iemand mijn autisme niet begrijpt of zegt dat ‘het wel weer overgaat’, kan ik dat wel steeds beter van me afzetten. Vroeger kon ik daar erg mee zitten. Nu accepteer ik meer dat er mensen zijn waar ik het extra aan moet uitleggen of die het gewoon nooit zullen begrijpen.

Ik ben op het moment bezig met P&O om een voorlichtingsbijeenkomst op te zetten voor alle collega’s van de gemeente. Daar willen we iedereen – ook teamleiders en leidinggevenden – informatie geven over psychische aandoeningen op de werkvloer.

Verandering brengen

Om de voorlichting niet alleen op autisme te richten, probeer ik wel een wat breder plaatje te pakken. Voor iemand met een andere aandoening is de situatie weer anders, denk ik. Ik kan niet voor anderen spreken, maar misschien hebben zij meer moeite met ziekmelden, met de hoeveelheid werk of met het aangeven van grenzen.

‘Hoe je in de samenleving met elkaar mee omgaat, dat zijn we nu aan het leren.’

Ook buiten het werk om wil ik nog vaker voorlichting geven. Ik heb een Turkse achtergrond en ik merk dat er in de Turkse gemeenschap nog veel vooroordelen zijn over autisme en dat mensen er moeilijk over praten. Daar wil ik graag iets in veranderen. Ik denk dat we in Nederland nu aardig weten wat autisme is, wat borderline is en ga zo door. Hoe je er in de samenleving met elkaar mee omgaat, dat zijn we nu aan het leren. Dat gaat nog wel een hele tijd duren hoor, er is nog genoeg te doen. Als je het zelf niet hebt, is het natuurlijk ook moeilijk te bevatten.”

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief